Wanneer de klok 14:00 CET slaat en de Franse voetbalbond de laatste selectielijst klaarmaakt om te publiceren, ververst Maxence Lacroix niet zijn e-mail of wacht hij niet op een telefoontje. De Crystal Palace-verdediger start gewoon YouTube op, klaar om Didier Deschamps live zijn selectie te zien aankondigen, net als elke andere fan. Het is een ritueel dat geboren is uit pure hoop, niet uit insiderkennis – de 25-jarige heeft zijn club nooit gevraagd of er een voorlopige oproep is binnengekomen. “Ik wil het liever niet weten,” legt Lacroix uit. “Als je niet in jezelf gelooft, wordt voetbal ingewikkeld.” Dat onwrikbare zelfvertrouwen heeft hem van de jeugdopleiding van FC Sochaux-Montbéliard naar de elite van de Premier League gebracht, en nu richt hij zich op de ultieme prijs: een plek in de Franse selectie voor het WK 2026.
Lacroix' pad naar de internationale erkenning wordt gekenmerkt door veerkracht en laatbloeiend succes. Opgeleid in de historische jeugdopleiding van Sochaux, volgde hij de vertrouwde route van Franse verdedigers die naar het buitenland vertrekken, eerst naar Duitsland bij VfL Wolfsburg voordat hij in Zuid-Londen belandde. Sinds hij in de zomer van 2024 bij Palace tekende, is hij uitgegroeid tot een van de meest proactieve verdedigers van de Premier League. Opta-gegevens tonen aan dat hij de competitie leidt met 18 onderscheppingen, een statistiek die zijn spelinzicht en agressieve anticipatie onderstreept. Maar het zijn niet alleen statistieken die zijn impact bepalen; het zijn de prijzen die hij heeft helpen bezorgen aan een club die er hongerig naar was.
De FA Cup-finale van 2024 tegen Manchester City resoneert nog steeds diep. Een eenzaam doelpunt bezorgde Palace hun eerste grote trofee in hun 163-jarige geschiedenis, en Lacroix speelde een hoofdrol in de verdedigende masterclass. Hij herinnert zich levendig een toevallige ontmoeting dagen voor de halve finale. “Een oudere fan, hij moet rond de 80 zijn geweest, hield me staande op straat en greep mijn arm,” vertelt Lacroix. “Hij zei me: ‘Voordat ik ga, wil ik Palace een trofee zien winnen.’ Hij had twee verloren finales meegemaakt. Ik beloofde hem dat het zou gebeuren. Toen we die beker omhoog hielden, dacht ik aan hem.” Die titel, gevolgd door een Community Shield-zege op Liverpool in augustus, heeft de mentaliteit van Palace veranderd. Onder manager Oliver Glasner zijn de Eagles nu een ploeg van onverzadigbare concurrenten, die jagen op elk overgebleven zilverwerk dit seizoen, inclusief de Conference League.
Lacroix' internationale ambities worden gevoed door meer dan individuele ambitie. Hij zag hoe ploeggenoot Jean-Philippe Mateta op 28-jarige leeftijd zijn eerste interland speelde, een bewijs dat de weg naar Les Bleus open blijft voor laatbloeiers. Toch suggereert Lacroix' eigen CV met Franse jeugdteams – van O16 tot O21 – dat deze erkenning geen verrassing zou moeten zijn. Hij beschrijft het nationale team als “een droom uit zijn kindertijd,” een droom die wordt aangescherpt door de wekelijkse duels met wereldklasse-aanvallers in Engeland. “Ik sta elk weekend tegenover de beste spitsen. De Premier League is het ideale kampioenschap om die laatste stap te zetten,” zegt hij. De hoop is dat Deschamps, die bekend staat om het waarderen van prestaties in topcompetities, uiteindelijk zal opmerken – misschien zelfs tijdens de Conference League-wedstrijd in Straatsburg, waar Lacroix een sterke prestatie verwacht tegen de ploeg uit de stad, met oude Sochaux-ploeggenoten op de tribune die hem aanmoedigen.
Buiten het veld wordt Lacroix' karakter gevormd door dienstbaarheid. Opgevoed door een moeder die als dokter werkte, internaliseerde hij een missie om anderen te helpen. In januari werkte hij samen met Palace om kleding uit te delen aan daklozen in Zuid-Londen, een initiatief dat hij niet als liefdadigheid maar als vervulling beschrijft. “Mijn moeder anderen zien helpen, deed mij geloven dat het helpen van je naaste het mooiste is wat je kunt doen,” reflecteert hij. Ook blijft hij sterk verbonden met zijn roots in Ajat, een dorp in de Dordogne, en is hij van plan bij te dragen aan de ontwikkeling ervan. Dit altruïsme draagt hij het veld op, waar hij zijn verdedigende rol in eenvoudige termen definieert: “Ik ben hier om mijn jongens te beschermen… en eerlijk gezegd, ik denk dat ik mijn werk best goed doe.”
Voor nu gaat het YouTube-ritueel door. Elke maand zit Lacroix voor het scherm, met bonzend hart, klaar om te horen of zijn naam wordt toegevoegd aan die van Kylian Mbappé, Antoine Griezmann en de rest. Hij belichaamt de moderne voetballer die weigert dat de kloof tussen droom en werkelijkheid door anderen wordt bepaald. Nu het WK nadert, zouden zijn consistente prestaties voor een van de oplevende clubs van Engeland Deschamps ertoe kunnen dwingen de telefoon op te nemen – of op zijn minst de livestream nog lonender maken. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
