De voetbalwereld was verrast toen de definitieve 26-koppige selectie van Iran voor het WK werd bekendgemaakt en de naam van Sardar Azmoun opvallend ontbrak. De aanvaller van Bayer Leverkusen, lange tijd beschouwd als het juweel van het Iraanse voetbal, was een schokkende afwezige in de lijst die een zwaar contingent aan binnenlandse spelers bevat. Het nieuws zorgde voor opschudding onder de Iraanse fans en leidde onmiddellijk tot vragen over de aanvalskracht van het team in aanloop naar het grootste voetbaltoneel.
Azmoun (27) is de afgelopen vijf jaar een productieve doelpuntenmaker geweest voor zowel club als land. Hij werd bekend bij Rubin Kazan en Rostov in Rusland voordat hij een spraakmakende overstap maakte naar Zenit Sint-Petersburg, waar hij vier opeenvolgende Russische titels won en in 2019-20 topscorer van de competitie werd. Zijn daaropvolgende transfer naar Bayer Leverkusen in januari 2022 werd gezien als een stap vooruit, hoewel blessures en felle concurrentie zijn speeltijd in de Bundesliga beperkten. Toch maakte zijn reputatie als klinische afmaker en kopbalspecialist hem in de ogen van de meeste Iran-supporters onaantastbaar.
Voor het nationale team was Azmoun niet minder dan een talisman. Met 44 doelpunten in 73 interlands is hij de derde topscorer aller tijden van het land en speelde hij een cruciale rol in de succesvolle kwalificatiecampagne van Iran voor het WK 2022, met belangrijke doelpunten. Zijn samenwerking met Mehdi Taremi van Porto vormde een van de meest gevreesde aanvalsduo's van Azië, met een combinatie van snelheid, kracht en dodelijke afwerking. Het leek ondenkbaar dat een van beide namen zou ontbreken in de definitieve selectie – tot maandag de bekendmaking.
De officiële reden voor Azmoun's uitsluiting is niet bekendgemaakt door de Iraanse voetbalbond of bondscoach Carlos Queiroz. De afwezigheid laat een aanzienlijk gat achter in het tactische plan van Iran, dat vaak leunde op Azmoun's balvastheid en vermogen om ruimte te creëren voor opkomende middenvelders. Zonder hem moet het team zich snel aanpassen aan een nieuwe aanvalsidentiteit.
Bij afwezigheid van Azmoun komt de doelpuntenlast zwaar op Taremi te rusten, die in sublieme vorm verkeert bij FC Porto en regelmatig scoort in de Primeira Liga en Champions League. De 30-jarige is veelzijdig genoeg om de spits te zijn of van een targetman te spelen, maar zonder Azmoun's fysieke presence kan Iran gedwongen worden een vloeiendere, counter-aanvallende stijl aan te nemen. Queiroz heeft ook Karim Ansarifard opgeroepen, de ervaren maar minder dynamische aanvaller, en jongere opties zoals Saeid Sadeghi, die in eigen land spelen, wat wenkbrauwen doet fronsen over de paraatheid van de binnenlandse contingent, gezien de langdurige opschorting van de Iraanse competitie sinds februari vanwege regionale instabiliteit.
De samenstelling van de selectie, met 17 spelers van clubs die maanden geen competitieactie hebben gezien, is een opmerkelijke gok. Hoewel de binnenlandse sterren fit zullen zijn, missen ze wedstrijdritme. Azmoun's clubritme bij Leverkusen was al een punt van zorg – hij had dit seizoen slechts één basisplaats in de Bundesliga – maar zijn interlandrecord suggereerde dat hij toch kon presteren. De beslissing om hem volledig weg te laten heeft tot intens debat geleid onder fans en kenners.
De geschiedenis biedt weinig troost. Iraanse WK-campagnes verlopen zelden vlekkeloos en selectiecontroverses zijn niet nieuw. In 2014 zorgde de uitsluiting van veteraan Javad Nekounam voor discussie, maar nog nooit was een speler van Azmoun's kaliber en in de bloei van zijn carrière buitengesloten. De zet doet denken aan andere beroemde internationale snubs – Romário in 1998, Roberto Baggio in 1990 – hoewel Azmoun's zaak de publieke duidelijkheid mist. Voor een land dat dit toernooi beschouwt als zijn grootste sportpodium, was de verontwaardiging op sociale media onmiddellijk, met hashtags die binnen enkele uren om het ontslag van de coach riepen.
De meningen van kenners zijn verdeeld. Sommigen beweren dat Queiroz, bekend om zijn defensieve pragmatisme en strikte discipline, Azmoun's recente vorm of fitheid onvoldoende vond. Anderen geloven dat het een meesterzet is die Taremi de kans geeft om te schitteren als het centrale punt, met ondersteuning van het middenveld uit de diepte. De groep van Iran is geen sinecure: ze spelen tegen Engeland, Wales en de VS, met de openingswedstrijd tegen Engeland op 21 november als een afschrikwekkend vooruitzicht. Zonder hun sterspeler is de underdog-status nog meer uitgesproken.
Vanuit tactisch oogpunt zal Iran waarschijnlijk leunen op een compact 4-3-3 of 4-2-3-1, met Taremi als enige spits en vleugelspelers zoals Alireza Jahanbakhsh voor de breedte. Het middenveld trio, geankerd door de ervaren Ehsan Hajsafi, moet de creatieve spelers van Engeland verstoren terwijl ze snelle omschakelingen initiëren. De afwezigheid van Azmoun's balvastheid betekent dat lange ballen minder effectief worden, waardoor het team moet opbouwen via strakkere passing – een riskante strategie tegen hoog druk zettende tegenstanders.
Voor Azmoun zelf kan dit een carrièrebepalende tegenslag zijn. Op 27-jarige leeftijd zal het volgende WK in 2026 hem op 31 zien, nog steeds potentieel levensvatbaar, maar de gemiste kans op het wereldwijde podium kan zijn clubvooruitzichten beïnvloeden. Leverkusen ziet zijn uitsluiting misschien als een kans om te rusten en te herstellen, maar de psychologische klap is onmiskenbaar. De aard van zijn uitsluiting heeft veel vragen onbeantwoord gelaten, en de voetbalwereld zal de ontwikkelingen op de voet volgen.
Terwijl Iran naar Qatar vertrekt, zal de schaduw van deze beslissing blijven hangen. Een sterke prestatie zonder Azmoun kan Queiroz' moed bevestigen; een vroege uitschakeling maakt het een onvergeeflijke blunder. Het mooie spel leeft van dit soort verhalen, en dit verhaal draagt het gewicht van de hoop van een natie. Het enige dat zeker is, is dat wanneer Iran het veld opkomt voor hun eerste wedstrijd, alle ogen gericht zullen zijn op het rugnummer 20 – het nummer dat Sardar Azmoun had moeten dragen.
Gebaseerd op berichtgeving van ESPN.