Carlo Ancelotti had tientallen jaren met Braziliaanse sterren gewerkt, maar het betreden van de Seleção-hotseat betekende het aangaan van een barrière die nog nooit een buitenlandse coach had overschreden. De beslissing van de Italiaan om Brazilië te leiden naar het WK 2026 doorbrak een lang gekoesterd taboe, en zijn directe reactie was even symbolisch als praktisch: hij stond erop Portugees te leren. In een land waar voetbaltrots diep geworteld is en zelfredzaamheid evangelie is, wist Ancelotti dat het slechten van culturele muren de eerste stap zou zijn in zijn ambitieuze missie om een 23-jarige WK-droogte te beëindigen.
De weerstand was nooit een geheim. Zelfs met een prijzenkast die een recordaantal van vijf Champions League-titels bevatte, stuitte Ancelotti op scepsis van Braziliaanse iconen. Tweevoudig WK-winnaar Cafu sprak zich publiekelijk uit tegen de benoeming en suggereerde dat een lokale coach de voorkeur had verdiend. Tijdens een coachingsevenement kort na zijn aankomst zat Ancelotti door toespraken heen die kritiek leverden op de instroom van buitenlanders – een ongemakkelijk moment dat zijn zoon en assistent, Davide, ertoe bracht de zaal te verlaten. Toch verdwenen die vroege spanningen grotendeels toen de oprechte toewijding van de 66-jarige niet langer te negeren viel.
Centraal in die toewijding stond zijn Portugees. Ancelotti huurde een tutor, Roberto Piantino, en dook in vier lessen per week, vaak met sessies op zaterdag en zelfs tijdens familie tijd in Vancouver. "Ik was verrast door zijn toewijding," onthulde Piantino later. "Hij vroeg eens om elkaar om 9 uur 's ochtends op een zaterdag te ontmoeten. Dat toonde me hoe serieus hij was." De coach sprak zelfs een veto uit over een grammaticales over imperatieve werkwoorden, omdat hij uitlegde dat hij nooit communiceert via bevelen – een veelzeggende blik in de humane managementstijl die kleedkamers door heel Europa heeft veroverd.
Die stijl heeft al vruchten afgeworpen in een Braziliaanse selectie vol ster-ego's. In een must-win kwalificatiewedstrijd tegen Paraguay, met emoties hoog oplopend in de rust, vertelde Ancelotti zijn spelers rustig dat hij even naar buiten ging voor een sigaret en terug zou komen. Toen hij terugkwam, was de ruimte van hem. "Iedereen dacht: oké, deze gast is anders," herinnerde Manchester United-middenvelder Casemiro zich. Voormalig wereldkampioen Leonardo, die samenwerkte met Ancelotti bij AC Milan en PSG, beschrijft hem als een "kameleon" die zich aanpast aan elke omgeving. "Als ik ooit een team zou kopen, zou mijn coach Carlo zijn. Er is geen andere keuze," zei hij.
Op het veld blijft de puzzel echter onvolledig. Ancelotti's gedurfde 4-2-4-systeem is ontworpen om twee van de beste talenten ter wereld te ontketenen: Vinícius Júnior en Raphinha. Toch is hun clubvorm zelden overgebracht naar de Seleção. Blessureklappen hebben het probleem verergerd. Neymar is een grote twijfel voor de openingswedstrijd, terwijl Rodrygo en Estevão Willian al uitgesloten zijn, wat de druk op de Vinícius-Raphinha-as vergroot om eindelijk te klikken. De recente 6-2 vernietiging van Panama bood vluchtige aanmoediging, met Rayan en Igor Thiago onder de doelpuntenmakers, maar zwaardere testen wachten.
Resultaten over Ancelotti's eerste 11 wedstrijden – zes overwinningen, twee gelijke spelen, drie nederlagen – zijn gemengd, maar een Quaest-peiling toonde aan dat 41% van de Brazilianen zijn werk goedkeurt, vergeleken met 29% die het afkeurt. Die groeiende steun, gekoppeld aan zijn reputatie op het gebied van mensmanagement, bracht de CBF ertoe zijn contract te verlengen tot 2030 voordat er een bal was getrapt op het WK. Cruciaal is dat Ancelotti het tekenen wekenlang uitstelde en eiste dat drie van zijn vertrouwde ondersteunende stafleden ook langetermijncontracten kregen – een stap die zijn loyauteit-eerst-filosofie onderstreepte.
De inzet kan nauwelijks hoger zijn. Brazilië's laatste WK-triomf was in 2002, en als ze er deze zomer niet in slagen de trofee te winnen, zal het een ongekende zes edities zonder titel zijn voor de vijfvoudig kampioen. Ancelotti, die assistent-coach van Italië was toen Brazilië in 1994 won, draagt nu de hoop van een natie op zijn schouders. Zijn ervaring met winnen in elke grote Europese competitie geeft gewicht aan de overtuiging dat hij de man is om de kloof tussen individuele schittering en collectieve glorie te overbruggen.
Casagrande, de voormalige international die pundit werd, vatte de stemming bondig samen: "Een van de dingen die Brazilië het meest nodig had, was een manager groter dan de spelers." Ancelotti vinkt dat vakje aan, maar zijn grootste troef is misschien de rustige, sigaret-in-hand kalmte die chaos in helderheid verandert. Terwijl de Seleção hun voorbereidingen verfijnen, bewijst de man die weigerde Spaans te spreken in Rio de Janeiro dat de krachtigste taal soms empathie is.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.