Oliver Glasner's periode bij Crystal Palace eindigde op cinematografische wijze: een 1-0 overwinning op Rayo Vallecano in de finale van de Europa Conference League, waarmee de club zijn eerste Europese trofee behaalde en een plek in de volgende editie van de Europa League veiligstelde. De triomf in Leipzig was het laatste hoofdstuk van een periode van 12 maanden die de Zuid-Londense club opnieuw definieerde, van eeuwige Premier League-overlevers naar seriële zilverwerkwinnaars. Maar de weg naar glorie was allesbehalve soepel, gekenmerkt door bestuursconflicten, bijna-muiterij en een wintercrisis die alles dreigde te ontrafelen.
De basis voor dit onvergetelijke jaar werd gelegd in de FA Cup-finale, waar Palace op Wembley Manchester City verraste en een einde maakte aan een 120-jarige wacht op een grote trofee. Die historische dag in mei zou de club naar de Europa League moeten hebben gestuwd, maar de UEFA-regelgeving rond multi-club eigendom degradeerde hen naar de Conference League omdat mede-eigenaar John Textor ook een belang had in Lyon. Voorzitter Steve Parish noemde het "een van de grootste onrechtvaardigheden in het Europese voetbal," en een beroep mislukte, waardoor Palace een bittere pil moest slikken nog voordat de nieuwe campagne begon.
In plaats van te mokken, begon Glasner's team het seizoen door Premier League-kampioen Liverpool te verslaan in de Community Shield, opnieuw een statement van intentie. Maar de zomer verzuurde snel. Talisman Eberechi Eze vertrok naar Arsenal in een recordverkoop, waarmee de creatieve spil van de selectie werd weggehaald. Toen leverde de transferwindow het meest dramatische episode: aanvoerder Marc Guehi stond op het punt om naar Liverpool te verhuizen, maar de deal ketste af op de laatste dag van de transferperiode toen Palace's poging om Brighton's Igor Julio als vervanger te halen mislukte.
De Guehi-saga legde diepe breuken achter de schermen bloot. Glasner, al gefrustreerd door de bereidheid van de club om gekoesterde spelers te verkopen, zou naar verluidt hebben gedreigd met ontslag als Parish de verkoop van de verdediger goedkeurde. Het was een stoutmoedige machtsstreek van een manager in het laatste jaar van zijn eigen contract, en het hintte op de spanningen die snel zouden oplaaien.
Toen de herfst overging in de winter, stortte Palace zich in een rampzalige reeks. Een reeks van 12 wedstrijden zonder overwinning in alle competities sleepte hen van Europese concurrentie naar de rand van een degradatiestrijd in de Premier League. Het dieptepunt kwam in de derde ronde van de FA Cup, waar niet-competitieve Macclesfield een van de grootste verrassingen in de geschiedenis van de competitie veroorzaakte door de titelverdediger uit te schakelen. De magie van de vorige mei leek een verre herinnering.
Begin januari verraste Glasner Selhurst Park door aan te kondigen dat hij aan het einde van het seizoen zou vertrekken. Het besluit volgde op de instemming van de club om Guehi aan Manchester City te verkopen, een zet die de manager interpreteerde als verraad van hun gedeelde ambities. In een korte persconferentie beschuldigde Glasner de hiërarchie ervan het team "volledig" in de steek te laten, en de burgeroorlog die volgde deed fans zich afvragen of hij het seizoen wel zou uitzitten.
Toch weigerde Parish, die besefte dat Glasner's emotionele volatiliteit ook de bron was van zijn tactische genialiteit, hem te ontslaan. Die berekende gok wierp spectaculair zijn vruchten af. Langzaam stabiliseerde de Oostenrijker het schip, herontdekte hij het hoge druk zetten en de ingewikkelde patronen die Palace zo krachtig hadden gemaakt. De Conference League-campagne werd een reddingslijn, en het team doorliep de knock-outfases met groeiend vertrouwen.
De finale in Leipzig was een microkosmos van Glasner's ambtstermijn: veerkrachtig, georganiseerd en klinisch toen het er het meeste toe deed. Nadat de trofee was geheven, vatte middenvelder Adam Wharton de transformatie samen: "Hij moet een van de beste managers zijn die Crystal Palace ooit heeft gehad. Hij heeft een enorm verschil gemaakt in hoe de club naar competities kijkt. We kijken niet alleen om in de Premier League te blijven en in Europa te zijn, we kijken om te winnen en zo hoog mogelijk te komen."
Glasner's afscheid in Selhurst Park een paar dagen eerder had de stemming verlicht, toen hij schertsend oneens was met Parish over de vraag of de FA Cup-finale of de Conference League-finale de beste dag van de club was. "De beste dag moet nog komen in Leipzig," had hij gezegd, een voorspelling die uitkwam.
De Conference League-trofee bezorgt Palace een plek in de Europa League volgend seizoen, waarmee het doel wordt bereikt dat de UEFA-regelgeving een jaar eerder had afgepakt. Voor een club die ooit tevreden was met een stabiele middenmoot, is de mentaliteitsverandering onder Glasner seismisch. De 12 maanden mogen hebben geschommeld tussen angst en extase, maar ze hebben Crystal Palace stevig op de Europese kaart gezet - en een herbezinning afgedwongen over wat mogelijk is op Selhurst Park.
Nu Glasner vertrekt, is de erfenis die hij nalaat niet alleen drie trofeeën in 375 dagen, maar een overtuiging dat Palace nu consistent op meerdere fronten kan concurreren. Het volgende hoofdstuk zal zonder hem worden geschreven, maar de ruggengraat van de selectie en de herinneringen aan deze glorieuze campagne zullen blijven bestaan.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.
