Er is een decennium verstreken sinds Leicester City een van de grootste sportverrassingen in de geschiedenis neerzette, en de sleutelfiguren van dat miraculeuze seizoen 2015-16 kijken met genegenheid terug. Manager Claudio Ranieri, verdediger Christian Fuchs en levenslange fan Serge Pizzorno van de band Kasabian zijn enkele van degenen die terugdenken aan de ingrediënten die de Premier League-titelwinst van de Vossen zo bijzonder maakten.
Ranieri, de architect van de triomf, vertelde hoe het geloof geleidelijk binnen de ploeg groeide. Hij stelde aanvankelijk een bescheiden doel van 40 punten om te overleven, een doel dat was vastgesteld door voorzitter Vichai Srivaddhanaprabha. Na het bereiken daarvan verschoof de focus naar kwalificatie voor Europa, vervolgens de Champions League en uiteindelijk de titel zelf. De Italiaanse manager beschreef de reis als een "wonder" gevoed door enorme inspanning en een sterke teammentaliteit. Hij vertelde ook het surrealistische moment toen operaster Andrea Bocelli, die had gebeld om op te treden in het King Power Stadium, onbewust de exacte datum koos waarop Leicester de trofee zou hijsen.
Voor de spelers was de sfeer er een van kameraadschap en plezier, niet van druk. Christian Fuchs benadrukte de toegankelijkheid van de club eigenaren en de familiare cultuur die zij bevorderden. Hij herinnerde zich eenvoudige verbindingsmomenten, zoals een pizza-uitje na hun eerste clean sheet dat ontaardde in een voedselgevecht, symbool voor de groep 'misfits' die graag de boel opschudden. De verdediger merkte ook de blijvende connectie op via hun actieve WhatsApp-groep, een bewijs van de onbreekbare band die tijdens hun ongelooflijke reis is gevormd.
Het culturele rimpeleffect van de overwinning reikte ver buiten het veld. Ranieri sprak emotioneel over hoe de overwinning de diverse gemeenschappen van Leicester verbond, waarbij leden van de Indiase bevolking van de stad hem bedankten voor het helpen overbruggen van culturele kloven door middel van voetbal. Serge Pizzorno merkte op dat Leicester wereldwijd 'iedereens tweede team' werd en de verbeelding van neutrale fans overal ving. Hij beschreef hoe de stad zelf samenkwam in de laatste weken, waardoor een unieke, verenigde sfeer ontstond bij de schoolpoorten, postkantoren en pubs.
Belangrijke momenten op het veld werden ook opnieuw bekeken. De veerkracht van het team was gebaseerd op een tactische verandering door Ranieri, die het verdedigingssysteem vlak voor het seizoen veranderde naar een achterste vier, een beslissing die eerstelijnscoach Mike Stowell aanvankelijk betwijfelde maar die geniaal bleek. De ploeg vierde individuele mijlpalen, zoals Jamie Vardy's record van scoren in 11 opeenvolgende competitiewedstrijden, met oprechte blijdschap voor hun teamgenoot. Het seizoen culmineerde in een erehaag van de vertrekkende kampioenen, Chelsea, op Stamford Bridge - een moment waar Fuchs nog steeds van glimlacht.
De vieringen waren legendarisch, met een optreden van Bocelli op de dag dat de trofee werd uitgereikt en een enorme overwinningsparade. Pizzorno's band, Kasabian, speelde voor 120.000 mensen in Victoria Park, waarbij spelers meededen aan de festiviteiten. Het verhaal had zelfs een sprookjesachtige financiële subplot, want Pizzorno vertelde dat de oom van zijn vrouw een weddenschap van £20 had geplaatst op Leicester om de competitie te winnen met odds van 5000-1, wat een meevaller van £80.000 opleverde. Voor iedereen die erbij betrokken was, van de manager tot de fans, blijft de herinnering aan dat seizoen een bron van enorme trots en een herinnering aan de kracht van voetbal om onvergetelijke verhalen te creëren.
Gebaseerd op berichtgeving van Football | The Guardian.