De dynastie van Paris Saint-Germain rolde verder door zaterdag een tweede opeenvolgende UEFA Champions League-titel veilig te stellen, door Arsenal met 4-3 te verslaan na strafschoppen na een 1-1 gelijkspel in Boedapest. In een finale die het vuurwerk miste van hun 5-0 vernietiging van Inter Milan een jaar eerder, putten de Franse kampioenen uit hun diepe put van ervaring om de Gunners te overleven en een plaats in het pantheon van de competitie te verstevigen.
Twaalf maanden nadat de ploeg van Luis Enrique hun naam op de trofee in München kerfde met een verpletterende vertoning, stonden ze voor een heel andere uitdaging in de Puskás Aréna. De clash was een spiegelbeeld van de pijnlijke nederlaag van Arsenal in de finale van 2006 tegen Barcelona, waar de Londenaren de leiding hadden genomen maar uiteindelijk overgegeven. Deze keer herhaalde dat sjabloon zich voor de club uit Noord-Londen, toen vroege belofte verdampte in de ketel van een strafschoppenserie.
Arsenal opende de score al in de zesde minuut. Een haastige uittrap van Marquinhos werd geblokkeerd door Leandro Trossard, en Kai Havertz rende langs de linkerkant voordat hij een onhoudbaar schot voorbij Matveï Safonov joeg. Het doelpunt markeerde een historische mijlpaal voor de Duitse aanvaller: hij werd de eerste speler die scoorde voor twee verschillende clubs in een Champions League-finale, nadat hij eerder de trofee had gewonnen met Chelsea in 2021 met het enige doelpunt tegen Manchester City. Zijn recente vorm voor de Gunners — vijf doelbijdragen in zijn voorgaande zes wedstrijden — had de gedurfde beslissing van Mikel Arteta om hem boven Viktor Gyökeres te laten starten al gerechtvaardigd.
Voor de rest van de eerste helft voerde Arsenal het spelplan van Arteta perfect uit. Hun 4-2-3-1 formatie drukte de ruimtes samen, en een fel pressing spel voorkwam dat PSG enige ritme opbouwde. Het gevreesde aanvalstrio van Désiré Doué, Ousmane Dembélé en Khvicha Kvaratskhelia werd verstikt. Vooral Kvaratskhelia, die tegenstanders in eerdere rondes had gekweld, was een perifere figuur. David Raya in het doel van Arsenal had weinig te doen ondanks dat Parijs zes schoten loste voor de rust.
Het verhaal verschoof na de pauze. Met het naderen van het uur, tastte PSG gevaarlijker af. Het keerpunt kwam toen Kvaratskhelia neerging in de zestien na een scherpe uitwisseling met Dembélé, geraakt door een uithaal tackle van Cristhian Mosquera. Na een VAR-check die de spanning opvoerde, greep Vitinha aanvankelijk de bal maar gaf die over aan de Ballon d'Or-houder. Dembélé schoof rustig zijn strafschop met rechts in het net, voorbij Raya in de 65e minuut. Het was een koel afronding die nieuw leven in de wedstrijd blies.
Plotseling was PSG getransformeerd. Ze drongen aan op een winnende treffer en kwamen meerdere keren akelig dichtbij. Kvaratskhelia brak door aan de linkerkant maar werd naar buiten gedwongen door de dekking van William Saliba en Jurriën Timber, zijn poging belandde op de paal. Bradley Barcola werd gestopt door een uitgestrekte Raya redding en tikte later de bal in het zijnet diep in de blessuretijd. Vitinha schoot ook net naast. De Londense ploeg, die zo robuust leek, hield het nog maar net vol.
Er volgde verlenging en de wedstrijd kreeg een nieuwe wending toen Dembélé, de held van de gelijkmaker, geblesseerd uitviel voor het extra halfuur. Het verlies van hun talisman haalde wat van PSG's aanvallende rand af, en beide teams, uitgeput door de intensiteit, speelden een voorzichtige 30 minuten. De wedstrijd leek voorbestemd voor strafschoppen — een arena waar PSG had gedijt.
Toen Safonov de derde strafschop van Arsenal redde en Parijs al hun vier pogingen benutte, eindigde de strafschoppenserie met 4-3. De vieringen waren euforisch maar ook vertrouwd. De ploeg van Luis Enrique had opnieuw hun meesterschap van elf meter getoond, een vaardigheid die cruciaal was geweest in hun vorige run naar de titel.
Deze overwinning plaatst PSG's naam naast de echte Europese grootmachten. Ze werden pas de negende club die opeenvolgende Europese Bekers won, en voegen zich bij een elite lijst met Real Madrid (tweemaal, 1956-60 en 2016-18), Benfica, Inter Milan, Ajax, Bayern München, Liverpool, Nottingham Forest en AC Milan. Voor een club die het Franse voetbal heeft gedomineerd maar lang naar continentale bevestiging snakte, brengen opeenvolgende titels hen naar een ander stratosfeer.
Arteta's gok in de basisopstelling leverde bijna de ultieme prijs op. Het inzetten van Havertz als mobiele valse negen gaf Arsenal een vroege angel, en de gedisciplineerde verdedigende structuur frustreerde PSG tot die beslissende strafschop. Maar voetbal kan wreed zijn, en het wachten van de Gunners op een eerste Champions League-titel zal zich uitstrekken tot een tweede decennium. Ze zullen de kleine marges betreuren — de paal, de geblokkeerde schoten, de spookachtige echo van Parijs 2006.
Voor PSG bevestigt de kroning in Boedapest een nieuw tijdperk. Met een ploeg die wereldklasse talent en harde ervaring combineert, hebben ze de twijfelaars over hun mentaliteit tot zwijgen gebracht. Het verlies van Dembélé voor de verlenging had een fatale klap kunnen zijn, maar het onderstreepte in plaats daarvan de collectieve veerkracht die dit team nu definieert. Ze zijn opeenvolgende kampioenen, en dat is geen verrassing meer — het is een statement.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
