Birmingham veranderde in een zee van claret en blauw toen meer dan 20.000 Aston Villa-supporters samenkwamen op Centenary Square om hun Europa League-kampioenen te verwelkomen. De lucht was dik van de fakkels, vlaggen wapperden trots en een oorverdovend gejuich barstte los toen de beker werd geheven. De overwinningsparade, amper 24 uur na Villa's duidelijke 3-0 overwinning op Freiburg in Istanbul, gaf een stad die hongerde naar zilverwerk een langverwacht moment van collectieve vreugde.
De laatste keer dat Villa-fans een Europese trofee vierden, was in 1982, toen de club net de Europacup I had gewonnen. Die 30-jarige droogte – de barre periode sinds Peter Withe's doelpunt in Rotterdam – eindigde op een zachte donderdagmiddag toen de open-top bus zijn weg baande van de Jewellery Quarter naar het stadscentrum. Voor een generatie supporters was dit hun eerste ervaring met continentaal succes, en ze genoten van elke seconde.
Manager Unai Emery, de architect van deze opleving, stond op het bovendek naast zijn uitgelaten selectie. Sinds zijn komst naar Villa Park heeft de Spanjaard methodisch een team herbouwd dat flirtte met degradatie uit de Premier League tot een ploeg die in staat is tot Europees glorie. Toen hij de menigte toesprak, brak Emery's stem van emotie terwijl hij hen vertelde: 'We zijn zo, zo trots op jullie. Dit moment is echt fantastisch, ons hart is jullie hart, jullie hart is ons hart.' Het was een zeldzaam, onbewaakt moment dat de diepe verbinding tussen deze groep en haar fans benadrukte.
Verdediger Tyrone Mings, nooit iemand die zijn gevoelens verbergt, gaf toe dat de selectie hard had gefeest na het laatste fluitsignaal. 'We hebben een geweldig feest gehad,' riep hij vanaf de bus, wat gejuich ontlokte. Hij bedankte de fans voor hun massale opkomst en voegde eraan toe: 'Wat een fanbase, wat een stel spelers. We zijn jullie allemaal zo dankbaar.' De bekentenis droeg alleen maar bij aan de carnavalsfeer, alsof de hele stad begreep dat ze allemaal dezelfde blije kater hadden.
Supporters waren uren van tevoren gearriveerd, sommigen klommen in bomen of zaten op draagbare toiletten om een glimp op te vangen van hun helden. Anderen verdrongen zich rond een groot scherm dat was opgesteld op Centenary Square, waar ze de beelden zagen van de trofee die glinsterde in de middagzon. Onder hen was Andy, een fan sinds 1980, die zich de parade van 1982 herinnerde: 'Ik was daar toen en ik ben er nu, dus ik kan zeggen dat ik er twee heb meegemaakt. Het was briljant, absoluut geweldig.'
De paraderoute onthulde talloze persoonlijke connecties. Personeel van Krypton Jewellers aan Hall Street kreeg de middag vrij van hun baas, een van hen vertelde de BBC dat ze zich 'fantastisch' voelden. In de buurt had een gezin genaamd Marie, Ethan, Geoge en Silvie een goede plek bemachtigd; Silvie, een voormalige Villa-steward, werd afgebeeld met de Europacup in 1982 – een aangrijpende herinnering aan hoe de geschiedenis van de club verweven is met de levens van haar mensen.
Zelfs het koningshuis werd meegesleept door de euforie. Prins William, een levenslange Villa-fan, werd uitbundig feestend gezien in Istanbul. De volgende dag, tijdens een bezoek aan Cornwall, vroeg een verslaggever of hij van de wedstrijd had genoten. De prins lachte alleen maar – het antwoord stond op zijn gezicht geschreven. Zijn zichtbare vreugde weerspiegelde die van de duizenden die de reis naar Turkije hadden gemaakt, hoewel voor sommigen het strakke schema betekende dat ze de festiviteiten in Birmingham misten.
Niet iedereen kon deel uitmaken van de thuiskomst. De parade op donderdag, ingegeven door de logistiek van het weekend en de bank holiday, liet sommige reizende fans gestrand achter. Anna uit Sutton Coldfield uitte haar frustratie: 'Veel andere reizende fans zullen ook niet op tijd terug zijn. Dus het is een beetje ontmoedigend en eigenlijk vervelend.' Haar teleurstelling was een klein maar reëel tegenwicht tegen de overweldigende viering.
Voor Aston Villa is deze Europa League-overwinning meer dan een eenmalige trofee. Het rechtvaardigt het ambitieuze project van de club onder eigenaren Nassef Sawiris en Wes Edens, die Emery steunden met middelen en geduld. Het brengt Villa terug op de Europese kaart, geeft automatische toegang tot de Champions League van volgend seizoen – een enorme financiële en sportieve impuls – en signaleert dat de club klaar is om op het hoogste niveau te concurreren na jaren in de woestijn.
Terwijl confetti naar beneden regende en de laatste gezangen vervaagden in de lucht van Birmingham, was de dag voor een stad die dertig jaar op dit gevoel had gewacht. Emery's woorden – 'ons hart is jullie hart' – vatten een eenheid samen die het veld overstijgt. De Europa League-overwinning van 2024 zal niet alleen worden herinnerd vanwege het zilverwerk, maar ook vanwege de manier waarop het een slapende reus weer tot leven wekte. Op basis van berichtgeving van BBC Sport.