Wanneer Casemiro voor de laatste keer het Old Trafford-veld betreedt in een Manchester United-shirt, zal de lucht dik zijn van emotie en zal het vertrouwde refrein van "nog een jaar, Casemiro" uit de tribunes echoën. Het vertrek van de Braziliaan, bevestigd in januari, maakt een einde aan een achtbaan van drie jaar waarin hij van Champions League-winnende elite afdaalde tot een symbool van kwetsbaarheid op het middenveld, voordat hij een opmerkelijke opleving doormaakte onder interim-manager Michael Carrick. De confrontatie zondag met Nottingham Forest is niet zomaar een afscheid; het is een bewijs van een speler die terugvocht van de rand van irrelevantie om onmisbaar te worden in de late seizoensopmars van United.
Zijn dieptepunt kwam op een sombere decembermiddag tegen Newcastle, toen hij na 64 minuten werd gewisseld te midden van een rampzalig teamoptreden. De woede van de fans was die dag gericht op Joshua Zirkzee, maar achter de schermen was het gevoel dat de prestatie van Casemiro nog alarmerender was. Het vormde het hoogtepunt van een periode waarin Jamie Carragher's botte beoordeling dat hij "het voetbal moet verlaten voordat het voetbal jou verlaat" profetisch leek. De aanwinst van £70 miljoen van Real Madrid leek fysiek uitgeput, niet in staat om de intensiteit van de Premier League aan te kunnen. Ruben Amorim, destijds aan het roer, zette hem een maand aan de kant en verklaarde openlijk dat zelfs tiener Toby Collyer hoger in de pikorde stond.
Maar Casemiro weigerde dat verhaal te accepteren. In een interview met Rio Ferdinand verwierp hij de woorden van Carragher als "respectloos" en kanaliseerde hij zijn frustratie in een meedogenloos trainingsregime. Drie maanden hard werken veranderden de mening van Amorim - en toen Carrick de interim-leiding overnam, kreeg de Braziliaan een reddingslijn. Beginnend tegen Real Sociedad in de Europa League op 6 maart, keek hij nooit meer om. Vanaf dat moment begon hij elke belangrijke wedstrijd en vormde een diepe as met Kobbie Mainoo die het platform vormde voor de opmars van United.
De synergie tussen de veteraan en de tiener werd de hartslag van het team. Gedurende de 15 wedstrijden durende ambtstermijn van Carrick stonden ze samen in 13 duels; slechts kleine blessures verhinderden een perfecte staat van dienst. Casemiro beschreef Mainoo in een interview met United We Stand als "het heden en de toekomst van Manchester", prees zijn kwaliteit, maar merkte op dat de jongeling meer de bal moest opeisen. Hun begrip stelde Mainoo in staat om het talent te tonen dat onder het vorige regime was gesmoord, en de gedisciplineerde positionering van Casemiro bevrijdde zijn partner om te druk zetten en te creëren. Het was een masterclass in mentorschap op het middenveld, waarbij de tactische intelligentie van de Braziliaan eventuele fysieke achteruitgang compenseerde.
Terwijl United de wedstrijddrukte en blessures van sleutelspelers doorstond, werden de beschikbaarheid en vorm van Casemiro de lijm die het team bij elkaar hield. De club erkende dat als hij geblesseerd was geraakt na de transferdeadline, het vervangen van zijn invloed de grootste uitdaging zou zijn geweest. Zijn talent om op te duiken met cruciale doelpunten - met name de vroege treffer tegen Brentford die een vitale overwinning ontketende - onderstreepte zijn hernieuwde vertrouwen. De badgekus die volgde voelde als een symbolische herovering van een band die was versleten.
De wedergeboorte bleef niet onopgemerkt. Brazilië riep hem terug naar het nationale team, met de verwachting dat hij de aanvoerdersband zal dragen tijdens het internationale toernooi deze zomer. Het is een opmerkelijke ommekeer voor een speler die slechts maanden eerder voorbestemd leek voor een stilletjes vertrek. Een verhuizing na het WK naar de Major League Soccer wordt veel genoemd, maar voor nu ligt de focus op het op een hoogtepunt beëindigen van zijn hoofdstuk bij United.
Misschien wel het meest blijvende beeld van Casemiro's United-carrière zal het geluid zijn van de Stretford End die hem toejuicht. Zijn vijfjarige zoon, Caio, zingt de liedjes thuis en huilt wanneer het team verliest, een herinnering aan de menselijke kant van een sport die vaak door cynisme wordt opgeslokt. Casemiro heeft herhaaldelijk gesproken over de unieke band die hij deelt met de supporters, een connectie die hij volgens hem nog nooit elders heeft ervaren.
Naarmate het laatste fluitsignaal op zondag nadert, zullen de gezangen voor "nog een jaar" zowel een smeekbede als een eerbetoon zijn. Casemiro vertrekt nadat hij gejoel heeft omgezet in gejuich en twijfel in onmisbaarheid. Zijn nalatenschap zal verder reiken dan de trofeeën die hij eerder tijdens zijn verblijf in de lucht tilde; het zal voortleven in de ontwikkeling van Mainoo en de norm van professionaliteit die hij opnieuw vaststelde.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.
