Tottenham Hotspur begon de laatste dag van het Premier League-seizoen 2025/26 één nederlaag verwijderd van de eerste degradatie in 49 jaar. Een doelpunt van Joao Palhinha in de eerste helft bezorgde een zenuwslopende overwinning op Everton, en de gelijktijdige overwinning van West Ham op Leeds bleek irrelevant—Spurs hielden vast aan de 17e plaats, dezelfde positie waar ze het vorige seizoen eindigden. Maar de marge van twee punten maskeerde een seizoen dat zo catastrofaal was dat zelfs overleven aanvoelde als een ontsnapping in plaats van een triomf.
De komst van Thomas Frank in juli was bedoeld om voort te bouwen op het Europa League-succes onder Ange Postecoglou, maar zijn eerste persconferentie zette een onheilspellende toon. "Eén ding is 100 procent zeker, we gaan voetbalwedstrijden verliezen," verklaarde hij, een uitspraak die veel profetischer bleek dan iemand zich had kunnen voorstellen. Binnen enkele weken verspeelde Spurs een voorsprong van twee doelpunten tegen Paris Saint-Germain in de UEFA Super Cup en verloor op strafschoppen, waarmee het 'Spursy'-label terugkeerde dat de Bilbao-triomf naar verluidt had gedood.
De zomerse transferwindow versterkte de vroege teleurstelling. Eberechi Eze, die algemeen werd verwacht naar Noord-Londen te komen, maakte in plaats daarvan een dramatische overstap naar Arsenal, terwijl Nottingham Forest Morgans Gibbs-Whites vertrek blokkeerde, waardoor Spurs achterbleven zonder de broodnodige creatieve versterkingen. De verkopen van clublegende Heung-Min Son en Brennan Johnson—de laatste bracht £35m op van Crystal Palace—putten de aanvalsopties verder uit, waardoor enorme druk op een al uitgedunde selectie kwam te liggen.
Blessures sloegen vervolgens in als een moker op elk herstelperspectief. James Maddison liep een volledige ACL-scheuring op in een oefenwedstrijd voor het seizoen tegen Newcastle, een ramp verergerd door de langdurige afwezigheid van Dejan Kulusevski. Met Maddison en Kulusevski aan de kant verdween de creativiteit van Tottenham. De £51m-aankoop van Xavi Simons van RB Leipzig moest het gat vullen, maar de Nederlands international had moeite zich aan te passen en scoorde pas in december zijn eerste Premier League-doelpunt. Zijn seizoen eindigde in april met weer een ACL-blessure—de 27e speler die Tottenham tijdens de campagne aan een blessure verloor, een competitiehoog en een sombere herhaling van de slachtofferlijst van het vorige seizoen.
Buitensportieve misstappen verdiepten de crisis. Yves Bissouma werd uit een Europese wedstrijd gezet vanwege slecht tijdsbeheer, en disciplinaire problemen bleven sudderen. De druk op Frank nam toe toen hij Spurs-fans "onaanvaardbaar" noemde nadat ze doelman Guglielmo Vicario uitfloten na een kostbare fout tegen Fulham, een moment dat de giftige sfeer rond de club blootlegde.
De januari-window bood een sprankje hoop met de komst van Conor Gallagher, maar de verkoop van Brennan Johnson—en de daaropvolgende blessure van West Hams Mohammed Kudus twee dagen later—onderstreepten de kwetsbaarheid van de selectie. Gallagher bracht energie, maar kon de neergang niet in zijn eentje keren, terwijl Spurs een reeks van 15 wedstrijden zonder overwinning in de competitie doormaakte en een clubrecord van zes opeenvolgende nederlagen.
Op de laatste dag stond Spurs tegenover Everton in de wetenschap dat minder dan een overwinning hun status in de hoogste klasse in handen van West Hams resultaat zou leggen. Palhinha's vroege doelpunt verlichtte de spanning, maar de nipte ontsnapping heeft de systemische falen die tot deze afgrond hebben geleid niet verbloemd. Met een opgeblazen blessurelijst, twijfelachtig beleid en een fanbase op scherp, is Spurs' bijna-degradatie een duidelijke waarschuwing dat de financiële spierkracht van de club weinig voorstelt zonder een coherent plan. Het 'nooit meer'-gevoel klinkt al hol tenzij er radicale veranderingen volgen.
Gebaseerd op berichtgeving van Sky Sports.