In een benauwde persruimte van Real Madrid's trainingscomplex Valdebebas riep president Florentino Pérez journalisten bijeen voor wat een surrealistisch spektakel werd. In plaats van de sportieve problemen van de club of de toekomst van de trainerspositie aan te snijden, gebruikte Pérez de verschijning op 12 mei om aan te kondigen dat hij clubverkiezingen uitschreef – zonder datum, zonder kiescommissie en zelfs zonder de vereiste ontslagaanvraag om een stemming te initiëren. De uur-lange, onsamenhangende monoloog van de 79-jarige liet de zaal ongemakkelijk om zich heen kijken, terwijl directeuren en verslaggevers zich realiseerden dat zij een leider zagen die van het script afweek.
Vanaf het begin maakte Pérez duidelijk dat sportieve zaken niet aan de orde waren. Er was geen melding van het teleurstellende seizoen, geen reflectie op de coach (met de naam José Mourinho opvallend afwezig) en geen analyse van wat er misging. In plaats daarvan ontaardde de persconferentie in een repetitieve, vaak onsamenhangende tirade tegen vermeende vijanden. Pérez' eigen staf probeerde naar verluidt de sessie te beëindigen, maar de president ging door, erop aandringend dat "mijn gezondheid perfect is" terwijl hij een telefoon vasthield en de papieren voor hem negeerde.
Pérez domineert Real Madrid al decennia, in wezen zonder tegenstand sinds 2009 dankzij statuten die vereisen dat elke presidentskandidaat Spaans staatsburger is, 20 jaar lidmaatschap van de club heeft en een bankgarantie van €187 miljoen stelt. Deze regels hebben verkiezingen tot formaliteiten gemaakt – hij stond alleen in 2009, 2013, 2017, 2021 en 2025. Door opnieuw verkiezingen aan te kondigen zonder duidelijke tijdlijn, liet Pérez velen zich afvragen of er werkelijk een echte strijd zal plaatsvinden, of dat dit slechts een theatraal gebaar was om zijn autoriteit te versterken.
Het grootste deel van de uitbarsting was gericht op de media, die Pérez beschreef als een samenzwerend netwerk dat werkt om zowel zijn reputatie als de club te beschadigen. Hij wees specifiek naar de Spaanse digitale outlet Relevo, die hij ervan beschuldigde te zijn opgericht enkel om Madrid aan te vallen voordat het failliet ging met €25 miljoen schuld – een "morele" les. Ook kondigde hij aan zijn abonnement op de krant ABC op te zeggen nadat hij een regel voorlas die hem "moe" noemde, en confronteerde hij vervolgens een ABC-journalist in de zaal die het stuk niet had geschreven. María José Hostalrich, een verslaggever van The Guardian, was aanwezig en beschreef de scène als een waarin "vragen niet werden beantwoord, maar signalen waren om hetzelfde te zeggen."
Onder de vele doelwitten blies Pérez het onopgeloste Negreira-schandaal nieuw leven in, de zaak rond betalingen van Barcelona aan een voormalige scheidsrechtersofficial. Hoewel de kwestie boven het Spaanse voetbal hangt, beweerde Pérez nu dat Real Madrid een formeel dossier voorbereidt om naar de UEFA te sturen – een escalatie van de institutionele reactie van de club. Hij berekende zelfs dat hij "van zeven competities was beroofd", een uitspraak die, hoewel onbevestigd, zijn belegeringsmentaliteit en bereidheid onderstreept om de controverse te gebruiken om aanhangers te mobiliseren.
De taal van de president werd steeds dreigender toen hij sprak over wat hij "interne vijanden" noemde en elke rivaal uitdaagde om naar voren te komen. "Ze zullen me moeten neerschieten, want ik heb de steun van alle leden van Madrid," zei hij. "Ik ga de slechte mensen afmaken." Zonder namen te noemen, zinspeelde hij op een potentiële uitdager met een "Zuid-Amerikaans accent" die met grote elektriciteitsbedrijven sprak – mogelijk zakenman Enrique Riquelme – maar bood geen pad voor die persoon om daadwerkelijk deel te nemen onder de restrictieve regels van de club.
Voor Real Madrid roept het spektakel ongemakkelijke vragen op over bestuur en opvolging. Terwijl Pérez opschepte dat hij een "wereldleider" runt met een jaarlijkse omzet van €50 miljard en 66 titels heeft gewonnen in voetbal en basketbal, suggereert zijn grillige openbare presentatie een leider die steeds meer geïsoleerd raakt en vatbaar is voor complottheorieën. Het ontbreken van een concreet verkiezingsplan betekent dat de club in een patstelling blijft, zonder duidelijkheid over wanneer leden inspraak krijgen of wie uiteindelijk een man kan vervangen die al meer dan een decennium aan het roer staat.
De persconferentie benadrukte ook de ambivalente rol van de media in Pérez' wereld: tegelijkertijd opgeroepen om zijn grieven aan te horen en onmiddellijk als schurken te worden bestempeld. Voor een club van Madrids statuut riskeert de presidentiële openlijke uiting van grieven – zonder inhoudelijke updates over het team – af te leiden van de dringende voetbalbeslissingen die deze zomer voor de deur staan. Met het seizoen in wanorde zou een meer conventionele toespraak over sportieve strategie verwacht zijn geweest.
Uiteindelijk liet de uur-lange tirade waarnemers met meer vragen dan antwoorden achter. Er werd geen verkiezingsdatum vastgesteld, geen verkiezingsproces gestart en de verwachte uitleg voor Madrids middelmatige campagne kwam nooit. Pérez' aandringen dat "ik mezelf niet wil verdedigen voor mezelf, ik wil de instelling verdedigen" voelde in tegenspraak met een optreden dat volledig leek te gaan over persoonlijke grieven. Toen de zaal leegliep, bleef het gevoel hangen dat dit minder een nieuwswaardige aankondiging was en meer een venster in de geest van een keizer die zijn troon niet wil opgeven.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
