Paris Saint-Germain schreef hun naam in de Europese voetbalgeschiedenis op die gespannen avond in Boedapest, door Arsenal met 4-3 te verslaan na strafschoppen na een 1-1 gelijkspel, en werd daarmee pas de tweede club die de Champions League-titel verdedigde. De overwinning betekent opeenvolgende titels voor de Parijzenaars, waarmee ze zich plaatsen naast de grootste dynastieën die de sport ooit heeft gezien.
De prestatie heeft een diepgaand historisch gewicht. Real Madrid's drie opeenvolgende triomfen van 2016 tot 2018 waren de laatste keer dat een team de trofee behield, en in de gehele 71-jarige geschiedenis van de competitie zijn slechts 10 clubs erin geslaagd opeenvolgende titels te winnen. In het specifieke Champions League-tijdperk, dat begon in 1993, voegt PSG zich bij een exclusieve club als pas de tweede ploeg die back-to-back gaat. De prestatie verandert hen van een rijke uitdager in een gecertificeerde grootmacht.
De finale zelf was een spiegel van het spektakel van het voorgaande jaar. Opmerkelijk genoeg stonden alle 10 veldspelers die Inter Milan 12 maanden geleden met 5-0 versloegen in München weer op het veld tegen Arsenal. De enige verandering was in het doel, waar Matvey Safonov de plaats innam van Gianluigi Donnarumma, die afgelopen zomer naar Manchester City was vertrokken. Die continuïteit onderstreept de stabiliteit die Luis Enrique zorgvuldig heeft opgebouwd.
De persoonlijke onderscheidingen van Enrique zijn verbluffend. Met deze triomf werd hij pas de vijfde manager in de geschiedenis die drie Europese bekers won, waarmee hij zich voegde bij Bob Paisley, Pep Guardiola, Carlo Ancelotti en Zinedine Zidane. Toch was zijn aanstelling verre van eenvoudig. Journalist Guillem Balague onthulde dat Enrique de rol aanvankelijk afwees, ontsteld door een selectie die overladen was met superstars. Hij accepteerde pas toen hem de autonomie werd beloofd om de cultuur van de club te hervormen—een beslissing die historische beloningen heeft opgeleverd.
Het vertrek van Kylian Mbappé, een bepalend moment voor de club, ontketende paradoxaal genoeg hun volledige potentieel. Toen de talisman-aanvaller in 2024 op een vrije transfer naar Real Madrid vertrok, voorspelden velen een neergang. In plaats daarvan evolueerde PSG tot een meer samenhangende eenheid. Ze scoorden 44 doelpunten meer in alle competities zonder hem, waarbij de dreiging over het hele veld werd verspreid. Enrique zei beroemd dat hij de voorkeur gaf aan vijf spelers die 10 goals scoren boven één die er 50 scoort—en dit seizoen bevestigde die filosofie, met 20 verschillende doelpuntenmakers.
Dit collectieve ethos weerspiegelt zich in hun discipline. PSG eindigde het seizoen met de minste gele kaarten in de topcompetities van Europa, een bewijs van hun emotionele controle en team-eerst mentaliteit. De op balbezit gebaseerde stijl wierp ook vruchten af: ze stonden bovenaan de Champions League in zowel doelpunten (45) als gemiddeld balbezit (60,5%), waardoor tegenstanders werden verstikt met meedogenloze controle.
Binnenlands zijn de Franse reuzen even onweerstaanbaar geweest. In de afgelopen twee seizoenen hebben ze acht van de tien beschikbare trofeeën verzameld, waarbij ze alleen het Wereldkampioenschap voor clubs en de recente Franse beker misten. Zo'n dominantie heeft een zweem van onvermijdelijkheid, maar elke competitie wordt met dezelfde honger aangevallen.
De band tussen Enrique en de supporters heeft de identiteit van de club verdiept. Een gigantische tifo van de coach die de Champions League-trofee omhoog houdt, begroette de spelers in Boedapest, terwijl een spandoek ter ere van zijn overleden dochter Xana—die in 2019 stierf—werd getoond na de winst van vorig jaar. Na het laatste fluitsignaal danste Enrique met president Nasser Al-Khelaifi voor de uitzinnige fans, zijn viering belichaamde de vreugde van een volledig gerealiseerd project.
Deze overwinning hervormt ook het Franse voetballandschap. PSG staat nu alleen als de meest succesvolle club van het land in de geschiedenis van de Europese beker, waarmee ze Olympique Marseille's enkele titel uit 1993 overtreffen. De "andere dimensie" waar Europese voetbaljournalist Julien Laurens over sprak, is nu tastbaar: een erfenis die niet alleen de Ligue 1 domineert, maar respect afdwingt op het hele continent.
Vooruitkijkend zou een three-peat hen in nog zeldzamere lucht plaatsen—slechts vier ploegen hebben die prestatie geleverd. Toch blijven ze op een afstand van Real Madrid's ondenkbare vijf opeenvolgende Europese bekers tussen 1956 en 1960. Voor nu ligt de focus op het handhaven van deze standaard. Met Enrique's visie stevig verankerd, is PSG niet langer een team van momenten maar een dynastie in wording.
Gebaseerd op rapportage van BBC Sport.
