Aston Villa leverde een meedogenloos efficiënte prestatie door Freiburg met 3-0 te vernietigen en de Europa League te winnen, waarmee een einde kwam aan een 30-jarige wachttijd voor groot zilverwerk op spectaculaire wijze. Op een zachte avond in Istanbul gaf Unai Emery's team een masterclass die tactische discipline combineerde met momenten van individuele schittering, zodat de claret-and-blue gelovigen eindelijk een trofee konden vieren die de dierbare Europacup van 1982 evenaart.
De doorbraak kwam in de 41e minuut uit een standaardsituatie rechtstreeks van de training. Morgan Rogers krulde een delicate voorzet vanaf een korte corner, en Youri Tielemans, zijn loop perfect timend, ontmoette de bal met een venijnige volley die in het net vloog. Het was een doelpunt van pure kwaliteit en gaf Villa een voorsprong die ze nooit meer uit handen leken te geven.
Toen, diep in de blessuretijd van de eerste helft, produceerde Emiliano Buendía een magisch moment. Bij het ontvangen van John McGinn's pass op de rand van het strafschopgebied controleerde de Argentijn met zijn rechtervoet voordat hij een niet te stoppen schot met links in de bovenhoek joeg. Toen de bal met de laatste trap van de helft in het net belandde, zakten de spelers van Freiburg op hun knieën, hun geest gebroken.
De tweede helft was een optocht. Buendía werd op het uur de aangever, dribbelde langs zijn tegenstander aan de linkerkant en schoot een lage voorzet die Rogers, die voor Watkins verscheen, van dichtbij binnen tikte. Bij 3-0 was de wedstrijd voorbij en begonnen de Villa-fans achter het doel aan het feest dat tot ver in de Turkse nacht zou duren.
Emery, nu een vijfvoudig winnaar van de Europa League, bevestigde zijn status als de grootste manager van de competitie. De Spanjaard, die had gesproken over zijn verlangen om een tastbaar symbool van de heropleving van de club te leveren, keek vanaf de zijlijn met stille tevredenheid toe. Zijn beslissing om een ongewijzigde opstelling te noemen was een stem van vertrouwen die zijn spelers terugbetaalden met een volwassen en beheerste prestatie.
Freiburg, in hun eerste Europese finale, waren kansloos. Ze hadden vroege momenten - Höfler schoot naast, en Grifo werd getroffen door een roekeloze tackle van Matty Cash die gemakkelijk een rode kaart had kunnen opleveren - maar Villa's verdedigende organisatie, geleid door Pau Torres, gaf niets weg. Emiliano Martínez, die in de warming-up een vingerblessure had opgelopen en behandeld moest worden, werd nauwelijks getest.
Het drama voor de wedstrijd had tijdelijk angst aangewakkerd voor een herhaling van 1982, toen doelman Jimmy Rimmer vroeg geblesseerd raakte en werd vervangen door Nigel Spink. Maar Martínez, een wereldkampioen, taped zijn vinger en produceerde zijn gebruikelijke pre-kick-off vuiststoten om de angstige fans gerust te stellen. Op de bank was Amadou Onana slechts fit genoeg voor een invalbeurt na een kuitprobleem, maar hij kwam erin en raakte de paal met een kopbal terwijl Villa op zoek was naar een vierde.
Voor de supporters was dit een pelgrimstocht die drie decennia in de maak was. Naar schatting 20.000 Villa-fans daalden neer op Istanbul, waardoor het Taksimplein veranderde in een zee van claret en blauw. In het stadion werden ze vergezeld door negen leden van de winnende selectie van de Europacup van 1982, een ontroerende link naar de grootste avond van de club tot nu toe. De aanwezigheid van de Prins van Wales en mede-eigenaren Nassef Sawiris en Wes Edens onderstreepte de omvang van de prestatie.
De overwinning bezorgt Villa een plek in de Champions League van volgend seizoen, wat hun project onder Emery en ambitieuze eigenaren een boost geeft. Na jaren van doelloosheid en bijna-successen heeft de club niet alleen zijn trofeeëndroogte beëindigd, maar zich ook opnieuw gevestigd onder de Europese elite. Toen John McGinn de trofee omhoog hief, was het wachten voorbij en begon een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van Villa.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.