De langverwachte Premier League-titelparade van Arsenal door de straten van Noord-Londen was zowel een viering van binnenlandse dominantie als een uitdagende intentieverklaring na de hartverscheurende Champions League-finale nederlaag tegen Paris Saint-Germain. Honderdduizenden supporters stonden langs de route terwijl de ploeg van Mikel Arteta, vergezeld door het vrouwenteam van de club met hun eigen FIFA Champions Cup, genoot van de vreugde van een eerste titel sinds 2004. Maar de aanhoudende steek van een penalty shootout-verlies in Boedapest—waar Gabriel Magalhães's gemiste penalty PSG een tweede opeenvolgende Europese kroon bezorgde—hing in de lucht, weerspiegeld door de uitdagende woorden van middenvelder Declan Rice.
Rice, die zelf een penalty scoorde in de shootout, greep tijdens de parade een microfoon en scandeerde 'Set-piece FC' voordat hij beloofde dat Arsenal nog hongeriger zou terugkeren. 'Sprekend met de spelers en de manager, er is geen reden dat we hier stoppen,' zei hij. 'Volgend seizoen gaan we nog sterker worden en we zijn er weer klaar voor. Om de vreugde te zien die we mensen kunnen geven, is gek. Volgend jaar komen we terug voor meer.' Zijn woorden weerspiegelden de collectieve stemming: teleurstelling over het net missen van een historische dubbel, maar een fel geloof dat deze ploeg pas begint met het aanboren van zijn potentieel.
De post-finale boodschap van de manager was er een van liefde en veerkracht. Arteta, die de spelers direct na afloop toesprak, vertelde hen dat hij van hen allemaal hield en drong erop aan hun hoofd omhoog te houden. Rice beschreef Arteta als een figuur waar de spelers '100% naar opkijken voor leiding en kracht' en schreef zijn leiderschap toe als een drijvende kracht achter de titelwinst. De band tussen coach en ploeg was duidelijk toen Arteta, met zonnebril en arm om aanvoerder Martin Ødegaard, tegen de menigte zei: 'Jullie hebben dit gecreëerd. Dit is jullie moment om samen van te genieten.'
De parade was een moment van collectieve ontlading na jaren van bijna-mislukkingen. Arsenal had de competitie niet gewonnen sinds de Invincibles van 2003-04, en had de Champions League-finale slechts één keer eerder bereikt, in 2006—een verlies tegen Barcelona. De reis van dit seizoen naar de finale, hun eerste in twee decennia, zag hen meer Champions League-wedstrijden spelen zonder de competitie te winnen dan enige andere club, een record dat de omvang van de nog te verrichten taak onderstreept. Toch sprak het beeld van Rice en zomeraanwinst Eberechi Eze poserend met de Premier League-trofee over een nieuw tijdperk van ambitie en renderende investeringen.
Zelfs tijdens de viering was de Champions League-wond rauw. Gabriel, die gedurende de finale enorm was om de aanval van PSG op afstand te houden, schreef op Instagram dat het missen van de beslissende penalty 'pijnlijk' was, maar voegde eraan toe: 'Ik ben trots op dit team. Bedankt aan onze geweldige fans. Tot volgend seizoen.' Kvaratskhelia, de ster van PSG, werd uitgeroepen tot speler van de competitie, terwijl Gabriel, Rice en doelman David Raya een plek verdienden in UEFA's team van het seizoen—een bewijs van de kwaliteit van Arsenal, zelfs in de nederlaag.
Rice's bewering dat het beste nog moet komen wordt onderbouwd door de diepte van talent dat opkomt bij de club. Hij wees op de opwindende 16-jarige Max Dowman, die een jeugdige ruggengraat belichaamt die al spelers omvat zoals Myles Lewis-Skelly. Lewis-Skelly, nog maar 19, gaf toe dat de vieringen getint waren met frustratie over het missen van de kans om zich aan te sluiten bij een elite Engelse groep die zowel nationale als Europese titels in hetzelfde seizoen heeft gewonnen. 'Het is teleurstellend om zo dicht bij een droom te zijn en net te kort te komen,' zei hij. 'Maar Mikel zei dat het brandstof heeft toegevoegd aan het vuur. Het voelt als het begin van een nieuw tijdperk.'
De internationale implicaties voor de sterren van de club zijn direct dringend. Rice zal de eerste WK-voorbereidingswedstrijd van Engeland tegen Nieuw-Zeeland missen, met een paar dagen vrij voordat hij zich voegt bij Thomas Tuchel's trainingskamp in Miami—de 27-jarige heeft meer minuten gemaakt dan enige andere veldspeler van Arsenal dit seizoen. Lewis-Skelly, ondanks indrukwekkende optredens op het middenveld, miste Tuchel's selectie helemaal, een beslissing die een extra laag motivatie zal toevoegen terwijl hij zijn plek in de seniorenopstelling wil verstevigen.
Vooruitkijkend is het verhaal rond Arsenal verschoven van hoopvolle kanshebbers naar een team dat verwacht wordt op alle fronten mee te strijden. Het verlies in de Champions League-finale, hoe pijnlijk ook, wist de vooruitgang onder Arteta niet uit: een duidelijke tactische identiteit, een ploeg die ervaring combineert met buitengewone jeugd, en een fanbase die na een generatie wachten weer is opgeladen. Rice's belofte om 'nog sterker te worden' stelt een hoge lat, maar de fundamenten lijken solide. De zomerse transferperiode, gecombineerd met de voortdurende ontwikkeling van talenten zoals Dowman, zou de kloof met de Europese elite verder kunnen overbruggen.
Historisch gezien is het verhaal van Arsenal er een van lange levensduur in de Champions League zonder de ultieme prijs—meer dan 200 wedstrijden zonder de trofee te winnen. Deze finale-optreden, hoewel eindigend in tranen, doorbrak een 20-jarige droogte en bewees dat de club de latere stadia kan navigeren. De uitdaging is nu om Boedapest niet als een bestemming te behandelen, maar als een tussenstation. Arteta's rust na de wedstrijd en de openbare vastberadenheid van de ploeg suggereren dat er een mentaliteitsverandering gaande is.
De parade zelf, een vijf mijl lange lus door Islington en Holloway, was een levendige demonstratie van wat succes betekent voor een gemeenschap. Honderdduizenden kwamen opdagen, velen te jong om zich 2004 te herinneren, wat het idee versterkt dat deze triomf een culturele reset is. Zoals Arteta zei, de fans 'hebben dit gecreëerd'—en de band tussen tribune en team heeft zelden sterker gevoeld.
Bij alle vreugde van de competitietitel zal de bijna-mislukking in de Champions League blijven hangen als brandstof. Rice's microfoonmoment, Gabriel's tranenrijke sociale media-bericht en Lewis-Skelly's praat over een nieuw tijdperk wijzen allemaal op een groep die weigert gedefinieerd te worden door één nederlaag. Nu de Premier League-trofee eindelijk terug in de kast staat, verschuift de honger volledig naar Europa—een queeste die het volgende hoofdstuk van Arteta's project zal bepalen.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.