Robert Pirès, de voormalige Arsenal-middenvelder en een gekoesterd lid van het legendarische 'Invincibles'-team, kon zijn blijdschap dinsdagavond nauwelijks bedwingen. Via een videoverbinding op Canal+, direct nadat de gelijkspel van Manchester City Arsenal wiskundig de Premier League-titel had bezorgd, bracht Pirès een rauwe en emotionele hommage aan de club die hem dierbaar is. Met een brede glimlach op zijn gezicht blies hij kusjes naar de camera - een levendige getuigenis van de diepte van het gevoel dat alle Arsenal-supporters delen na het beëindigen van een 22-jarige wacht op de nationale suprematie.
De titeloverwinning, de eerste voor Arsenal sinds de ongeslagen campagne van 2003-04 waarin Pirès zelf een hoofdrol speelde, betekent veel meer dan alleen een nieuwe trofee. Het is de bekroning van een zware meerjarige wederopbouw onder Mikel Arteta, een rechtvaardiging van de clubfilosofie en een oorverdovend antwoord aan critici die de Gunners als eeuwige bijna-winnaars hadden bestempeld. 'Ze zijn drie keer tweede geworden, drie keer werden ze in de luren gelegd,' zei Pirès met een emotionele stem. 'Drie jaar lang werden ze behandeld als verliezers, of werd er gezegd dat ze niet goed speelden. Maar nu zijn ze kampioen, en dat maakt me heel blij.' De woorden van de Fransman vatten perfect het verhaal samen dat Arsenal had achtervolgd: enorm getalenteerd, maar niet in staat de laatste stap te zetten.
Dat verhaal is nu echter definitief herschreven. Onder het meedogenloze toezicht van de Premier League-fans en media had Arsenal het gewicht van tweede plaatsen gedragen, die elk pijnlijker waren dan de vorige. In 2022-23 stonden ze 248 dagen aan de leiding om in de laatste weken te falen; afgelopen seizoen dwongen ze City tot de laatste dag, maar kwamen ze opnieuw tekort. Het label 'verliezers', hoe onterecht ook gezien de kwaliteit van hun prestaties, bleef hangen. Pirès, die van een afstand toekeek, voelde de pijn namens zijn oude club. Zijn interventie op Canal+ was zowel een viering als een weerwoord aan hen die Arteta's project hadden afgeschreven.
De voormalige Franse international greep de kans ook aan om Arteta te verdedigen tegen de stortvloed aan kritiek die hij heeft moeten doorstaan. 'Ik weet dat het dit seizoen niet gemakkelijk voor hem is geweest, want ze hebben raketten naar hem gestuurd,' zei Pirès, verwijzend naar de tactische en persoonlijkheidskritieken die na elk puntenverlies intenser werden. De emotionele randverschijnselen van de manager, zijn soms rigide systeem en de vermeende te grote afhankelijkheid van jonge talenten als Bukayo Saka en Martin Ødegaard waren allemaal onderwerp van debat. Maar door pure wilskracht en tactische evolutie leidde Arteta zijn team naar een verdedigende solideheid en aanvallende flair die ongrijpbaar bleken. De titel is een persoonlijke triomf voor een coach die niet zo lang geleden nog werd gezien als een onbewezen apprenti.
De band van Pirès met Arsenal is diep, en zijn eerbetoon was doordrenkt van nostalgie naar het Arsène Wenger-tijdperk. 'Het is een club die dicht bij mijn hart staat, het is waar ik zeker mijn beste voetbal heb ontwikkeld, dankzij Arsène Wenger en de spelers om me heen,' zei hij. 'Arsenal is bijzonder, het is een grote club, het is een familie.' Dat laatste woord - familie - resoneert diep. Het vat de cultuur samen die Arteta zorgvuldig heeft gecultiveerd, die put uit het roemrijke verleden van de club terwijl het een nieuwe identiteit smeedt. Vanuit de directie tot aan de academie is het gevoel van eenheid voelbaar, en het vertaalt zich op het veld waar het team een samenhang toont die doet denken aan Wenger's beste elftallen.
Het moment van bevestiging kwam terwijl Arsenal niet eens speelde. De onverwachte uitglijder van Manchester City thuis, die de voorsprong aan de Gunners gaf, maakte de weg vrij voor een kroning die zowel surrealistisch als onvermijdelijk was. Voor de trouwe Arsenal-supporters was het een ontlading van decennia opgekropte frustratie. De taferelen buiten het Emirates Stadium en op sociale media legden een fanbase vast die fel loyaal is gebleven door de magere jaren heen. Pirès, nu televisieanalist, werd hun stem en verwoordde de trots en opluchting die woorden vaak niet kunnen overbrengen.
Deze Premier League-titel heeft belangrijke implicaties voor het ecosysteem van het Engelse voetbal. De opkomst van Arsenal doorbreekt de recente duopoly van Manchester City en, in mindere mate, Liverpool, en injecteert een nieuwe, levendige uitdager in het titelgevecht. Met een jonge kern - Saka (23), Ødegaard (26), William Saliba (23) - zijn de Gunners geen eendagsvlieg; ze zijn gebouwd voor aanhoudend succes. De overwinning verandert ook de perceptie van Arteta als manager. Nadat hij zijn leertijd onder Pep Guardiola had doorgebracht, heeft hij nu zijn mentor overtroefd in een seizoenlange schaakpartij, een prestatie die zijn reputatie aanzienlijk zal versterken.
Voor de spelers is de titel een overgangsritueel. De psychologische barrière van 'geen winnaars zijn' is verbrijzeld. Declan Rice, die van West Ham kwam om grote eer te behalen, is transformeerend geweest, maar het verhaal zal zich niet langer richten op het onvermogen van Arsenal om over de streep te komen. De likes van Saka en Emile Smith Rowe, producten van de Hale End-academie, kunnen nu hun hoofd hoog houden als kampioenen, een status die hen zal sterken voor Europese uitdagingen die komen gaan.
Toch is de triomf doordrenkt met een waarschuwing: blijven is moeilijker dan aankomen. De Premier League is genadeloos, en rivalen zullen versterken. Maar voor nu zijn de vieringen ondubbelzinnig. Pirès' emotionele uitbarsting onderstreept hoeveel dit betekent voor de Arsenal-familie - verleden en heden. Terwijl hij kusjes naar het scherm blies, groette hij niet alleen een trofee; hij verbond zich opnieuw met een nalatenschap die hij hielp opbouwen.
Uiteindelijk is het label 'verliezers' verbannen, vervangen door een glanzend zilveren symbool van veerkracht. Arsenals naam staat weer op de trofee gegraveerd, en Robert Pirès, de man die ooit over het gras van Highbury gleed, herinnerde iedereen eraan dat de reis terug naar de top, hoe pijnlijk ook, de zoetste verlossing oplevert.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
