In wat een bepalend beeld van dit La Liga-seizoen is geworden, behaalde Alavés een verbluffende 1-0 overwinning op de al gekroonde kampioen Barcelona op woensdag, een resultaat dat de Baskische club uit de degradatiezone tilde en een toch al razende overlevingsstrijd aanwakkerde. Tegenover een zwaar gerouleerd Barça, dat alleen om de eer speelde, greep Alavés het moment; hun enige doelpunt was genoeg om naar de 15e plaats te springen met 40 punten—één punt boven een vierteamskluwen dat het gevecht tegen degradatie tot een zenuwslopend spektakel heeft gemaakt.
Dat kluwen bestaat nu uit Girona, Levante, Mallorca en Elche, allemaal vast op 39 punten met nog slechts twee wedstrijden te gaan. Zo krap is de spreiding dat de 12e geplaatste Osasuna, de 13e Valencia en de 14e Espanyol—elk op 42 punten—nog niet wiskundig veilig zijn. Zelden was de onderste helft zo samengedrukt zo laat in een campagne; het vooruitzicht van een laatste speeldag vol degradatiedrama is vrijwel gegarandeerd.
De kalender heeft samengespannen om een reeks directe confrontaties te leveren die de eindstand zullen bepalen. Levante ontvangt Mallorca, Osasuna verwelkomt Espanyol, en Girona speelt tegen Elche, wat betekent dat de punten die op het spel staan niet te overschatten zijn. Een overwinning in een van deze wedstrijden kan transformerend zijn, terwijl een nederlaag het lot van een team kan bezegelen. Voor de neutrale toeschouwer is het een planningsgril die een extra laag intrige toevoegt aan een toch al onvoorspelbaar seizoen.
Eerder op de avond maakte Sevilla een opmerkelijke comeback tegen Villarreal om zo hun eigen plek op het hoogste niveau veilig te stellen. Na een 2-0 achterstand binnen 20 minuten in het Estadio de la Cerámica leken de Andalusiërs op weg naar een schadelijke nederlaag, voordat een meeslepende ommekeer, bekroond door een moment van individuele klasse van voormalig Montpellier-aanvaller Akor Adamas, volgde. Zijn winnende goal in de 72e minuut was een zuivere kwaliteitsstoot, die het net in joeg om de 3-2 overwinning te voltooien die zowel een psychologische als een wiskundige mijlpaal voelde.
Hoewel nog niet officieel veilig, is de positie van Sevilla nu overweldigend solide. Met 43 punten staan ze vier punten boven de degradatieplaatsen en, cruciaal, boven zeven clubs die de gevarenzone bezetten. Het voordeel is voldoende breed dat zelfs de meest pessimistische waarnemer zou toegeven dat de kans op een ineenstorting minimaal is. Voor een club van Sevilla's statuur kan de focus nu verschuiven naar het plannen voor de toekomst, zelfs als de formaliteiten van het overleven nog een week wachten.
Terwijl Sevilla zich losworstelde, zette Getafe een belangrijke stap naar een Europese plek met een dominante, zij het efficiënte, 3-1 thuisoverwinning op Mallorca. De ploeg van coach Pepe Bordalas registreerde slechts zes schoten en had slechts 40% balbezit, maar ze benutten hun kansen met meedogenloze precisie. Een brace van Martin Satriano, de voormalige Lyon-spits, bracht Getafe naar een eerste hattrick in een kalenderjaar, wat een klinische scherpte onderstreept die hen soms dit seizoen is ontgaan.
De overwinning duwde Getafe naar de zevende plaats, en het belang werd versterkt door de gelijktijdige 0-2 thuisnederlaag van Athletic tegen Espanyol. De misstap van Athletic laat de deur open voor Getafe om dichterbij een mogelijke Conference League-plek te komen, met de mogelijkheid om verder te verbeteren als de resultaten meezitten. Voor een club die gewend is geraakt aan anonimiteit in het midden van de ranglijst, is de geur van continentaal voetbal een krachtige motivator nu het seizoen zijn climax nadert.
Onderaan de tabel is Real Oviedo het enige bevestigde slachtoffer, geworteld op de 20e plaats en al veroordeeld tot het leven in de Segunda División. Hun lot was weken geleden al bezegeld, maar de strijd erboven vertoont geen teken van afname. Met ten minste zes clubs die nog echt vrezen voor degradatie, beloven de laatste twee speelrondes een ontknoping die waarschijnlijk allesbehalve sereen zal zijn.
De enorme hoeveelheid teams die betrokken zijn bij de degradatiemodder is een terugkeer naar klassieke overlevingsverhalen, die doet denken aan de chaos die zo vaak de tweede divisie van Spanje kenmerkt, maar zelden de topklasse in deze mate infecteert. Elk punt, elk doelpunt, elke scheidsrechterlijke beslissing voelt groter aan, en de mentale tol op spelers en coaches is voelbaar. Wat dit seizoen bijzonder boeiend maakt, is de wisselwerking tussen clubs—sommige met grote geschiedenissen, zoals Valencia en Sevilla—en kleintjes die beseffen dat blijven bestaan hun korte termijn toekomst kan bepalen.
Nu de campagne naar het einde toe raast, strekt de intrige zich uit tot buiten de degradatiezone. Ook de Europese plaatsen zijn in beweging, wat ervoor zorgt dat bijna elke wedstrijd een dubbele betekenis heeft. Voor supporters is het een bedwelmende mix van angst en opwinding, het soort onzekerheid dat de passie voor de sport aanwakkert. Voor journalisten en analisten is het een geschenk dat blijft geven, met verhaallijnen die weinigen in augustus hadden kunnen bedenken.
Uiteindelijk heeft La Liga een seizoen geleverd dat niet herinnerd zal worden om de voorspelbare kroning van Barcelona—wiens binnenlandse suprematie nooit serieus in twijfel is getrokken—maar om de volledige chaos onder hen. Het is een bewijs van de competitieve diepte van de competitie en de kleine marges die overleven scheiden van wanhoop. Of dit een eenmalige anomalie blijkt of een teken van een verschuivend machtsevenwicht, moet worden afgewacht, maar voor nu is het spektakel niet te negeren.
Gebaseerd op rapportage van L'Equipe.
