Wigan Warriors heeft hun Betfred Super League-titelambities op indrukwekkende wijze nieuw leven ingeblazen door de hoogvliegende Leeds Rhinos met 24-4 te ontmantelen in het Brick Community Stadium. De thuisploeg leverde een bijna foutloze prestatie af, gebaseerd op intelligent trappen, meedogenloze verdediging en de orchestrerende briljantie van halfback Harry Smith. Slechts een week na het vernederen van St Helens in de Challenge Cup, herhaalde Matt Peet's ploeg het kunstje tegen een andere titelrivaal, waarmee ze lieten weten dat hun recente dip definitief voorbij is.
De overwinning was Wigan's vierde zege in de laatste vijf wedstrijden en onderstreepte het belang van Smith's terugkeer van een blessure. De scrumhalf had twee van de vier opeenvolgende nederlagen gemist die de campagne van de Warriors dreigden te ontsporen, en zijn invloed was vanaf het eerste fluitsignaal merkbaar. Smith's controle over het tempo, zijn onderzoekende trappen en zijn vermogen om een doorgaans sterke Leeds-verdediging te ontgrendelen, waren de belangrijkste aanjagers van een overwinning die Wigan naar de vierde plaats brengt, op slechts vier punten van de top.
Leeds arriveerde op jacht naar een overwinning die hen terug naar de top zou hebben gebracht, maar ze kregen nooit de kans om zich te settelen. Smith's schoen creëerde de openingspoging na slechts zeven minuten. Bij de laatste tackle lanceerde hij een spiraaltrap richting de hoek, waar Adam Keighran de bal achterwaarts sloeg in de baan van de jonge vleugelspeler Jack Farrimond, die met gemak de grond raakte. De vroege klap zette de toon voor Wigan's dominantie, die gedurende de wedstrijd nauwelijks afnam.
De avond van de Rhinos ontrafelde verder halverwege de eerste helft. Jake Connor, die probeerde een aanval van achteruit te initiëren, gooide een misplaatste pass die Keighran uit de lucht plukte. De center sprintte 80 meter, met Leeds' Ash Handley op zijn hielen, voordat hij de bal onder druk op de grond drukte. Herhalingen suggereerden dat Handley een uitstekende ultieme poging deed, maar Keighran's kracht en vastberadenheid zorgden voor de vierpunter, waardoor de voorsprong verdubbelde naar 12-0.
Misschien wel het meest cruciale moment kwam vlak voor het halfuur. Harry Newman overschreed de lijn na een vloeiende aanval, maar verloor de controle over de bal toen hij deze probeerde te gronden. Televisieherhalingen gaven aan dat de bal mogelijk achterwaarts was gegaan en door Ryan Hall had kunnen worden opgeraapt, maar de officials oordeelden geen try. Verontwaardigd zag Leeds de beslissing als een kritiek keerpunt. In plaats van de achterstand te verkleinen, kwamen ze al snel verder achter toen Smith profiteerde van een fout van Danny Levi, een delicate pass gaf naar Noah Hodkinson, die in de hoek overging om het bij de rust 16-0 te maken.
Na de hervatting verstevigde Wigan's greep. Keighran voegde een strafschopdoelpunt toe, en vervolgens leverde Smith opnieuw een assist – zijn derde van de avond – met een perfect gedoseerde trap die Jake Wardle over de lijn liet duiken om de voorsprong uit te breiden naar 24-0. Met nog bijna een half uur te spelen was de uitslag niet meer in twijfel, en de verdediging van de Warriors, die in hun vorige twee wedstrijden slechts twee tries hadden toegestaan, leek ondoordringbaar.
Leeds slaagde er uiteindelijk in om een troosttry te scoren via Maika Sivo, de mede-topscorer van de competitie die zijn 18e van het seizoen noteerde te midden van een late opleving. Maar het was te weinig, veel te laat. De marge vleide de bezoekers; Wigan had de bal, de veldpositie en het scorebord beheerst met een autoriteit die deed denken aan hun kampioenscampagnes.
Smith's prestatie was de belichaming van de heropleving van zijn ploeg. De twee wedstrijden die hij miste tijdens de verliesreeks – nederlagen tegen Hull KR en Warrington – zorgden ervoor dat Wigan's aanval haperde en in geen van beide wedstrijden de 16 punten haalde. Zijn terugkeer heeft niet alleen het tactische evenwicht hersteld, maar ook lopers als Keighran, Farrimond en Wardle in staat gesteld om op de vleugels te floreren. Coach Peet erkende later de talismanachtige kwaliteit van de halfback en beschreef zijn vertoning als "onschatbaar" voor een team dat zijn identiteit herontdekt.
De bredere implicaties voor de Super League-tabel zijn significant. Wigan's opeenvolgende vernietigingen van de top twee hebben een titelrace opengebroken die dreigde een tweepaardenshow te worden. Leeds miste de kans om de eerste plaats te heroveren en blijft tweede, terwijl St Helens, dagen eerder vernederd, ook binnen bereik blijft. Nu de Warriors vuren, worden de strijd om de League Leaders' Shield en de Grand Final veel onvoorspelbaarder.
Defensief was Wigan's organisatie uitmuntend. Ze smoorden Leeds' krachtige buitenste backs, en hun lijnsnelheid dwong fouten en overhaaste beslissingen af. Sivo's late try was de enige smet op een avond waarop ze eruitzagen alsof ze elke tegenstander konden uitschakelen. Als die veerkracht aanhoudt, zullen de Warriors een geduchte kracht zijn in de aanloop naar de play-offs.
De overwinning dient ook als een psychologische klap voor Brad Arthur's Rhinos. Na een indrukwekkende start van het seizoen zullen ze door zo volledig te worden overtroefd vragen oproepen over hun vermogen om onder hoge druk uitwedstrijden tegen eliteploegen te spelen. Voor Wigan is de boodschap echter duidelijk: de slapende reus is ontwaakt, en met Smith die de touwtjes in handen heeft, staat een gooi naar zilverwerk stevig op de agenda.
In de andere vrijdagwedstrijd steeg Wakefield Trinity naar de vierde plaats met een 58-10 afstraffing van Catalans Dragons, waarbij ze een vroege 10-0 achterstand van zich afschudden om 11 tries te scoren. De uitslag was een intentieverklaring van een ploeg die hun plaats in de top vier wil consolideren, maar de avond was voor Wigan en hun terugkerende generaal.