Didier Deschamps heeft zijn laatste selectie als bondscoach van Frankrijk bekendgemaakt, en het is een lijst die waarschijnlijk de verhitte debatten zal vermijden die vaak gepaard gingen met zijn keuzes. De 26-koppige selectie voor het komende WK in de Verenigde Staten bevat een enkel nieuw gezicht: Lens-doelman Robin Risser. Er zijn geen blokbuster-inkluderingen, geen opvallende weglatingen en geen last-minute gokjes.
De aankondiging, gedaan tijdens het TF1-journaal op donderdagavond, had een sfeer van onvermijdelijkheid. De meeste namen waren al doorgesijpeld in de maartselectie of via recente lekken. Zelfs de oproep van Risser was niet geheel onverwacht; zijn naam was al in februari in discussies opgedoken voordat hij kort verdween en weer opdook. Dit gebrek aan verrassing weerspiegelt het gestabiliseerde karakter van een groep die Deschamps gedurende zijn lange ambtstermijn heeft gevormd.
Sinds hij in 2012 de leiding nam, heeft Deschamps vaak selectie-aankondigingen gebruikt om boodschappen over te brengen of verrassingen te onthullen. De terugkeer van Karim Benzema voorafgaand aan Euro 2021 en de opname van N'Golo Kanté voor Euro 2024 waren beide gewaagde, debat-ontketenende beslissingen. Deze keer koos de coach echter voor continuïteit. De lijst voor het WK is zijn grootste ooit, met 26 spelers die naar de VS reizen, maar bevat slechts één ongecapde speler: Risser, een 21-jarige die nog geen seniorwedstrijd voor Les Bleus heeft gespeeld.
De doelmanpositie is een zeldzaam gebied van verandering. Nu Hugo Lloris gestopt is met internationaal voetbal, heeft Mike Maignan zich gevestigd als duidelijke nummer één. Daarachter zijn Alphonse Areola en Brice Samba vaste vervangers. De opname van Risser als vierde keuze wijst op een knipoog naar de toekomst, maar onderstreept ook hoe dun de concurrentie is voorbij het gevestigde trio. Voorlopig zal Risser waarschijnlijk dienen als trainingsaanwezigheid in plaats van een serieuze optie voor speelminuten.
De veldselectie is vrijwel identiek aan de maartbijeenkomst. De afwezigheid van Eduardo Camavinga valt op, maar misschien niet zozeer als het ooit zou hebben gedaan. De middenvelder van Real Madrid heeft een moeizaam clubseizoen achter de rug, waarin hij worstelde om constante speelminuten te krijgen, zelfs toen mede-middenvelder Manu Koné niet beschikbaar was. Camavinga's talent staat buiten kijf, maar zijn vorm vereiste geen selectie. Evenzo hebben Lucas Chevalier en Randal Kolo Muani te kampen gehad met uitdagende campagnes. Chevalier, een doelman van Lille, heeft zijn waarde zien dalen, terwijl Kolo Muani's overstap naar Paris Saint-Germain nog niet de verwachte resultaten heeft opgeleverd.
In het verleden heeft Deschamps loyaliteit getoond aan spelers die voor hem gepresteerd hebben in grote toernooien, waarbij hij soms clubvorm over het hoofd zag. Deze keer lijkt er echter een meer meritocratische rand te zijn. Spelers zoals Camavinga, die in maart de veldspeler met de minste minuten was ondanks de afwezigheid van Koné, hebben duidelijk niet aan de drempel voldaan. De bereidheid van de coach om dergelijk talent weg te laten suggereert dat hij paraatheid en betrouwbaarheid prioriteit geeft boven potentieel.
De reactie in Frankrijk is opvallend ingetogen. Zonder een flagrante onrechtvaardigheid of een vergeten superster hebben commentatoren en fans weinig om aan te vechten. Sommigen wijzen wellicht op de wrede aard van selectie, maar pechverhalen zijn er in elke selectie-aankondiging. Het belangrijkste verschil is dat de weglatingen verklaarbaar aanvoelen in plaats van willekeurig. Dit is geen lijst die de komende lente en zomer talkshows of sociale media zal domineren.
Vanuit tactisch oogpunt biedt de selectie Deschamps vertrouwde opties in elk departement. Het middenveld behoudt zijn mix van hardheid en creativiteit, de aanval beschikt over wereldklasse explosiviteit, en de verdediging biedt een mix van jeugd en kalmte. De balans suggereert dat Deschamps zal vasthouden aan de systemen die Frankrijk succes hebben gebracht, of het nu een 4-3-3 of een flexibele 4-2-3-1 is.
Het WK in de Verenigde Staten vormt een zwanenzang voor Deschamps, die al heeft bevestigd dat hij na het toernooi zal aftreden. Zijn nalatenschap — met onder meer een wereldtitel in 2018 en een Nations League-overwinning — staat vast. Deze laatste selectie voelt als een weerspiegeling van zijn managementfilosofie: gebaseerd op vertrouwen, pragmatisme en een weerzin om de teamchemie te verstoren. Er zijn geen experimenten, geen olijftakken naar ontevreden veteranen en geen gewaagde keuzes.
Voor de spelers betekent het gebrek aan controverse dat ze zich kunnen voorbereiden zonder de gebruikelijke mediacircus rond selectie-aankondigingen. De focus kan volledig verschuiven naar tactische voorbereiding en de tegenstanders in de groepsfase. Met een kern van ervaren winnaars zal het team proberen Deschamps op een hoogtepunt uit te zwaaien. Het stille karakter van deze lijst kan uiteindelijk zijn grootste kracht zijn.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.