Pep Guardiola heeft van Wembley zijn persoonlijke speeltuin gemaakt, maar zelfs hij was verrast door het enorme aantal bezoeken. "Ik ben teleurgesteld dat er geen tribune naar mij is vernoemd, gezien hoe vaak ik hier ben geweest. Of op zijn minst een lounge, een skybox... Misschien moet ik nog 24 keer komen," grapte de Manchester City-manager aan de vooravond van de FA Cup-finale tegen Chelsea. Zijn 24e reis naar het iconische stadion is echter geen lachertje; het zou een van zijn laatste kunnen zijn als de tijdperkbepalende leider van City.
Guardiola's band met Wembley is diep. Als speler hief hij daar de Europacup met Barcelona in 1992 na een spannende 1-0 overwinning na verlenging tegen Sampdoria. Bijna twee decennia later keerde hij terug als coach om opnieuw de Champions League te winnen, zijn Barça vernietigde Manchester United met 3-1 in 2011. Nu jaagt de Catalaan opnieuw geschiedenis na, met de FA Cup als tweede etappe van een mogelijke treble nadat City al de League Cup had gewonnen door Arsenal met 2-0 te verslaan.
Ondanks een contract dat hem tot 2027 aan de Etihad bindt, blijft de speculatie over Guardiola's onmiddellijke toekomst aanhouden. Hij heeft herhaaldelijk vragen over volgend seizoen ontweken, terwijl de bevestigde vertrekken van vertrouwde luitenants - keeperstrainer Xabi Mancisidor en fitnesstrainer Lorenzo Buenaventura - de geruchten alleen maar hebben aangewakkerd. Met Enzo Maresca, die kort bij Chelsea was, genoemd als een van de kandidaten om hem op te volgen, hangt het gevoel van een einde over deze finale.
De titelstrijd in de Premier League voegt nog een laag drama toe. Arsenal heeft een voorsprong van twee punten en een vrijwel identiek doelsaldo (plus-42 tegen City's plus-43) met nog twee wedstrijden te spelen voor beide. De Gunners spelen tegen Burnley en Crystal Palace, terwijl City uitwedstrijden moet afleggen tegen Bournemouth en Aston Villa. Een misstap van een van beiden kan beslissend zijn, maar Guardiola's mannen zijn meedogenloos gebleken in eindsprints, en de FA Cup biedt een directe kans om druk uit te oefenen.
Chelsea staat in de weg, een club die Guardiola een van zijn pijnlijkste nederlagen toebracht in de Champions League-finale van 2021 in Porto. Die nacht bleek de beslissing om Rodri op de bank te zetten een spectaculaire mislukking. Sindsdien hebben de Blues echter 13 wedstrijden zonder overwinning tegen City - een reeks die hun bredere neergang weerspiegelt. Dit seizoen heeft Chelsea geschommeld door wisselingen van managers, met interim-coach Calum McFarlane die twee keer de leiding nam na het vertrek van Enzo Maresca. Hun competitievorm was droevig: een eenzaam punt uit een 1-1 gelijkspel tegen Liverpool in de afgelopen twee maanden, waardoor ze negende staan en het reële vooruitzicht van geen Europees voetbal tenzij ze de oudste trofee van het spel winnen.
Teamnieuws voegt tactische intrige toe. Reece James is weer fit en zou kunnen starten, wat Malo Gusto mogelijk naar de bank zou kunnen duwen. Verder naar voren wordt verwacht dat Rayan Cherki speelt en een tweede trofee in twee maanden zou kunnen claimen nadat hij meer dan 200 professionele wedstrijden wachtte op zijn eerste, die arriveerde in de League Cup-finale op 22 maart. Cherki kan tegenover zijn voormalige jeugdteamgenoot bij Lyon, Gusto, staan in een boeiende subplot.
Voor City gaat deze finale over het cementeren van een nalatenschap. Een 20e trofee onder Guardiola zou zijn transformerende impact onderstrepen, maar zijn eigen speelse opmerking over een naar hem vernoemde tribune verraadt een besef dat zijn Wembley-odyssee ten einde kan lopen. Hetzelfde stadion dat hem ooit tot Europees kampioen kroonde, zou nu een afscheidstrofee kunnen herbergen.
Chelsea's wanhoop is evenzeer duidelijk. Na zwaar te hebben geïnvesteerd, heeft de glijpartij van de club naar middenmoter gekte de FA Cup tot een reddingsboei gemaakt. Zonder dit staan ze voor een seizoen zonder continentaal voetbal - een financiële en reputatieklap. Het contrast met City's meedogenloze machine kan niet groter zijn, maar knock-outfinales hebben hun eigen logica.
Terwijl de middag vordert, zal Guardiola opnieuw de vertrouwde gangen bewandelen, de fanfares horen en genieten van de rituele pracht. Of hij nu een stil afscheid neemt of slechts een nieuw hoofdstuk toevoegt aan zijn opmerkelijke ambtstermijn, Wembley blijft zijn tuin. De tribunes mogen dan niet zijn naam dragen, maar zijn stempel is onuitwisbaar.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
