De regen kletterde tegen het dak van de Éric Sikora-koepel in La Gaillette, maar Pierre Sage zag alleen maar zonneschijn. In een interview op dinsdag straalde de 47-jarige manager van Lens kalme zelfverzekerdheid uit dat de Coupe de France-finale tegen Nice een historische droogte voor zijn club zou beëindigen. Twee jaar na het verliezen van de finale met Lyon krijgt Sage een tweede kans - en deze keer is hij ervan overtuigd dat de sterren gunstig staan voor een generatie die al de verwachtingen heeft overtroffen door tweede te worden in de Ligue 1.
Sage's eigen bekerherinneringen zijn een mix van heldendaden en hartzeer. Als rondreizende doelman met amateurclub Oyonnax in 2003 redde hij twee strafschoppen om Lyon-La Duchère uit te schakelen via penalty's. Toch bracht zijn coachesperiode bij Lyon alleen pijn: een 2-1 nederlaag in de finale tegen PSG in 2024 en, nog schokkender, een strafschoppenverlies tegen de vijfdeklasser Bourgoin-Jallieu in de 32e finales van vorig seizoen. "Deze competitie is voor mij als coach een mislukking geweest," gaf Sage toe, "maar het is ook de enige die ik met mijn spelers deel."
Voor Lens is de Coupe de France een open wond. Ondanks het vieren van het 120-jarig bestaan heeft de club nog nooit de trofee gewonnen. Nog opvallender: Lens blijft de enige Franse kampioen (1998) zonder bekerzege. "Toen ik tekende, was het een grap dat wij de eerste generatie zouden zijn die hem wint," zei Sage. "Maar week na week besefte ik dat het een echte anomalie is. Deze club verdient het om beloond te worden." De vice-kampioenen van de Ligue 1 staan nu één overwinning verwijderd van het beëindigen van die vloek, en de coach ziet geen beter moment. "Ik denk dat dit het juiste jaar is," verklaarde hij.
De reis naar de finale was allesbehalve soepel. De kwartfinale bij Lyon werd een vuurproef toen Corentin Tolisso's wanhopige voorzet Rémi Himbert vond voor een spectaculaire volley-gelijkmaker in de 94e minuut. Sage bekende dat dat moment hem brak: "Er is een dode bal, alleen Tolisso op aarde kan hem spelen, en Himbert scoort een buitengewoon doelpunt. Ik dacht: 'We mogen niet gelukkig zijn.'" Maar hij verborg zijn wanhoop, verzamelde zijn spelers en herhaalde één mantra: "We gaan winnen." Zijn stem galmde tien keer - en ze wonnen, 5-4 na strafschoppen, voordat ze Toulouse met 4-1 versloegen in de halve finale in een euforisch Stade Bollaert.
Die veerkracht voedt Sages geloof. De coach, die vorige week de UNFP Ligue 1 Coach van het Jaar-prijs in ontvangst nam na een meteorische opkomst vanuit het amateurvoetbal, heeft een ploeg gesmeed met een ijzeren mentaliteit. "Gezien hoe deze groep reageert, de energie die ze dagelijks steken, denk ik niet dat we de fout zullen maken om iemand te onderschatten," zei hij. Het gevaar van zelfgenoegzaamheid dreigt omdat Nice de finale ingaat met een dubbele last: vier dagen later staan ze voor een degradatie-play-off om hun plaats in de hoogste afdeling te behouden.
Nice's situatie voegt een laag psychologische oorlogsvoering toe. Hoewel clubdirecteuren waarschijnlijk prioriteit geven aan overleving, vermoedt Sage dat spelers er anders over denken. "Een titel volgt je je hele carrière," merkte hij op. "Hun directe toekomst is sowieso niet gegarandeerd bij Nice, dus in hun hoofd is de keuze het tegenovergestelde." Dat interne conflict, gelooft Sage, geeft zijn kant een duidelijk mentaal voordeel in de voorbereiding, zelfs als het de underdog gevaarlijk maakt.
Ondanks alle historische implicaties tempert Sage de praat over een droomseizoen. "Nee, de droom zou de dubbel met de Ligue 1 zijn geweest," zei hij, verwijzend naar de titel die Lens net ontglipte. "Als we winnen, wordt het een buitengewoon, historisch seizoen - maar geen droom. Toch zijn de spelers vastbesloten om dit prachtige jaar af te sluiten met een trofee."
Een overwinning zou Sages eigen verbazingwekkende traject bezegelen. Van het begeleiden van amateurs tot het worden van de beste coach van de competitie in een paar jaar, zijn verhaal weerspiegelt de opkomst van Lens. Een Coupe de France-zege zou de Sang et Or de erkenning geven die hun generatie van 1998 miste en het stigma wegnemen van kampioen zijn zonder beker. Het zou ook, misschien, bewijzen dat zelfs een dode bal tot leven kan komen - als je erin gelooft.
Nu de regen afneemt en de zon doorbreekt, staat Pierre Sage op de rand van de geschiedenis. De eerste generatie kan eindelijk een 120-jarige wond helen, en de coach die twee keer tekortschoot, kan eindelijk glimlachen in de competitie die hem heeft achtervolgd. "We zeiden dat het leuk zou zijn om de eerste te zijn," mijmerde hij. Op vrijdag zou 'leuk' wel eens legendarisch kunnen worden.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
