In een historisch moment voor het Aziatische vrouwenvoetbal versloeg Naegohyang FC uit Noord-Korea zaterdag in Suwon, Zuid-Korea, Japan's Tokyo Verdy Beleza met 1–0 in de finale van de Asian Women's Champions League. Aanvoerder Kim Kyong Yong scoorde vlak voor rust met een klinische afwerking en verzekerde zo de continentale titel en schreef de clubnaam in de geschiedenisboeken. De overwinning leverde het team ook een felbegeerde plek op in de inaugurele FIFA Women's Champions Cup, waar clubkampioenen van over de hele wereld aan deelnemen.
De wedstrijd had een diepe geopolitieke lading, want Naegohyang was de eerste Noord-Koreaanse sportploeg die in acht jaar voet zette in het Zuiden. Hoewel politieke spanningen de twee Korea's al lang op afstand houden, onderstreepte de uitverkochte halve finale tegen gastheer Suwon FC Women de intense lokale fascinatie. Zuid-Koreaanse fans, velen aangesloten bij door het Ministerie van Eenheid gesteunde maatschappelijke organisaties, kwamen opdagen met traditionele drums, zonnebrillen en petjes onder de zonnige hemel, en creëerden een zeldzame sfeer van grensoverschrijdende steun. Cheong Wook-sik, directeur van de vredes-NGO Peace Network, omschreef het bezoek als emotioneel overweldigend en voegde eraan toe dat hij hoopte dat voetbal de vijandigheden kon helpen verminderen, hoe ideaal dat ook mag klinken.
Op het veld ontvouwde de wedstrijd zich als een gespannen, fysieke strijd. Tokyo Verdy, de kampioen van 2019, begon voortvarend en controleerde de eerste helft, op zoek naar gaten met snelle combinaties. Naegohyang absorbeerde de druk en verdedigde gedisciplineerd, wachtend op hun kans in de counter. Die kwam in de laatste minuut van de eerste helft: een snelle doorbraak over links zag Jong Kum wegsprinten en de bal laag voor het doel geven voor Kim Kyong Yong. De aanvoerder faalde niet, schoof de bal langs de keeper en stuurde de Noord-Koreaanse bank in extase.
Tokyo drong na de rust wanhopig aan op de gelijkmaker, maar de achterhoede van Naegohyang bleef overeind. De Japanse ploeg had meer balbezit en terreinwinst, maar creëerde weinig echte kansen tegen een goed georganiseerde verdediging. De Noord-Koreanen, tevreden met het beschermen van hun voorsprong, dreigden af en toe zelf in de counter, waardoor de Verdy-verdediging alert moest blijven. Bij het eindsignaal vielen de spelers in opluchting in elkaars armen, terwijl hoofdtrainer Ri Yu Il op de bank zat met tranen van vreugde over zijn wangen.
De weg van Naegohyang naar de titel was allesbehalve eenvoudig. In de halve finale versloegen ze Suwon FC Women op dezelfde locatie met 2–1, een resultaat dat verder reikte dan voetbal. Die wedstrijd was de eerste clubwedstrijd tussen Noord en Zuid op Zuid-Koreaanse bodem in jaren, en de 7.087 algemene toegangskaarten waren binnen enkele uren uitverkocht. Voor de finale bleven er meer stoelen leeg, wellicht een weerspiegeling van de neutrale status van de Japanse tegenstander, maar het symbolische gewicht van Naegohyang's aanwezigheid verminderde nooit.
De triomf onderstreept de opmerkelijke kracht van Noord-Korea in het vrouwenvoetbal. De nationale ploeg staat momenteel 11e op de FIFA-wereldranglijst, een schril contrast met de 118e plaats bij de mannen. Naegohyang, opgericht in 2012 en vernoemd naar 'Mijn Thuisstad', heeft nu een continentale titel aan die erfenis toegevoegd. Door zich te kwalificeren voor de FIFA Women's Champions Cup zullen ze het binnenkort opnemen tegen de beste clubteams ter wereld, wat een zeldzaam venster biedt op een voetbalcultuur die grotendeels verborgen blijft voor het wereldwijde publiek.
Onder het publiek bevond zich de 94-jarige Choi Hyo-kwan, oorspronkelijk uit het Noorden, die de ontroerende aard van de gelegenheid personifieerde. Hij kwam gewoon om het team te steunen en sprak de hoop uit dat de spelers gezond zouden blijven en als overwinnaars uit de strijd zouden komen. Zijn aanwezigheid, net als die van vele andere toeschouwers, overbrugde een kloof die al meer dan zeventig jaar duurt.
Voor Tokyo Verdy Beleza was de nederlaag een bittere pil. Ze hadden Naegohyang in de groepsfase in Myanmar met 4–0 verslagen en gingen als favoriet de finale in, maar troffen een veranderde tegenstander. De Japanse ploeg, winnaar van de voorloper van de competitie in 2019, miste de scherpte om een hardnekkige verdediging te kraken. Hun jacht op een tweede Aziatische titel mislukte, maar het competitieve karakter van de finale sprak boekdelen over de groei van het vrouwenvoetbal in de regio.
Naegohyang's overwinning zal ver buiten de trofee weerklinken. Het komt op een moment dat sport blijft dienen als een zeldzaam kanaal voor inter-Koreaanse betrokkenheid, hoe kortstondig ook. Hoewel er geen officiële Noord-Koreaanse supporters mochten reizen, boden de taferelen in Suwon een glimp van wat gedeelde sportieve passies kunnen bereiken. De tranen van de spelers, de omhelzingen en de respectvolle handdrukken na het eindsignaal suggereerden dat op het veld in ieder geval gemeenschappelijke grond mogelijk is.
Vooruitkijkend zal de deelname van de club aan de FIFA Women's Champions Cup hen op een nog groter podium brengen. Het evenement, dat continentale winnaars samenbrengt, biedt een kans om Noord-Koreaans talent te tonen en mogelijk nieuwe verbindingen te smeden. Voor de spelers is het de ultieme beloning voor jaren van toewijding in een land waar internationale exposure schaars is.
Terwijl de vrouwen van Naegohyang met de trofee naar huis vlogen, stond hun reis als een bewijs van de kracht van sport om grenzen te overschrijden, hoe tijdelijk ook. Door de grootste prijs van het Aziatische clubvoetbal te winnen op Zuid-Koreaanse bodem, schreven ze een hoofdstuk dat nog lang na het eindsignaal herinnerd zal worden.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
