De opmerkelijke terugkeer van Martin O'Neill bij Celtic mondde uit in een Premiership-titel die logica en verwachting tartte. Na een seizoen dat werd ontsierd door woede van fans, bestuursruzie en desastreuze trainersbenoemingen, leidde de 71-jarige een gewond team naar glorie en bezegelde het kampioenschap met een late opmars van 21 punten uit een mogelijke 21.
De campagne begon met Brendan Rodgers aan het roer, maar verviel al snel in vijandigheid. Een uitschakeling in de kwalificatie voor de Champions League tegen Kairat Almaty zette de toon, en Rodgers' publieke kritiek op het transferbeleid van de club – waarbij hij zijn selectie beroemd vergeleek met een Honda Civic in plaats van een Ferrari – vergiftigde de sfeer. Na nederlagen tegen Dundee en Hearts in oktober nam Rodgers ontslag, wat leidde tot een ongekende verklaring van grootaandeelhouder Dermot Desmond, die de voormalige manager 'verdeeldheid zaaiend, misleidend en egoïstisch' noemde.
O'Neill, aanvankelijk aangesteld als interim-manager, bracht direct stabiliteit met vijf opeenvolgende competitieoverwinningen. Maar de hiërarchie van Celtic nam vervolgens een enorme gok door Wilfried Nancy aan te stellen op aanbeveling van hoofd voetbalzaken Paul Tisdale. De beslissing mislukte spectaculair: Nancy verloor de League Cup-finale van St Mirren en leed in zijn eerste drie wedstrijden competitienederlagen tegen Hearts en Dundee United, waardoor de woede onder supporters weer oplaaide.
Met de club in chaos, beantwoordde O'Neill in maart opnieuw de oproep. Na een 2-0 nederlaag op Tannadice, waardoor Celtic vijf punten achter de koploper Hearts stond, stelde O'Neill een duidelijk doel: zeven overwinningen in zeven wedstrijden. 'Dit is een klap, maar we zijn nog niet klaar,' zei hij. Opmerkelijk genoeg leverde zijn ploeg. Met meer vastberadenheid dan flair sleepten ze resultaten binnen, en Celtic boekte zes opeenvolgende overwinningen voordat een dramatische triomf op de laatste dag de titel opeiste.
De cijfers achter het kampioenschap schetsen een beeld van achteruitgang, gemaskeerd door veerkracht. Celtic eindigde met 82 punten – 10 minder dan vorig seizoen, 17 minder dan het seizoen daarvoor. Hun 73 doelpunten waren het laagste competitietotaal van de club in 19 jaar, een direct gevolg van het feit dat ze er niet in slaagden Kyogo Furuhashi, die meer dan een jaar geleden vertrok, adequaat te vervangen. Verdedigend waren de 41 tegendoelpunten de meeste in 33 jaar, hoewel de afwezigheid van Cameron Carter-Vickers en Alistair Johnston, die samen maar 13 competitiewedstrijden speelden, een verzachtende omstandigheid was.
De zomerse transferperiode bleek een bliksemafleider voor ontevredenheid. Onder de 12 aankomsten waren Kieran Tierney, Isaac English, Ross Doohan, Benjamin Nygren, Callum Osmand, Hayato Inamura, Shin Yamada, Jahmai Simpson-Pusey, Michel-Ange Balikwisha, Marcelo Saracchi, Sebastien Tounekti en Kelechi Iheanacho – maar slechts vijf zouden in tien of meer competitiewedstrijden in actie komen. Rodgers insinueerde dat velen 'clubaankopen' waren die hem werden opgedrongen, wat de spanningen verder aanwakkerde en in het openbaar zichtbaar werd.
De activiteit in januari bood weinig soelaas. Huurlingen Julian Araujo, Tomas Cvancara, Junior Adamu, Benjamin Arthur, Joel Mvuka en transfervrije speler Alex Oxlade-Chamberlain arriveerden, maar Araujo's seizoen werd bekort door een blessure. De onsamenhangende werving, verspreid over drie managers, liet Celtic met een opgeblazen maar onevenwichtige selectie achter, wat de frustraties van fans over het gebrek aan samenhangende strategie weerspiegelde.
Buiten het veld kreeg het bestuur te maken met onophoudelijke protesten. Spandoeken en gezangen veroordeelden de hiërarchie, en tijdens de november-ALV beschuldigde Desmonds zoon Ross een luidruchtige minderheid van 'agressieve en irrationele kritiek' en hekelde pogingen om voorzitter Peter Lawwell en CEO Michael Nicholson te 'ontmenselijken en kleineren'. De vergadering werd afgebroken te midden van ophef, symbool van een club in oorlog met zichzelf.
O'Neill's prestatie overstijgt dan ook de trofee. Hij navigeerde door een giftige omgeving, herstelde breuken en haalde de laatste restjes vechtlust uit een team dat geen vertrouwen meer had. Zijn 19 overwinningen in 23 competitiewedstrijden – met slechts twee nederlagen – onderstreepten zijn kalmerende invloed. Hoewel dit Celtic-team de branie van recente jaren miste, bleek hun eenheid onder vuur doorslaggevend.
Uiteindelijk was het verhaal er een van verlossing. Twee decennia na zijn eerste ambtstermijn op Parkhead bezorgde O'Neill een titel die weinigen mogelijk achtten. De taferelen van feestvreugde maskeerden een seizoen van onvrede, maar voor nu kan Celtic genieten van een triomf die net zo onwaarschijnlijk als verdiend was.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.