Het begon met een kroning. Op de openingsavond van de La Liga-campagne 2025-26 scoorde Lamine Yamal, nu met het legendarische nummer 10-shirt dat ooit door Messi en Maradona werd gedragen, tegen Mallorca en deed alsof hij een kroon op zijn hoofd zette. De tiener, net 18 geworden, signaleerde een seizoen waarin hij oppermachtig zou zijn—en Barcelona onaanraakbaar zou blijken. Zijn doelpunt zette de toon voor een optocht waarbij de Catalaanse giganten hun derde competitietitel in zijn jonge carrière met zeven wedstrijden te gaan binnenhaalden.
Onder Hansi Flick was Barcelona onverbiddelijk. Ze wonnen elf opeenvolgende clasico's, waaronder die in het Bernabéu die in week 35 wiskundig het kampioenschap beslechtte, een prestatie die in 94 jaar niet was bereikt. Marcus Rashford gaf de beslissende klap in die wedstrijd, maar de campagne werd gedefinieerd door Yamals genialiteit en Flicks stabiele hand—des te aangrijpender toen de coach onthulde dat zijn vader was overleden op de ochtend van de titelwinst, en hij het moment deelde met zijn 'andere familie.' De dominantie van Barça werd echter niet geëvenaard in Europa, een feit dat boven hun vieringen hing.
Het seizoen van Real Madrid werd daarentegen een studie in zelfvernietiging. In het begin stonden ze bovenaan en versloegen ze Barcelona in oktober met 2-1, waarbij Jude Bellingham de pre-match praatjes van Yamal bespotte en Dani Carvajal een beledigend handgebaar toevoegde. Maar de scheuren waren er al. De wrokkige exit van Vinícius Júnior na een wissel legde een ruzieachtige selectie bloot, en toen Xabi Alonso plotseling vertrok voor het WK voor clubs, zeggend dat zijn ambtstermijn 'te vroeg' was begonnen, viel de club in chaos.
Álvaro Arbeloa, de vervanger van Alonso, beloofde verbinding maar bracht verwarring. Hij bood spelers donuts en zijn bank aan voor therapie, maar de resultaten kelderden. Tegen de tijd dat de lenteclásico arriveerde, waren Madrid uit Europa, uit de beker en geestelijk uit de race. Het dieptepunt kwam in de kleedkamer: een gewelddadige woordenwisseling tussen Fede Valverde en Aurélien Tchouaméni eindigde met Valverde in het ziekenhuis vanwege craniofaciaal trauma, een incident dat de gebroken discipline van de selectie blootlegde. Kylian Mbappé werd ondertussen betrapt op het posten van 'Let’s go Madrid!' op sociale media toen zijn team al met 2-0 achterstond.
In mei gaf president Florentino Pérez een onsamenhangende persconferentie die breed werd bekritiseerd als incoherent. In een optreden dat werd vergeleken met Donald Trump, annuleerde Pérez zijn abonnement op de krant ABC als een bizarre oplossing. Het vatte het gevoel samen van een eens zo machtige grootmacht die in realtime uiteenviel.
Naast het duopol leverde La Liga rijke subplots op. Villarreal, geholpen door de nieuwe manager Iñigo Pérez—weggekaapt bij Rayo Vallecano—verzekerde zich van een topvierklassering, terwijl Manuel Pellegrini's Real Betis de nieuwe vijfde Champions League-plek opeiste. Real Sociedad won de Copa del Rey in een dramatische shoot-out, waarbij ze hun hoop vestigden op een reservedoelman en een voormalige ballenjongen, Álvaro Odriozola, die het het hoogtepunt van zijn leven noemde.
Het verhaal van Getafe was misschien wel het meest onwaarschijnlijke. Onder Pepe Bordalás begonnen ze het seizoen met een uitgeklede selectie en stonden ze aan het begin van het jaar in de degradatiezone, waardoor rechtsback Allan Nyom als noodspits moest spelen. Een viertal onbekende januarihuurlingen keerde het tij, en ondanks het laagste balbezit en de meeste overtredingen van de competitie, knokten ze zich naar een Conference League-plek. Hun invasie van het veld op de laatste speeldag verweven met het overlevingsverhaal van Osasuna, wiens spelers een angstaanjagende wachttijd moesten doorstaan voor andere uitslagen voordat ze hoorden dat ze veilig waren—aanvoerder Sergio Herrera noemde het 'het ergste gevoel ooit.'
Verder naar beneden beëindigde Real Oviedo een 24-jarige ballingschap uit de hoogste divisie, hun terugkeer gekenmerkt door een hevige regenbui die hun wedstrijd in Mestalla uitstelde. Ondertussen kreeg het seizoen van Granada een surrealistische wending toen Jorge Pascual werd weggestuurd voor het simuleren van een snor en het uitschelden van de grensrechter voor 'fucking moustache-face', een incident dat viraal ging. Het leek allemaal emblematisch voor een competitie die barst van het theater.
Toen Barcelona door de stad paradeerde met de trofee en een Palestijnse vlag vastgehouden door Yamal, waren de contrasten van het seizoen groot: onwrikbare excellentie versus spectaculaire implosie. De campagne 2025-26 zal niet herinnerd worden om een spannende titelstrijd, maar om de verhalen die het voortbracht—sommige glorieus, sommige grotesk, allemaal meeslepend.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.