Saint-Étienne's hoop op een onmiddellijke terugkeer naar de Ligue 1 werd getemperd na een onsamenhangende 0-0 gelijkspel thuis tegen Nice in de eerste wedstrijd van de promotieplayoff. De Groenen, die een slopend Ligue 2-seizoen moesten doorstaan en slechts elf dagen eerder een gespannen strafschoppenserie wonnen tegen Rodez, leken een ploeg die op haar laatste benen liep. Ondanks de daverende steun van het Geoffroy-Guichard-publiek ontbrak het de prestatie aan de scherpte om het initiatief te grijpen voor de beslissende terugwedstrijd volgende week aan de Côte d'Azur.
De recente vorm van de thuisploeg had de alarmbellen al doen rinkelen. Met slechts drie overwinningen uit de laatste tien wedstrijden in alle competities verkeerden de mannen van Laurent Batlles in een neerwaartse spiraal bij het begin van deze tweeluik. Het play-offsysteem, ontworpen om de 18e geplaatste Ligue 1-ploeg een laatste kans te geven om te overleven, zet hen tegenover de winnaar van de Ligue 2 play-off bracket – maar Saint-Étienne, historisch een van de meest gedecoreerde clubs van Frankrijk, leek verre van een ploeg die de kloof kon overbruggen.
Vanaf het eerste fluitsignaal had Saint-Étienne moeite om enige betekenisvolle aanval te creëren. Opmerkelijk genoeg slaagden ze er niet in om één schot binnen het strafschopgebied van Nice te plaatsen – een statistisch gemis dat de club in twintig jaar slechts twee keer was overkomen, volgens gegevens van L'Équipe. Nog kwalijker was dat ze Nice-doelman Marcin Bulka de hele avond geen enkele redding lieten verrichten. Lucas Stassin en Zuriko Davitachvili, de aanvallende juwelen die ondanks de degradatie naar de tweede divisie afgelopen zomer werden behouden, waren schimmen van hun gebruikelijke zelf.
Een lichtpuntje was de 19-jarige debutant Luan Gadegbeku. De jonge middenvelder, in de schijnwerpers gezet bij zo'n belangrijke gelegenheid, toonde een verfrissende bereidheid om de strijd aan te gaan, met intentie naar voren te drijven en te proberen de verdediging van Nice te destabiliseren. Zijn energie stond in schril contrast met ploeggenoten die door het marathonseizoen leken uitgeput.
De fysieke tol was het meest zichtbaar bij Irvin Cardona. De aanvaller moest al in de 67e minuut met ernstige krampen het veld verlaten, vervangen door Joshua Duffus. Cardona's voortijdige vertrek, ondanks dat de ploeg van een pauze van elf dagen had geprofiteerd, riep ongemakkelijke vragen op over conditie en voorbereiding. De komst van Duffus bracht geen vonk in de aanval, wat de beperkingen van de bank onderstreepte.
De gepassioneerde aanhang van Saint-Étienne wankelde echter nooit. In de 89e minuut barstte de Kop Nord los met een vuurwerkdisplay en ontrolde een spandoek met de tekst: "We veranderen niet. We blijven hetzelfde, dat is onze mentaliteit." Hun loyaliteit was een scherpe herinnering aan de status van de club, maar vormde ook een poignante achtergrond voor een team dat mentaal en fysiek leek uitgeput.
Verdedigend hield Saint-Étienne stand, met Abdoulaye Kanté die een solide bijdrage leverde. "We verdedigden goed, maar we moeten beter aanvallen," gaf Kanté na de wedstrijd toe, een gevoel dat de tegenstelling van de avond vastlegde. Het resultaat laat de tweestrijd in evenwicht, maar aangezien de uitdoelregel niet van toepassing is – in plaats daarvan bepaalt de totale score de winnaar na 180 minuten, met verlenging en strafschoppen indien nodig – staan de Groenen nu voor de ontmoedigende taak om te scoren in de Allianz Riviera.
Nice, aan hun kant, arriveerde in Saint-Étienne slechts enkele dagen na een slopende nederlaag in de Coupe de France-finale tegen Lens. Toch leken zij de meer gecomponeerde ploeg, beheersten het tempo van de wedstrijd en beperkten de thuisploeg tot hopeloze afstandsschoten. Hun focus op controle weerspiegelde een pragmatische aanpak die hen als favoriet laat om hun topklasse-status te behouden in de terugwedstrijd.
Voor Saint-Étienne is de uitdaging duidelijk: ze moeten de aanvallende flair hervinden die L'Équipe in de zomer deed spreken over "de PSG van de Ligue 2". Met de financiële en sportieve toekomst van de club op het spel, vertegenwoordigt de tweede wedstrijd een 90 minuten durend referendum over of ze nog bij de elite kunnen horen. De statistieken van de eerste wedstrijd bieden weinig aanmoediging, maar het verhaal van het voetbal gedijt bij onwaarschijnlijke wendingen.
Terwijl de spelers van het veld sjokten, klonken de aanmoedigingen vanaf de tribunes meer als een smeekbede dan als een viering. De groen-witte helft van het stadion weet dat alleen een aanzienlijk verbeterde prestatie aan de Middellandse Zee een campagne kan redden die in uitputting en middelmatigheid is verzonken. De klok tikt en de druk is immens.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
