Nabil Djellits wekelijkse Maghreb FC-blog op L'Equipe is een must-read geworden voor volgers van Noord-Afrikaans voetbal. Deze week onthulde Djellit zijn langverwachte Elftal van het Seizoen—een beste XI samengesteld uit Marokkaanse, Algerijnse en Tunesische spelers die over de hele wereld actief zijn. De selectie bekroont niet alleen individuele excellentie, maar kadert ook de verhalen die een opmerkelijke campagne 2024-25 vormgaven.
Tussen de palen is er geen discussie. Yassine Bounou (35, Al Hilal, Marokko) blijft de onbetwiste bewaker. De Saudi Pro League heeft opnieuw een vintage seizoen van de doelman gezien, die een indrukwekkende 20 clean sheets noteerde in 42 optredens in alle competities. Zijn heldendaden in de FIFA Club World Cup tegen Real Madrid voegden alleen maar toe aan een nalatenschap die blijft groeien. Op de Africa Cup of Nations maakten Bounou's kalme autoriteit en reflexen van Marokko de strakste verdedigende eenheid van het toernooi.
Op rechtsback verzamelde Achraf Hakimi (27, PSG, Marokko) de Afrikaanse Speler van het Jaar-prijs voor 2025, een verdiende kroon nadat zijn stratosferische vorm PSG hielp Ligue 1 te domineren en de laatste fasen van de Champions League te bereiken. Toch kende dit seizoen niet zonder hobbels. Hardnekkige fysieke problemen verstoorden zijn ritme, waardoor zijn campagne iets minder spectaculair was dan zijn sextuple Ballon d'Or-nominatiejaar. Toch is Hakimi's overwicht zodanig dat hij nog steeds de beste ter wereld is in zijn positie—een bewijs van zijn veerkracht en meedogenloze aanvallende dreiging.
Het centrale verdedigingsduo combineert ervaring en betrouwbaarheid. Aïssa Mandi (34, Lille, Algerije) rolde de jaren terug om een echte beschermheer te worden in het hart van de LOSC-achterhoede. Verkozen tot speler van het seizoen door Lille-supporters, was de Algerijnse nestor instrumenteel in het veiligstellen van Champions League-kwalificatie voor de club en droeg hij die leiderschap over naar de CAN, waar hij een sleutelfiguur was voor de Fennecs. Naast hem heeft de Tunesiër Montassar Talbi (27, Lorient) rustig zijn werk gedaan met een consistentieniveau dat hem een van de meest ondergewaardeerde centrale verdedigers van Ligue 1 maakt. Dominant in de lucht en schoon in zijn spelhervatting, zal Talbi's profiel essentieel zijn wanneer Tunesië het WK-podium betreedt.
De linkerflank introduceert Rayan Aït-Nouri (24, Manchester City, Algerije). Een zomerse overstap van Wolverhampton Wanderers naar de Premier League-kampioen zorgde voor grote opwinding, en de vroege tekenen waren spectaculair op de Club World Cup. Het leven onder Pep Guardiola is echter nooit eenvoudig. Aït-Nouri heeft geschommeld tussen opvallende optredens en stillere periodes, vaak roterend met de jonge Nico O'Reilly. Zijn veelzijdigheid blijft zijn troef: voor Algerije heeft coach Vladimir Petkovic hem ingezet als counter-attacking wapen, hem zelfs naar een meer geavanceerde rol geduwd, waar zijn explosieve snelheid verdedigingen angst aanjaagt.
De middenveld-diamant toont een mix van jeugdige overvloed en internationale impact. Ayyoub Bouaddi (18, Lille, Marokko) haalde niet alleen de krantenkoppen vanwege zijn clubprestaties, maar ook vanwege zijn beslissing om internationaal voor de Atlas Leeuwen te kiezen. De tiener speelt met een kalmte die zijn leeftijd verloochent, en biedt volume, pressingintensiteit en scherp passen. Zijn plafond is torenhoog; het verbeteren van zijn output in het laatste derde kan hem naar de wereldelite tillen. Naast hem verdiende Neil El Aynaoui (24, AS Roma, Marokko) zijn plek vrijwel uitsluitend op basis van een fenomenale Africa Cup of Nations. Weinig gebruikt in de Serie A na zijn zomerse aankomst, veranderde El Aynaoui in een onmisbare motor voor Marokko, die elke grasprijms dekken en balans brengen in het middenveld.
Op de linkervleugel produceerde Abde Ezzalzouli (24, Real Betis, Marokko) het beste seizoen van zijn carrière. Met negen goals en negen assists in La Liga was de elektrische vleugelspeler centraal in Betis' terugkeer naar de Champions League voor het eerst in twee decennia. Zijn een-op-een-vaardigheid en directheid maken hem onmisbaar voor Marokko, waar hij de linker aanvalskanaal met flair en eindproduct afsluit.
Het aanvalstrio wordt gecompleteerd door twee spelmakers die verschillende podia verlichtten. Ibrahim Maza (20, Bayer Leverkusen, Algerije) kondigde zich aan als de doorbraakster van de Bundesliga, en verdiende een Rookie van het Seizoen-nominatie. Door aanbiddende fans "Mazadona" genoemd, toonde de veelzijdige aanvallende middenvelder (in staat om als 6, 8 of 10 te spelen) visie en techniek die hem markeren als de langetermijnerfgenaam van Algerije's creatieve troon. Ondertussen veroverde Ilan Kebbal (27, Paris FC, Algerije) harten in de eerste helft van het Ligue 1-seizoen met schitterend dribbelen en eindproduct voor de gepromoveerde club. Hoewel zijn vorm na de CAN daalde, scheen Kebbal's veerkracht door terwijl hij de campagne sterk afsloot, zelfs als bondscoach Petkovic nog niet overtuigd lijkt.
Tot slot is Ismaël Saibari (25, PSV Eindhoven, Marokko) de katalysator die alles samenbindt. Gekroond tot Eredivisie Speler van het Jaar na een adembenemend seizoen waarin hij 19 goals scoorde en 9 assists gaf, is Saibari uitgegroeid tot een echt dynamische kracht. Of hij nu als valse negen dwaalt of van diep komt, zijn combinatie van kracht, wendbaarheid en intelligentie maakt hem een nachtmerrie voor verdedigers. Op internationaal niveau heeft hij al bewezen meerdere rollen te kunnen vervullen, wat Marokko een krachtige aanvalsdimensie geeft.
Deze XI weerspiegelt de diepte en diversiteit van Maghreb-talent verspreid over Europa's topcompetities en daarbuiten. Het belicht ook de groeiende invloed van Noord-Afrikaanse spelers in het bepalen van het lot van hun clubs—van Champions League-kwalificatie bij Betis en Lille tot titelgevechten in de Eredivisie. Met het WK in het vooruitzicht zullen verschillende van deze sterren de hoop van hun landen dragen, en deze blogselectie legt een momentopname van de elite vast. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.