De 26-koppige selectie van Saoedi-Arabië voor het aanstaande WK, dat van 11 juni tot 19 juli plaatsvindt, bevat een opvallende anomalie: Saud Abdulhamid is de enige geselecteerde speler die zijn brood verdient buiten het koninkrijk. De rechtsback, momenteel uitgeleend aan RC Lens van AS Roma, staat als enige uitzondering in een groep die verder volledig afkomstig is uit de Saoedi-Arabische competitie. Deze ongebruikelijke samenstelling benadrukt de diepe investering van het land in zijn eigen competitie, maar roept ook vragen op over de internationale blootstelling van zijn internationals.
De bekendmaking van de selectie, op maandag, trok onmiddellijk de aandacht naar de concentratie van lokaal gebaseerde talenten. Op één na vertegenwoordigen alle spelers clubs uit de Saudi Pro League, en zelfs het tweede niveau van het binnenlandse voetbal is vertegenwoordigd door doelman Mohammed al-Owais, die voor Al Ula in de Saudi Second Division speelt. Deze eenzijdige samenstelling onderstreept zowel het succes van het Saoedi-Arabische binnenlandse project als de beperkte export van zijn nationale teamspelers naar de top Europese competities. In een tijdperk waarin veel nationale topelftallen het merendeel van hun selecties uit elite buitenlandse clubs halen, is de aanpak van Saoedi-Arabië een gedurfde uitspraak van zelfredzaamheid.
Abdulhamids reis biedt een zeldzaam Europees verhaal. Na zijn overstap naar Roma in 2023 had de 24-jarige moeite om vaste speeltijd te krijgen in de Serie A, wat leidde tot een uitleenbeurt aan Lens afgelopen zomer. De Ligue 1-club bedong een optie tot koop van de Saoedi-international, een clausule die de overgang permanent kan maken als hij indruk maakt in Frankrijk. Voor nu dient zijn aanwezigheid in de WK-selectie als een herinnering dat Saoedi-talent in het buitenland kan concurreren, maar ook dat dergelijke voorbeelden zeldzaam blijven. Zijn aanpassing aan het Franse spel, dat zowel technische finesse als fysiek vraagt, kan een cruciale aanwinst zijn wanneer Saoedi-Arabië tegen elite-tegenstanders speelt.
De bredere context van het Saoedi-Arabische voetbal verheldert de betekenis van deze selectiesamenstelling. De Saudi Pro League heeft in recente transferperiodes agressief wereldsterren aangetrokken, maar de kern van het nationale team blijft grotendeels onaangetast door de eisen van het Europese voetbal. Deze binnenlandse gerichtheid heeft gemengde resultaten opgeleverd op het wereldtoneel: het hoogtepunt van een historische 2-1 overwinning op uiteindelijk kampioen Argentinië tijdens het WK 2022 werd getemperd door daaropvolgende uitschakeling in de groepsfase. Dat toernooi bewees dat een goed georganiseerde, eigen geteelde ploeg boven zijn gewicht kan uitstijgen, maar er blijven vragen bestaan of het plafond niet beperkt wordt zonder een regelmatige dosis Europese topniveau-exposure.
De trainerswissel voegt een extra laag intrige toe. Hervé Renard, de charismatische Fransman die de Argentijnse overwinning tot stand bracht, vertrok in 2023 om het Franse vrouwenteam te gaan leiden. Na een korte interimperiode werd Georgios Donis in april aangesteld om de Green Falcons door het WK te loodsen. Donis, die eerder trainde in Griekenland, Cyprus en de VAE, kent de voetbalcultuur van de regio goed. Maar het ingaan van een WK met weinig voorbereidingstijd is een formidabele taak. De Griekse tacticus moet snel zijn filosofie bijbrengen terwijl hij leunt op de kern die Renard opbouwde.
Saoedi-Arabië is ingedeeld in Groep H met Kaapverdië, Spanje en Uruguay. Het speelschema presenteert een steile klim: Kaapverdië wordt misschien als de meest haalbare tegenstander gezien, maar ze hebben zich in recente toernooien lastig getoond. Spanje, een wereldmacht, zal het balbezit domineren en het tempo dicteren, wat constante concentratie van de Saoedi-verdediging vereist. Uruguay, met zijn formidabele aanvalslinie onder leiding van ervaren sterren, zal de veerkracht van Donis' achterhoede testen. Om door te gaan, zal Saoedi-Arabië waarschijnlijk Kaapverdië moeten verslaan en minstens een gelijkspel uit een van de andere twee wedstrijden moeten halen - een hele opgave gezien de ongelijkheid in Europees gebaseerd talent in de tegenstanders.
Abdulhamids rol wordt in deze context kritiek. Als enige speler die gewend is aan het tempo en de tactieken van het Europese voetbal op wekelijkse basis, zou hij de vitale schakel kunnen zijn bij het vertalen van Donis' instructies tegen tegenstanders van hoog kaliber. Zijn ervaring bij Lens, waar hij het heeft opgenomen tegen clubs als Paris Saint-Germain en zijn verdedigende eigenschappen heeft aangescherpt in een tactische competitie, zou de extra dimensie kunnen bieden wanneer Saoedi-Arabië zich ingraaft tegen Spanje's tiki-taka of Uruguay's meedogenloze press. Het vermogen van de rechtsback om het spel te lezen en snel van verdediging naar aanval over te schakelen, zou de kwaliteiten kunnen weerspiegelen die hem tot een van de weinigen maakten die uit de nationale competitie braken.
De afhankelijkheid van de selectie van thuisgebaseerde spelers roept ook tactische vragen op. Hoewel de Saudi Pro League in kwaliteit is gegroeid, is de intensiteit van een WK-groepsfase een andere zaak. Spelers die niet consistent tegen de besten in de Champions League of de top vijf Europese competities hebben getest, kunnen de stap als schokkend ervaren. Dit is niet om de duidelijke technische vaardigheden binnen de Saoedi-selectie te bagatelliseren - spelers als Salem Al-Dawsari, die het winnende doelpunt tegen Argentinië scoorde, blijven dodelijk - maar het gebrek aan diverse clubomgevingen kan een handicap blijken bij het aanpassen aan de gevarieerde stijlen van Spanje en Uruguay. De cohesie die wordt gesmeed door een overwegend binnenlandse selectie mag echter niet worden onderschat. Veel van deze spelers zijn samen opgegroeid en hebben een onderling begrip ontwikkeld dat buitenlandse, onsamenhangende selecties vaak missen. Onder Renard werd deze eenheid gewapend tot een hardnekkig verdedigingsblok en snelle omschakelingen. Donis zal hopen dezelfde spirit te benutten.
Kijkend naar het toernooi als geheel, hangen de kansen van Saoedi-Arabië af van de vraag of ze de magie van 2022 kunnen herhalen terwijl ze de gaten aanpakken die leidden tot hun vroege uitschakeling. De aanwezigheid van een speler als Abdulhamid duidt op een kleine maar significante stap in de richting van het overbruggen van de kloof tussen binnenlands en Europees voetbal. Als hij zijn clubvorm kan doortrekken naar het internationale toneel, kunnen de Green Falcons opnieuw de verwachtingen trotseren. Naarmate het WK nadert, zullen alle ogen gericht zijn op hoe Donis een selectie vormgeeft die zowel vertrouwd als enigszins onbekend is. De enige in Europa spelende speler staat symbool voor de evoluerende voetbalidentiteit van Saoedi-Arabië - een identiteit die nationaal heeft overwonnen, maar nog steeds validatie zoekt op het wereldtoneel. Of deze ene uitzondering in toekomstige toernooien een trend wordt, hangt af van hoe Abdulhamid en zijn teamgenoten het de komende weken doen.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
