In een meeslepende herhaling van de finale van vorig jaar, trok Paris Saint-Germain opnieuw aan het langste eind tegen Arsenal om hun Champions League-kroon te behouden. De wedstrijd in een uitverkocht stadion eindigde na 120 minuten in 1-1, maar de Parijzenaars hielden hun zenuwen onder controle in de strafschoppenreeks en wonnen met 5-4, waarbij Gabriels schot richting de hemel het verschil maakte. Het was een wreed einde voor de ploeg van Mikel Arteta, die een vroege voorsprong had genomen maar uiteindelijk ten onder ging aan een veerkrachtige PSG-prestatie die veel te danken had aan het defensieve leiderschap van Marquinhos en de onophoudelijke energie van Joao Neves.
Arsenal had zich geen betere start kunnen wensen. Binnen zes minuten viel een routineuze uitschakeling van Marquinhos af op een aanstormende aanvaller en viel gunstig voor de Gunners om binnen te tikken in een leeg doel. De Braziliaanse aanvoerder, normaal zo'n rots, leek zichtbaar geschokt, maar wat volgde was een meesterklas in verdedigende vastberadenheid. Hij maakte een cruciale reddende tackle op Havertz vlak voor de rust en won talloze luchtduels, waarbij hij zich nooit verborg, zelfs niet toen de wedstrijd uitliep naar extra tijd. Naast hem had Willian Pacho momenten van onzekerheid, vooral bij het afhandelen van lange ballen, maar ook hij leverde cruciale interventies, waarbij hij een doelpuntgericht schot van Gyökeres in de laatste momenten blokkeerde.
Joao Neves, opgesteld op het middenveld, had aanvankelijk moeite om zich te laten gelden. De jonge Portugees gaf de bal goedkoop weg en miste zijn gebruikelijke vuur. Naarmate de strijd vorderde, vond hij echter een hogere versnelling. Zijn stormachtige runs en groeiende zekerheid hielpen PSG de controle terug te winnen, en tegen het eindsignaal had hij een opmerkelijke fysieke prestatie geleverd, met lof voor zijn opleving in de tweede helft. Vitinha en Fabian Ruiz hadden evenveel moeite om het lage blok van Arsenal te kraken, waarbij de laatste een gouden kans om de wedstrijd in de reguliere tijd te winnen, liet liggen.
Gedurende lange periodes leek het erop dat de defensieve discipline van Arsenal hen zou redden. Ben White had Kvaratskhelia indrukwekkend geneutraliseerd, maar de Georgische vleugelspeler groeide in de wedstrijd. Kort na het uur passeerde hij White en werd onhandig neergehaald in de zestien. De scheidsrechter wees naar de stip. Ousmane Dembélé, de Ballon d'Or-houder, stapte naar voren en stuurde de doelman koelbloedig de verkeerde kant op. Het was een zeldzaam moment van helderheid van de Fransman, die verder miste met zijn schoten en dode spelmomenten, uiteindelijk bezwijkend aan kramp diep in de extra tijd.
Kvaratskhelia kwam het dichtst bij een winnend doelpunt in de reguliere tijd toen zijn krullende schot van de paal terugkaatste. Ook Arsenal had momenten: Declan Rice's dode spelmomenten veroorzaakten paniek, en invaller Jurrien Timber vuurde een waarschuwingsschot af in de extra tijd. Maar geen van beide ploegen kon een tweede doelpunt vinden, en de finale dreef onvermijdelijk af naar strafschoppen.
De strafschoppenreeks was een achtbaan. Nuno Mendes, zo indrukwekkend voor PSG dit seizoen, zag zijn penalty gestopt worden door David Raya, maar Safonov – die verder toeschouwer was geweest – kon die ene stop geen vervolg geven. Toen Gabriel, de vijfde nemer van Arsenal, over schoot, juichten de Parijzenaars uitbundig. Het was een hartverscheurend einde voor de Braziliaan, die 120 minuten lang onberispelijk was geweest naast William Saliba, de Franse verdediger die ook standhield voordat hij laat in de wedstrijd verzwakte.
De uitslag onderstreept de kloof die nog steeds bestaat voor Engelse clubs aan de absolute top van het Europese voetbal. Arsenal, ondanks een volwassen prestatie, miste een scherpe rand in de aanval. Bukayo Saka was vlijtig maar goed ingedekt, Leandro Trossard werkte onvermoeibaar in de verdediging maar bood weinig in de aanval, en de jonge Myles Lewis-Skelly toonde flitsen van potentieel maar worstelde in de fysieke strijd. Zelfs Rice, normaal zo dominant, leverde 15 keer balverlies en kreeg een onnodige gele kaart.
Voor PSG bevestigt deze tweede opeenvolgende titel hun plaats bij de grote ploegen van de moderne tijd. Luis Enrique, die gedurfde selectiekeuzes maakte door Warren Zaïre-Emery en Bradley Barcola buiten de basis te laten – een herhaling van zijn opstelling in de finale van 2025 – zag zijn vertrouwen beloond, ook al miste zijn ploeg voor grote delen hun gebruikelijke intensiteit. Zijn late wissels draaiden bijna verkeerd uit toen Barcola in de 97e minuut een enorme kans miste, maar het geluk was de Spanjaard goedgezind.
De parallellen met de finale van vorig jaar zijn onmiskenbaar. Opnieuw vond PSG een manier om te winnen zonder op hun best te zijn. Opnieuw waren Marquinhos en Neves de drijvende krachten, die een collectieve geest belichaamden die niet wilde wijken. En opnieuw bleef Arsenal achter met de vraag wat er had kunnen zijn. Voor Arteta gaat het project verder, maar het wachten op de eerste Champions League-trofee duurt voort. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
