Het seizoen van Nice was een langdurige beproeving, maar het eindigde met pure extase in het Allianz Riviera, zelfs in een leeg stadion. Geconfronteerd met de reële dreiging van degradatie, wist de club dat alleen een overwinning in de tweede play-offwedstrijd tegen Saint-Étienne hun plek in de hoogste afdeling zou behouden. En ze leverden, met een beslissende 4-1 overwinning die opluchting teweegbracht aan de hele Côte d'Azur.
Saint-Étienne, wanhopig om terug te keren naar Ligue 1 na jaren in de wildernis, begon sterk. Ze dachten een vroege voorsprong te hebben genomen toen Cardona binnenschoot, maar het doelpunt werd na slechts negen minuten afgekeurd wegens buitenspel. Even later dreigde Stassin, die een redding afdwong. De bezoekers lieten zien dat ze niet zonder slag of stoot zouden verliezen.
Nice vond geleidelijk zijn ritme, en Wahi kwam angstaanjagend dichtbij toen zijn poging de paal raakte. De thuisploeg drong aan, creëerde een reeks kansen, maar Saint-Étienne-doelman Larsonneur hield stand. De eerste helft eindigde doelpuntloos, maar de spanning was voelbaar.
Na de pauze kwam Saint-Étienne weer dichtbij toen Stassin het doelraam trof. Maar Nice reageerde gedecideerd. De doorbraak kwam net na het uur toen Jonathan Clauss een linkervoetschot loste om de 1-0 te maken. De opluchting was overweldigend, maar het was van korte duur.
Een VAR-controle bestrafte een handsbal van Mendy, waardoor Saint-Étienne een penalty kreeg. Davitashvili stapte koelbloedig aan en schoot gelijk naar 1-1 in de 79e minuut. Te midden van de chaos moest Dante geblesseerd het veld verlaten. De ervaren verdediger, die zijn laatste wedstrijd voor Nice speelde, barstte in tranen uit op de bank, uit angst dat zijn afscheid in wanhoop zou eindigen.
Maar Nice's reactie was onmiddellijk en indrukwekkend. Twee minuten na de gelijkmaker krulde Boudache, een product van de jeugdacademie, een prachtig linkervoetschot in het net, waarmee hij de voorsprong herstelde op 2-1. Dante's tranen veranderden in vreugde terwijl hij vanaf de bank uitbundig vierde. Het was een moment dat de vechtlust van de club samenvatte.
Nu Saint-Étienne gedwongen was om naar voren te spelen, ontstonden er ruimtes. Wahi, die de eerste wedstrijd had gemist, profiteerde optimaal. In de 87e minuut vuurde hij een precies schot af om 3-1 te maken, waarmee hij het duel effectief besliste. In de blessuretijd bekroonde hij een virtuoze prestatie met een delicate lob, zijn tweede van de avond, waarmee hij de 4-1 overwinning bezegelde.
Saint-Étienne gaf, tot hun eer, nooit op. Invaller Boakye scoorde bijna een spectaculair doelpunt, zijn afstandsschot knalde tegen de lat. Maar opnieuw werd hun een doelpunt ontzegd door het houtwerk, wat symbool stond voor een seizoen van bijna-mislukkingen. Het eindsignaal bracht een golf van opluchting bij de spelers en staf van Nice.
Voor Nice zijn de implicaties groot. Het vermijden van degradatie behoudt niet alleen hun Ligue 1-status, maar ook de financiële stabiliteit en het moreel van de club. Nu Dante vertrekt, begint een nieuw hoofdstuk, maar de basis blijft. De club kan met hernieuwde hoop plannen maken voor de toekomst.
Voor Saint-Étienne duurt het wachten op terugkeer naar de elite voort. Nadat ze een dominante kracht in het Franse voetbal waren geweest, betekent hun nieuwste campagne in Ligue 2 weer een jaar van wederopbouw. De teleurstelling is voelbaar, maar de club moet zich hergroeperen en opnieuw strijden voor promotie.
De wedstrijd zelf was een microkosmos van de seizoenen van beide teams: Nice toonde veerkracht toen het erop aankwam, Saint-Étienne flirtte met een opleving maar bleef tekortschieten. Wahi's late heldendaden vormden het uitroepteken van een avond vol hoog drama.
Toen het stof was neergedaald, kon Nice eindelijk ademhalen. Het seizoen van lijden eindigde in redding, een duidelijke herinnering aan de kleine marges in het voetbal. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.