Na twaalf jaar in de wildernis zal Ivoorkust opnieuw het WK-podium sieren, vastbesloten om verloren tijd in te halen. De kampioenen van de Afrika Cup 2023, die op dramatische wijze op eigen bodem triomfeerden, gaan het toernooi van 2026 in met een mix van verdedigende vasthoudendheid en aanvallende flair. Emerse Faé, de man die die AFCON-overwinning bewerkstelligde nadat hij halverwege het toernooi het roer overnam, leidt nu Les Éléphants naar hun eerste wereldkampioenschappen sinds Brazilië 2014. Zijn reis van assistent tot hoofdcoach is ronduit opmerkelijk, en de 42-jarige is niet tevreden met alleen deelnemen. "Ik ga niet naar de Verenigde Staten voor een vakantie," zei Faé, waarmee hij zijn competitieve vuur onderstreepte. "Mijn doel is om zo ver mogelijk te komen. Waarom niet winnen?"
Faé's filosofie is gebaseerd op defensieve soliditeit, een eigenschap die Ivoorkust feilloos diende tijdens de kwalificatie. Ze incasseerden geen enkel doelpunt in 10 wedstrijden, een bewijs van hun organisatorische discipline. De achterhoede, die soms overschakelt naar een systeem met drie man, wordt verankerd door Evan N'Dicka van Roma. Zijn samenwerkingen met Odilon Kossounou van Atalanta en Emmanuel Agbadou van Reims bieden zowel fysiek vermogen als kalmte. Deze defensieve basis geeft het team de vrijheid om te vertrouwen op snelle counteraanvallen, gebruikmakend van de snelheid en creativiteit van hun vleugelaanvallers.
Op het middenveld doemt echter een cruciale vraag op. De controlerende rol, eerder ingenomen door de ervaren Jean Michaël Seri, is voor het grijpen. Seri, nu 34, heeft moeite om zijn beste vorm terug te vinden na een jaar aan de kant te hebben gestaan met een ernstige enkelblessure. In zijn plaats wordt Ibrahim Sangaré van Nottingham Forest verwacht om in de bres te springen, met de taak om de verdediging te beschermen en de overgangen in te leiden. Naast hem blijft de onverzettelijke Franck Kessié de motor van het team. De 29-jarige captain, die Barcelona in 2023 verliet voor de Saudische club Al-Ahli, doet het vuile werk dat anderen laat schitteren. Met het winnen van opeenvolgende AFC Champions League-titels en uitgeroepen tot beste speler van de competitie, is Kessié's ondergewaardeerde invloed van vitaal belang voor Faé's systeem.
De aanvallende eenheid is rijk aan opties, maar wellicht is niemand meer in vorm dan Nicolas Pépé. De voormalige vleugelspeler van Arsenal heeft zijn beste zelf hervonden bij Villarreal, met acht doelpunten en acht assists in La Liga en een nominatie voor speler van het seizoen. Pépé, die uitblinkt in het naar binnen snijden vanaf rechts, gaf toe dat dit waarschijnlijk zijn eerste en laatste WK is. "Ik ben nu 30 en ik zie mezelf niet tot mijn 34e bij het nationale team blijven om het volgende WK te spelen," zei hij. Zijn dribbels, schoten en ervaring zullen cruciaal zijn, vooral bij afwezigheid van een klassieke nummer negen zoals Didier Drogba. In plaats daarvan zorgen Evann Guessand en anderen zoals Amad Diallo en Yan Diomandé voor veelzijdigheid en diepgang.
Een opkomend talent om in de gaten te houden is Christ Inao, de 19-jarige middenvelder-dynamo die dit seizoen doorbrak bij Trabzonspor. Nadat hij in november zijn eerste interland speelde, vocht Inao zich in de basis tijdens de Afrika Cup in Marokko. Zijn risicovolle stijl en energie bieden een andere dimensie, en een sterk WK zou zijn transferwaarde kunnen laten stijgen.
De verwachtingen van bovenaf zijn ondubbelzinnig. Voorzitter van de bond Yacine Idriss Diallo heeft een duidelijk doel gesteld: "Het vaste doel is om ten minste zes wedstrijden te spelen, wat de kwartfinales zijn." Dat zou hun beste WK-prestatie tot nu toe overtreffen, een uitschakeling in de groepsfase in 2006 en 2010. Faé, een voormalig middenvelder die in 2006 aan het toernooi deelnam, begrijpt de omvang van de uitdaging maar omarmt die. Hun pad naar de knock-outrondes zal niet gemakkelijk zijn. In een groep met Ecuador, Duitsland en Curaçao, openen de Ivoriaanen in Philadelphia op 14 juni tegen een Ecuadoriaanse ploeg die gretig is om zich te bewijzen. Daarna volgt een zwaargewichtclash met Duitsland in Toronto op 20 juni, alvorens terug te keren naar Philadelphia om op 25 juni tegen Curaçao te spelen.
Buiten het veld hebben logistieke hindernissen het enthousiasme voor reizende supporters getemperd. Strenge Amerikaanse visumvereisten schrikten aanvankelijk veel Ivoriaanse fans af. Hoewel de Trump-administratie in mei aankondigde dat burgers van Ivoorkust met geldige wedstrijdtickets vrijgesteld zouden worden van een visumdeposito van $15.000, kwam de beslissing voor de meesten veel te laat. Daardoor zal de verantwoordelijkheid bij de Ivoriaanse diaspora in Noord-Amerika liggen om een sfeer te creëren. Hun kenmerkende oranje shirts en vlag, die doet denken aan Ierland, zullen zichtbaar zijn, en de tradities van de supporters van zang, dans en humor beloven kleur toe te voegen.
Een opvallend subplot is de politieke context: Ivoorkust was een van de landen die getroffen werden door bezuinigingen op USAID onder de Trump-regering, waarbij bilaterale gezondheidshulpovereenkomsten opnieuw werden onderhandeld. Noch de bond, noch de spelers hebben zich publiekelijk uitgelaten over de politiek van het gastland of de ticketprijzen, en richten zich uitsluitend op voetbal. Toch vertegenwoordigt het WK een moment van nationale trots en eenheid, een kans om de gouden herinneringen aan het begin van de jaren 2010 te herbeleven, toen sterren als Yaya Touré en Didier Drogba het wereldtoneel sierden.
Voor Faé is dit ook een persoonlijk verhaal van verlossing. Ontslagen halverwege het toernooi als assistent voordat hij de leiding kreeg, veranderde hij een potentiële ramp in een onwaarschijnlijke titelwinst. Zijn kalme voorkomen en tactisch inzicht zullen worden getest op het grootste podium. Met een selectie die doorgewinterde veteranen en onverschrokken jeugd combineert, heeft Ivoorkust de middelen om te verrassen. Of ze hun continentale succes naar het wereldniveau kunnen vertalen, blijft de ultieme vraag. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.