BOEDAPEST — Het beeld dat Arsenal's nachtmerrie in de Champions League-finale definieerde, was Gabriel, met zijn hoofd in zijn handen, getroost niet door zijn eigen teamgenoten maar door PSG-aanvoerder Marquinhos, zijn Braziliaanse landgenoot. De centrale verdediger, zo vaak een rots in de branding in het opmerkelijke seizoen van Arsenal, had zojuist zijn strafschop over de lat geschoten, waardoor Paris Saint-Germain een 5-4 shootout-overwinning en een tweede opeenvolgende Europese titel kreeg. Het was het wreedste einde van een verder schitterende campagne.
Arsenal's eerste Champions League-finale sinds 2006 begon als een droom. Binnen zes minuten in de Puskas Arena schoot Kai Havertz een bal in het dak van het net, waardoor de rood-witte sectie in extase raakte. Met de Premier League-titel al veiliggesteld, jaagden de Gunners op een zeldzame dubbel die voor het laatst werd behaald door Manchester United in 1999 en 2008 en Manchester City in 2023. Het vroege doelpunt leek hun groeiende status als een van de Europese elite te bevestigen.
Maar PSG, als titelverdediger, begon langzaam hun technische dominantie te laten gelden, met balbezit door hun gevreesde voorhoede van Khvicha Kvaratskhelia, Ousmane Dembele en Desire Doue. Toch bleef de verdediging van Arsenal, verankerd door Gabriel, standvastig. De Braziliaan maakte een wedstrijdrecord van 13 klaringen, weerde golf na golf aanvallen af en stopte consequent kansen. Zijn prestatie getuigde van zijn opkomst als een van de beste verdedigers ter wereld.
Het keerpunt kwam net na het uur toen Dembele een strafschop benutte na een omstreden overtreding, waardoor de stand gelijk werd. Vanaf dat moment trokken beide teams zich terug in voorzichtigheid, de inzet te hoog om een open spel te riskeren. Geen van beide keepers werd echt getest terwijl de verlenging voorbijging, de spanning oplopend naar de onvermijdelijkheid van een shootout.
Toen Eberechi Eze haperde en zijn strafschop wijd schoot, greep PSG de voorsprong, maar David Raya bracht Arsenal onmiddellijk terug in de wedstrijd door de poging van Nuno Mendes te stoppen. Het momentum zwaaide heen en weer tot het op Gabriel viel. Nooit eerder had hij een strafschop genomen voor Arsenal, hij liep vol overtuiging naar voren, maar zijn schot zeilde wild over de lat en in de zee van juichende PSG-fans. De misser bleek beslissend.
Mikel Arteta onthulde later dat Gabriel vrijwillig de verantwoordelijkheid had genomen. "Hij wilde hem nemen," zei de Arsenal-manager. "Normaal gesproken zouden de strafschoppen worden genomen door Bukayo [Saka], Martin [Odegaard] en Kai [Havertz]. Maar we wisten dat als de wedstrijd naar verlenging en strafschoppen zou gaan, andere spelers naar voren zouden moeten stappen." Het besluit om Gabriel te laten nemen, onderstreepte het vertrouwen van de ploeg in zijn temperament, ook al was de uitkomst hartverscheurend.
Declan Rice, sprekend tegen TNT Sports, bood onvoorwaardelijke steun aan zowel Gabriel als Eze. "Een strafschop missen in een Champions League-finale, het is natuurlijk niet leuk. Maar we houden van ze en we staan achter ze," zei Rice. "Zonder die twee dit seizoen hadden we de Premier League niet gewonnen, dat is zeker. Gabriel, ik heb geen woorden meer voor hem als persoon en als speler. Eze heeft dit seizoen een aantal cruciale doelpunten voor ons gescoord. Het gebeurt. Het is voetbal en het is wreed."
De misser leidde tot vergelijkingen met de slip van John Terry in de finale van 2008, zoals opgemerkt door voormalig Arsenal-verdediger Matt Upson. "Het is zo'n John Terry-moment," zei Upson op BBC Radio 5 Live. "Gabriel gaf alles voor zijn team. Hij toonde de mentaliteit en moed om naar voren te stappen en verantwoordelijkheid te nemen, wat je van een speler kunt vragen. Het is verschrikkelijk voor hem, maar hij lijkt me iemand die snel herstelt en het gebruikt als motivatie."
Gabriel's algehele bijdrage dit seizoen kan niet worden overschaduwd door een enkele misser. Hij startte 48 van de 63 wedstrijden van Arsenal en droeg negen doelpunten en assists bij, invloedrijker dan zelfs sommige aanvallende sterren van de club. Zijn dramatische winnende goal in de 96e minuut tegen Newcastle in september was typerend voor zijn wil om te winnen. "Hij is van onschatbare waarde en staat terecht in de race voor de PFA Speler van het Jaar," zei voormalig Manchester City-verdediger Nedum Onuoha tegen BBC Sport. "Arsenal zou de Premier League niet hebben gewonnen zonder hem. Helaas heeft hij meegemaakt wat elke speler vreest: de strafschop missen die een finale beslist."
Voor Arsenal is het verlies verwoestend maar niet bepalend. De Premier League-titel die ze eerder deze maand ophieven, blijft een monumentale prestatie, waarmee een twee decennia durende droogte voor een landstitel wordt beëindigd. Deze finale, hoe pijnlijk ook, zou moeten dienen als brandstof voor een selectie die nog jong en hongerig is. Met Arteta aan het roer en een kern van spelers die in hun prime komen, zijn de Gunners nu stevig gevestigd als Europese grootmachten, en deze teleurstelling kan hun eetlust voor toekomstige glorie alleen maar vergroten.
Terwijl de PSG-spelers met de trofee dartelden en Arsenal-fans bleven hangen in de Boedapestse nacht, zal het beeld van Gabriel die tranen wegveegt, lang bij de club blijven. Toch suggereert de steun van zijn teamgenoten en manager een collectieve vastberadenheid om deze pijn om te zetten in een springplank. Na jaren van bijna-mislukkingen is Arsenal niet langer alleen deelnemer — ze zijn kanshebbers. En kanshebbers leren, vaak door pijnlijke lessen, wat er nodig is om te winnen.
Gebaseerd op rapportage van BBC Sport.