Aston Villa maakte op spectaculaire wijze een einde aan drie decennia van pijn door Freiburg met 3-0 te vernietigen in de finale van de Europa League in een uitgelaten Besiktas Stadion. De overwinning in Istanbul bezorgde de club de eerste grote trofee sinds de League Cup van 1996 en het eerste Europese zilverwerk sinds de Europacup I-finale van 1982 in Rotterdam. Voor manager Unai Emery, die voor de vijfde keer de Europa League-trofee omhoog mocht tillen, was dit de bekroning van een transformerend project dat Villa weer in de top van Engeland heeft gebracht.
Emery's stempel was overal op de avond te zien, toen de superioriteit van Villa nooit in twijfel werd getrokken. Na zich al via een vierde plaats in de Premier League te hebben geplaatst voor de Champions League, kon de Spanjaard het zich veroorloven om een ongewijzigd team op te stellen ten opzichte van de halve finale. Die continuïteit bracht vertrouwen, en zijn ploeg voerde een spelplan uit dat de man-tegen-man-press van Freiburg verstikte. De Duitse underdog, die voor het eerst in een grote finale stond, had simpelweg geen antwoord op de tactische discipline en scherpte van Villa.
De ban werd gebroken in de 41e minuut door een prachtige volley van Youri Tielemans. Een korte corner resulteerde in een voorzet van Morgan Rogers naar de rand van het strafschopgebied, waar de Belgische middenvelder de bal met een zuivere, krachtige trap langs de doelman joeg. Het was een doelpunt dat elke finale waardig was, en het doorbrak de vroege veerkracht van Freiburg. Net voor de rust verdubbelde Emiliano Buendía de voorsprong met een moment van individuele klasse. Hij controleerde een pass van John McGinn met zijn rechtervoet, legde de bal op zijn linker en krulde een onhoudbaar schot in de bovenhoek met de laatste trap van de eerste helft. De timing en kwaliteit van de goal doodden de wedstrijd feitelijk.
Villa's derde goal viel kort voor het uur, en het toonde de aanvallende vloeiendheid die Emery's handelsmerk is geworden. Lucas Digne voerde Buendía aan de linkerkant, en de lage voorzet van de Argentijn werd slim doorgelaten door Ollie Watkins, waardoor Rogers vrij bij de eerste paal kon binnenglijden. Het was een doelpunt dat de uitsupporters—bijna 20.000, velen zonder ticket—in vervoering bracht.
De avond verliep niet zonder schrikmomenten. Emiliano Martínez had tijdens de warming-up behandeling nodig voor een vingerprobleem aan zijn rechterhand, maar de WK-winnaar herstelde zich en was een geruststellende aanwezigheid gedurende de wedstrijd. Er was ook een controversieel moment in de eerste helft toen Matty Cash er met slechts een gele kaart vanaf kwam na een hoge tackle op Vincenzo Grifo, waarbij herhalingen suggereerden dat de overtreding een zwaardere straf van de VAR had verdiend.
Freiburgs droomrun naar de finale—de eerste in hun 121-jarige geschiedenis—eindigde in teleurstelling, maar ze werden simpelweg overspoeld door een Villa-ploeg die op een hoger niveau opereerde. De club uit het Zwarte Woud eindigde als zevende in de Bundesliga en had lange tijd de bal achterna gezeten. Nicolas Höfler had hun beste vroege kans maar schoot naast, en de energie van Johan Manzambi kon het kwaliteitsverschil niet compenseren. Tegen de tijd dat Amadou Onana, terug op de bank na een kuitblessure, inviel en de paal raakte met een kopbal, was de uitslag al lang beslist.
Voor Villa zijn de implicaties groot. Deze triomf maakt niet alleen een einde aan een trofee-droogte die 30 jaar had geduurd, maar herstelt de club ook als een factor in het Europese voetbal. Met Champions League-voetbal gegarandeerd en een selectie vol talent, vertoont Emery's project geen tekenen van vertraging. De helden van 1982, van wie er negen aanwezig waren, zouden de geest en branie van deze prestatie hebben herkend.
De taferelen in Istanbul weerspiegelden die van 44 jaar geleden, toen Villa Bayern München versloeg. Dit keer vulden claret en blauw elke hoek van het Taksimplein, en mede-eigenaren Nassef Sawiris en Wes Edens waren aanwezig om geschiedenis te aanschouwen. Voor een achterban die naar succes hongerde, zal de avond voor altijd in het geheugen gegrift staan.
Terwijl Emey op de zijlijn sprong en weer een Europese meesterklasse orkestreerde, echoden de gezangen van "Unai Emery's claret and blue army" de Bosporus in. Het feest, zo lang uitgesteld, was nu echt begonnen.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.