Ella Toone's reis door verdriet is een centraal verhaal geworden van haar seizoen 2024-25, terwijl de middenveldster van Manchester United en Engeland omgaat met het verlies van haar vader Nick terwijl ze haar professionele carrière voortzet. Een nieuwe BBC-documentaire, 24 Hours with Ella Toone, ontleedt de lagen van die emotionele balansact en onthult hoe de 26-jarige voetbal zowel als schild als balsem heeft gebruikt sinds de dood van haar vader in september 2024. Nick Toone was meer dan een ouder; hij was haar felste pleitbezorger, de man die haar naar wedstrijden door het hele land reed en haar potentieel zag voordat iemand anders dat deed. Zonder Ella's medeweten was hij rond de tijd dat ze scoorde in Engeland's Euro 2022 finale overwinning op Duitsland gediagnosticeerd met prostaatkanker—een geheim dat hij bewaarde om zijn dochter tijdens het toernooi geen zorgen te maken.
De onthulling van zijn ziekte kwam pas op 12 mei 2024, de dag na United's FA Cup-finalezege in Wembley, een wrede wending die de overwinning deed aanvoelen als een voorbode van pijn. 'Ik heb het gevoel dat elke keer dat ik iets won, er daarna iets slechts gebeurde,' reflecteert Toone, waarmee ze de emotionele zweepslag van elite-sport die botst met persoonlijke tragedie benadrukt. Toen Nick drie dagen voor zijn 60e verjaardag stierf—slechts vijf dagen nadat Ella 25 werd—kanaliseerde ze haar verdriet in actie, de volgende dag al terugkerend naar de training en al snel startend in Old Trafford. 'Ik wist dat hij dat gewild zou hebben,' legt ze uit, 'ik kon niet gewoon thuis zitten treuren.' Maar haar felle vastberadenheid om door de pijn heen te spelen maskeerde een onvermogen om het verlies echt te verwerken, een copingmechanisme dat veel voorkomt bij atleten die het veld als een toevluchtsoord uit het echte leven beschouwen.
Die beschermende bubbel barstte in november 2024 toen een kuitblessure haar van het veld dwong. Toone ziet die tegenslag nu als het waarschuwingssignaal van haar lichaam voor een mentaal breekpunt. De gedwongen pauze van twee maanden werd een onverwacht geschenk: ze zag een counselor, ging op vakantie naar Dubai, en liet zichzelf eindelijk toe om te rouwen weg van de meedogenloze cyclus van trainingen en wedstrijden. 'Ik denk dat het mijn lichaam was dat me vertelde te stoppen voordat ik een mentale inzinking zou krijgen,' herinnert ze zich, waarbij ze de vaak over het hoofd geziene intersectie van fysieke en psychologische gezondheid in de professionele sport benadrukt. De pauze kwam ook haar familie ten goede, die moeite had om haar te zien spelen omdat wedstrijddagen altijd hun gedeelde moment met Nick waren geweest.
Toone's terugkeer in januari 2025 was cinematisch. Invallend in een FA Cup-wedstrijd tegen West Brom, liet ze een spectaculair afstandsschot los dat in het net zeilde—een doelpunt dat later werd verkozen tot het beste van het seizoen van haar team. Haar onmiddellijke reactie zei alles: een wijs naar de hemel, een eerbetoon aan de man aan wie ze nu elk doelpunt opdraagt. 'Het voelde gewoon als een opluchting,' zegt ze, beschrijvend hoe de eerste maanden terug waren ontsierd door zelfopgelegde druk. 'Ik wilde voor hem scoren. Ik liet mezelf niet ontspannen en genieten van het spel.' Dat moment van bevrijding markeerde een keerpunt, niet alleen in haar seizoen maar in haar rouwproces, waardoor ze het veld weer kon betreden met een hernieuwd gevoel van doel in plaats van last.
Integraal onderdeel van haar herstel is haar verloofde, voormalig Rochdale-speler Joe Bunney, die Toone prijst als een rots voor zowel haarzelf als haar familie tijdens hun donkerste weken. Bunney, nu 32, ervoer zijn eigen verdriet om een man die hij beschouwde als zijn beste vriend, en hij kanaliseerde dat verlies in actie door Nicks droom van het oprichten van een meisjesvoetbalacademie over te nemen. De ET7 Academy, vernoemd naar Ella's initialen en rugnummer, is een levende erfenis geworden, met gratis voetbalsessies voor jonge meisjes in de gemeenschap. Toone legt uit dat Nick vanaf het begin gepassioneerd was over het project, genietend van de kans om een nieuwe generatie spelers te zien ontwikkelen, bijna alsof hij 'Ella's leven opnieuw beleefde.'
Het bestaan van de academie is een bewijs van hoe verdriet kan worden omgevormd tot iets productiefs. Toone zegt dat het project haar en Bunney dichter bij elkaar heeft gebracht, ook al brengt het zijn eigen stress met zich mee, en ze is trots op zijn offers. 'Het opzetten van de academie is onderdeel van papa's erfenis. Hij hield ervan om deel uit te maken van iets waarvan hij wist dat het jonge meisjes kansen zou geven,' merkt ze op, echoënd de ethos van haar vader om vrouwenvoetbal op elk niveau te steunen. Nick Toone was inderdaad een uitgesproken pleitbezorger voor het vrouwenvoetbal, gaf er de voorkeur aan boven de mannenversie en debatteerde er gepassioneerd over in elke pub die hij binnenstapte. Zijn invloed straalt nu uit door elk kind dat de velden van de academie betreedt.
Vooruitkijkend bereidt Toone zich voor op haar bruiloft in juli, een evenement beladen met gemengde emoties. Ze vertelde Bunney aanvankelijk dat ze nooit zou trouwen of kinderen krijgen na de dood van haar vader, maar realiseerde zich later dat dat het tegenovergestelde was van wat hij zou hebben gewild. De ceremonie zal een lege stoel voor Nick bevatten, een aangrijpend symbool van afwezigheid, terwijl haar oom Dan haar naar het altaar zal begeleiden. Engeland-teamgenote Alessia Russo zal ceremoniemeester zijn, en ondanks de vele voetballers die aanwezig zijn, heeft Toone elke voetbalgerelateerde muziek verbannen om de dag zo gescheiden mogelijk van het veld te houden. Zelfs een mogelijk conflict met het WK voor mannen zal haar niet verleiden om een scherm aan te zetten: 'Ik ben geobsedeerd door voetbal, maar ik denk niet dat ik het ga kijken op mijn trouwdag,' beweert ze.
Toone's verhaal resoneert verder dan persoonlijke tragedie, raakt aan bredere gesprekken over de mentale gezondheid van atleten en de unieke druk waarmee vrouwen in de sport worden geconfronteerd. Door haar ervaring zo openlijk te delen, voegt ze zich bij een groeiende beweging van spelers—over geslachten en competities heen—die het stigma rond kwetsbaarheid afbreken. De documentaire zelf, uitgezonden op BBC Three en iPlayer, biedt een ongefilterde blik op een speelster die al zoveel heeft bereikt—drie grote titels met United, een Europese kampioenschapsmedaille, en een WK-finale optreden—maar toch nieuwe lagen van kracht blijft vinden. Haar vermogen om verdriet te navigeren terwijl ze op elite-niveau presteert, dient als een krachtig voorbeeld van veerkracht, bewijzend dat zelfs de meest verwoestende verliezen een diepere toewijding aan het eigen vak en de gemeenschap kunnen voeden.
Naarmate het seizoen vordert, zal Toone's vorm nauwlettend worden gevolgd, maar haar belangrijkste overwinning ligt mogelijk buiten het veld. Ze heeft een steunsysteem opgebouwd dat therapie, familie en een tastbaar project ter ere van haar vader omvat, zodat zijn herinnering niet alleen wordt bewaard maar actief wordt gekoesterd. De lege stoel op haar bruiloft zal een herinnering zijn aan wat er is, maar de academie, de doelpunten en de moed om te spreken zorgen ervoor dat Nick Toone's aanwezigheid een constante, drijvende kracht blijft. Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.