Manchester City beëindigde een decenniumlange wachttijd op de Women's Super League-titel in 2025-26, hun eerste competitietitel sinds 2016. De triomf was gebouwd op de onweerstaanbare doelpuntenvorm van Khadija 'Bunny' Shaw en het kalme, transformerende management van Andrée Jeglertz in zijn debuutcampagne. Hoewel City in eerdere eindspelen vaak teleurstelde, combineerden ze dit seizoen consistentie met een winnende mentaliteit, ze verloren slechts spaarzaam punten en wonnen alle 11 thuiswedstrijden om de trofee een wedstrijd voor het einde te bezegelen.
Shaw's cijfers alleen al vertellen het verhaal: 21 doelpunten in 22 competitieoptredens, een derde opeenvolgende Gouden Schoen, en de onderscheiding om de eerste speler in de WSL-geschiedenis te worden die in drie verschillende seizoenen meer dan 20 doelpunten scoort. Haar algemene bijdrage was net zo vitaal – balvasthoudend spel, luchtoverwicht en een bijna telepathisch begrip met middenvelders. Zelfs op zeldzame slechte dagen leverde ze beslissende interventies, waaronder de snelste hattrick die de competitie ooit heeft gezien. De schaduw van een mogelijke transfervrije overgang deze zomer hangt boven City, maar voor nu genieten fans simpelweg van een campagne waarin hun nummer 9 leverde wanneer het er het meest toe deed.
Eveneens lof verdient Jeglertz. Aankomend onder een wolk van twijfel na de groepsfase-uitgang van Denemarken op Euro 2025, verspilde de Zweed geen tijd met het inprenten van zijn filosofie. Hij bevorderde een dynamische, aanvallende stijl en hervormde de mentaliteit van de selectie, door hen beroemd te vertellen dat ze 'altijd een manier zouden vinden' om te winnen. Belangrijke spelers zoals Vivianne Miedema en Yui Hasegawa floreerden onder zijn leiding, en City's uitvoering van stilstaande fases – lang een zwak punt – werd een betrouwbaar wapen. Dit doen met een kleiner budget dan titelrivalen Arsenal en Chelsea onderstreepte de kwaliteit van zijn coaching.
Het seizoen leverde tal van klassieke ontmoetingen op. De belangrijkste was de 3-2 overwinning op Arsenal in oktober in het Academy Stadium. Twee zwaargewichten wisselden klappen uit, het momentum slingerde wild heen en weer totdat tienerinvaller Iman Beney in de stromende regen in de 87e minuut de winnende treffer maakte. De uitslag bleek cruciaal, waardoor City het geloof kreeg dat ze eindelijk de volledige afstand konden afleggen. Later in het voorjaar bezorgde Brighton de uiteindelijke kampioenen een flinke schrik met een 3-2 upset, die iedereen eraan herinnerde dat dit City-team op uitwedstrijden nog steeds verslaanbaar was.
Technisch gezien was de campagne rijk aan spectaculaire doelpunten. West Ham's Oona Siren loste een onhoudbare volley van afstand tegen London City Lionesses, die een dalende bal even zuiver raakte als elke spits dat kan. Jess Park leverde, vóór haar spraakmakende overstap, een individueel meesterwerk af voor City tegen London City, door naar binnen te snijden en vanaf een onwaarschijnlijke hoek in de verre hoek te krullen. Olivia Smith kondigde zichzelf aan bij Arsenal met een slalommende solo-goal na haar historische transfer van £1 miljoen – de eerste zevencijferige vergoeding in het vrouwenvoetbal. Everton's Yuka Momiki schreef zich ook in de hoogtepuntenreels met een chip van 30 meter over de hulpeloze Hannah Hampton van Chelsea.
Naast het veld zorgden twee transferdeals voor rimpelingen in de WSL. De ruil die Park naar Manchester United bracht en Grace Clinton in de tegengestelde richting was een zeldzaamheid in het vrouwenvoetbal – een uitwisseling van topnationale talenten tussen bittere rivalen. Bijna gelijktijdig gaf London City Lionesses hun ambitie aan door Paris Saint-Germain een wereldrecord van £1,43 miljoen te betalen voor middenveldgeneraal Grace Geyoro. Dergelijke financiële bewegingen onderstreepten het stijgende profiel van de competitie en de bereidheid van clubs buiten de traditionele top vier om zwaar te investeren.
Een langdurig punt van zorg voor spelers, coaches en supporters is de planning, en 2025-26 zag zowel vooruitgang als frustratie. Voor het eerst kregen WSL-wedstrijden een vast zondagmiddag 12:00-tijdsslot, wat een welkome ritmeverandering bracht en het publiek hielp. Toch bevatte het seizoen ook de soort congestie waartegen critici hebben gewaarschuwd. Arsenal's thuiswedstrijd tegen Leicester City, oorspronkelijk gepland voor januari, werd uitgesteld en tussen de twee benen van een Champions League-halve finale tegen Lyon gepropt. De herplanning kreeg scherpe kritiek omdat het een onnodige last op de selectie van Arsenal legde en mogelijk hun Europese prestaties beïnvloedde.
Voorbij de titelrace versterkte het seizoen de groeiende diepte van de WSL. Tottenham, onder Martin Ho, piekte een stille indrukwekkende run in elkaar, terwijl Brighton en London City Lionesses aantoonden dat middenmootclubs geen gemakkelijke tegenstanders meer zijn. Voor City is de uitdaging nu om hun kroon te behouden zonder de selectie te laten fragmenteren. Shaw's contractsituatie zal de zomer domineren, maar Jeglertz heeft al een veerkrachtige eenheid gebouwd die verandering kan absorberen. Zijn kalme, methodische aanpak suggereert dat zelfs als de talismanische spits vertrekt, de blauwdrukken voor blijvend succes aanwezig zijn.
In bredere termen kan de WSL-campagne 2025-26 herinnerd worden als het jaar waarin financiële kracht en selectiediepte eindelijk werden gekanaliseerd in een samenhangend winnend project bij Manchester City. Het toonde ook het vermogen van de competitie om wereldklasse talent aan te trekken – zowel opkomend als gevestigd – en verhaallijnen te genereren die ver buiten de wedstrijddagen resoneren. Van recordtransfers tot late drama's, het seizoen leverde een product dat de kloof met de meest gevestigde competities van Europa blijft verkleinen.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
