Op een dag waarop het Engelse voetbal nog het nieuws van Pep Guardiola's bevestigde vertrek bij Manchester City aan het verwerken was, voegde Thomas Tuchel nog meer sensatie toe door zijn 26-koppige Engelse selectie voor het aanstaande WK bekend te maken. De eerste grote toernooiselectie van de Duitser zette meteen de toon, niet vanwege wie erin zat, maar vanwege de spraakmakende namen die ontbraken. Phil Foden, Cole Palmer, Harry Maguire en Trent Alexander-Arnold waren de opvallendste afwezigen, een zet die de meningen in de Britse pers verdeelde en voor hevig debat zorgde over het evenwicht in het team.
De BBC bestempelde Tuchel al snel als de 'anti-Southgate', in tegenstelling tot zijn voorganger, die vaak vertrouwde op bewezen internationale presteerders. De omroep merkte Tuchels onwankelbare overtuiging op, maar bespeurde ook een goklustige inslag, erop wijzend dat 'er in bijna elk onderdeel van dit Engelse team een sterk element van dobbelen zit'. De verrassende terugkeer van Ivan Toney, die een jaar niet voor de nationale ploeg had gespeeld, werd beschreven als zowel een opmerkelijk blijk van vertrouwen als een mogelijke koerswijziging. De grootste zorg van de BBC lag echter op het aanvallende middenveld, waar de vraag rees waarom Tuchel geen plek had ingeruimd voor een extra creatieve kracht.
The Athletic ging verder en bestempelde de selectie als 'getalenteerd maar verbijsterend' en zelfs 'tactisch contra-intuïtief'. In een rondetafelgesprek gaf een journalist toe 'geschokt te zijn door de opname van Ivan Toney', gezien zijn lange afwezigheid, terwijl de oproep van rechtsback Djed Spence als 'enigszins onbegrijpelijk' werd beschouwd. De analytische site uitte ook ongeloof over het weglaten van Morgan Gibbs-White en Adam Wharton, twee jonge creatievelingen die op clubniveau indruk hadden gemaakt. De overheersende zorg, elders herhaald, was een flagrant tekort aan creativiteit. 'Er had ruimte moeten zijn voor meer creativiteit. Die is er niet genoeg in dit team,' concludeerde The Athletic botweg.
Toch zag niet iedereen Tuchels radicale ommezwaai als negatief. Liverpool-legende Jamie Carragher, schrijvend in The Telegraph, steunde volmondig de bereidheid van de manager om reputaties te negeren. 'Ik vind het geweldig dat Tuchel niet om reputaties geeft. Ik had gewild dat hij 20 jaar geleden mijn manager was,' jubelde Carragher. De voormalige verdediger betoogde dat Engelse managers te lang hadden geprobeerd grote namen tevreden te stellen in plaats van een evenwichtige eenheid te vormen. Tuchels aanpak brak volgens hem eindelijk met die cyclus.
Carraghers Telegraph-collega Matt Law gaf een meer genuanceerde tactische uiteenzetting. Volgens Law volgden het weglaten van Foden, Palmer en Gibbs-White een duidelijke logica: Tuchel twijfelde of een van hen een significante rol zou spelen, dus opname had weinig zin. Het was een meedogenloze berekening, waarvan Law waarschuwde dat die onder zware kritiek zou komen te staan als Engeland zou falen. 'Dit besluit zal intensief worden onderzocht als Engeland niet goed presteert,' waarschuwde hij. Het artikel wees ook op Tuchels bewuste injectie van leiderschap, door te verwijzen naar de opname van de 35-jarige Jordan Henderson en de 34-jarige Dan Burn. Engelse spelers hadden intern gevoeld dat de selectie tijdens het laatste EK, waar ze de finale van Spanje verloren, ervaring miste, en Tuchel had dat tekort direct aangepakt.
Voor The Guardian was de selectielijst een pure uitdrukking van Tuchels managementfilosofie. 'Het is een typische Tuchel-selectie,' stelde de Londense krant, die zijn outsiderstatus en gebrek aan culturele bindingen als een sterkte zag. Tuchel, zo betoogde The Guardian, is vrij van de sentimenten en loyaliteiten die een thuisgekweekte coach zouden kunnen beperken. Het artikel voorspelde een minder nobel, pragmatischer en meedogenlozer WK-campagne, maar ook een die 'wat leuker' zou kunnen zijn. De boodschap van de kop was duidelijk: Tuchel 'geeft letterlijk niets om wat het publiek denkt', en die onverbloemde houding is precies waarom de FA een elite-buitenlandse coach had aangesteld.
Achter de koppen schuilen diepgaande implicaties van Tuchels gokken. Het vertrouwen in Toney en Spence, de nadruk op ervaren figuren als Henderson en Burn, en de bereidheid om gevestigde sterren thuis te laten, wijzen allemaal op een manager die volledig op zijn eigen systeem wedt in plaats van op individueel sterrendom. Het risico is materieel: als Engeland vroegtijdig wordt uitgeschakeld, zal de afwezigheid van creatieve talenten de stok zijn waarmee Tuchel wordt geslagen. Maar als het team ver komt, zal zijn durf worden geprezen als het ontbrekende ingrediënt dat de voorzichtiger ploegen van Gareth Southgate misten. In het middelpunt blijft aanvoerder Harry Kane staan, zoals The Telegraph opmerkte: 'Ondanks al het talent in het team, is Engeland nog steeds Harry Kanes team.'
De bredere timing versterkt de schijnwerpers alleen maar. Op dezelfde dag dat Guardiola's vertrek bij City werd bevestigd, diende de bekendmaking van de Engelse selectie als een levendige herinnering dat het einde van het binnenlandse seizoen plaats had gemaakt voor internationale onzekerheid. Voor Tuchel, een coach die vaak wordt gedefinieerd door zijn intense, kortetermijneffect, is het WK zijn canvas. De lijst van 26 heeft al een nationaal gesprek op gang gebracht, en de wedstrijden zelf zullen bepalen of zijn controversiële blauwdruk succesvol is. Zoals The Guardian opmerkte, zal een Tuchel-WK 'minder nobel, meer pragmatisch meedogenloos' zijn, maar het roept de onontkoombare vraag op: zal het ook succesvol zijn?
In de komende weken zal de selectie samenkomen en zich voorbereiden op het toernooi, dat duurt van 11 juni tot 19 juli. Tuchels experiment zal de eerste vuurproef doorstaan in de groepsfase, waar een gebrek aan offensief klikken een mediastorm kan doen ontstaan. De Duitser heeft niet alleen zijn spelers, maar ook een natie die gewend is aan nipte missers, een uitdaging voorgelegd. Zijn schijnbare onverschilligheid voor de publieke opinie is misschien precies wat een getalenteerde maar vaak psychologisch kwetsbare groep nodig heeft. Of het kan belangrijke spelers vervreemden en Engeland kwetsbaar maken op het moment dat het er het meest toe doet.
