De Verenigde Staten gaan het WK 2026 in als medegastheer met een last van verwachtingen die zwaarder voelt dan ooit. Met ticketprijzen die ongekende hoogten bereiken, wordt fans gevraagd aanzienlijk te investeren, en de druk op de ploeg van Mauricio Pochettino om een diepe run te maken is immens. Toch heeft de Argentijnse manager zelf een nuchtere toon gezet, door eerlijk toe te geven na een 2-0 nederlaag tegen Portugal dat geen van zijn spelers tot de wereldtop 100 behoort. Die harde beoordeling vormt nu een campagne waarin tactische samenhang het gebrek aan elite individueel talent moet compenseren.
Pochettino's ambtstermijn wordt gekenmerkt door tactische schommelingen. Aan het begin van zijn halve cyclus gebruikte hij een intensieve pressing stijl die doet denken aan zijn Tottenham-dagen, maar dat heeft plaatsgemaakt voor een meer conservatief middenblok dat is ontworpen om het aantal balcontacten van tegenstanders in het laatste derde deel te beperken. Met balbezit schakelt de USMNT over in een 3-2-5 formatie, waarbij ze afhankelijk zijn van vleugelverdedigers voor breedte terwijl een dubbele pivot voor stabiliteit zorgt. Tegen lager geklasseerde tegenstanders zoals Paraguay, Australië en Ecuador heeft het team ongeveer 60% balbezit gehad, maar tegen sterkere zijden zoals Uruguay, Japan en België daalt dat cijfer tot ongeveer 50%. Het doel, zoals Pochettino het stelt, is ervoor te zorgen dat de VS tenminste gedeeld eigenaar blijft van de gang van zaken.
Het dilemma van de formatie onderstreept de fragiele balans van het team. Afgelopen herfst leverde een achterhoede van drie met vleugelverdedigers een verbluffende 5-1 overwinning op Uruguay op, maar in maart leidde een overschakeling naar een 4-2-3-1 tot een 5-2 afstraffing door België. Beide systemen delen fundamentele principes – een 3-2-5 bij aanvallen, en een 4-4-2 of 5-3-2 bij verdedigen – maar de Belgische debacle bracht ongemakkelijke vragen naar boven of Pochettino zijn beste spelers samen kan opstellen zonder structurele integriteit op te offeren. Het is een klassiek dilemma: kies voor vijf verdedigers om solide te blijven, of propeer meer talent op het veld en riskeer de gevolgen.
De groepsfase biedt geen gemakkelijke doorgang. De Amerikanen openen tegen Paraguay in Los Angeles op 12 juni, spelen dan een week later tegen Australië in Seattle, voordat ze op 25 juni terugkeren naar LA voor de afsluiting tegen Turkije. Hoewel alle drie tegenstanders verslaanbaar zijn, zal geen enkele een makkelijke prooi zijn, en het schema vereist vroege samenhang. Pochettino's ploeg zal meteen moeten klikken, iets wat een kwalificatiecampagne had kunnen bevorderen, maar wat hun als gastheren is ontzegd.
Christian Pulisic blijft het gezicht van het programma, een speler wiens naam meteen defensieve aandacht trekt. De 27-jarige aanvaller van Milan heeft de hoop van de natie gedragen sinds het mislukken van de kwalificatie voor Rusland 2018, maar zijn vorm baart zorgen – hij heeft sinds vorig december niet gescoord in enige competitie. Ondanks deze droogte maakt zijn vermogen om langs verdedigers te glippen en kansen te creëren hem onmisbaar. Om de VS verder te laten komen, moet Pulisic zijn afwerking hervinden.
Folarin Balogun vormt het meest overtuigende aanvalswapen. De spits van Monaco heeft zijn internationale toekomst toegewijd aan de Verenigde Staten boven Engeland en Nigeria, en brengt een afkomst mee die is aangescherpt bij Arsenal en een transferwaarde van meer dan $40 miljoen. Balogun's beweging zonder bal en dodelijke afwerking binnen het strafschopgebied maken hem een constante dreiging, en zijn vorm in de lentemaanden biedt hoop. Hij volgt in de voetsporen van Brian McBride, draagt het iconische nummer 20, en zijn vermogen om halve kansen te benutten kan de campagne van de Amerikanen bepalen.
Als Balogun de vuurkracht is, is Chris Richards de basis. De centrale verdediger van Crystal Palace, FA Cup-winnaar in 2025, is uitgegroeid tot de meest onvervangbare verdediger van de ploeg. Sterk in luchtduels en precies in zijn passing, biedt Richards de kalme autoriteit die Pochettino's possession-schema's laat functioneren. Zijn clubpartnerschap met Marc Guéhi overschaduwde hem ooit, maar sinds Guéhi's vertrek is Richards in de schijnwerpers getreden. Naast de ervaren Tim Ream vormt hij de ruggengraat van een dunne centrale verdedigingslinie die zich geen misstap kan veroorloven.
Fanoptimisme is echter schaars. De catastrofale maart-venster, gecombineerd met FIFA's ticketprijzen van vier cijfers, heeft veel supporters het gevoel gegeven dat ze worden uitgebuit. De sfeer bij wedstrijden zou kunnen verschuiven van de uitbundige, toegankelijke energie van eerdere toernooien naar een meer angstige, verwachtingsvolle menigte die rendement eist op hun investering. Deze financiële druk bedreigt de groei die het WK 1994 in het Amerikaanse voetbal teweegbracht; binnenlandse competities hadden hun strategieën afgestemd op dit zomerse spektakel, maar als casual fans worden buitengesloten, kan de langetermijnboom mislukken.
Historisch gezien stokt de USMNT in de laatste 16 in drie van de laatste vier WK's, met een kwartfinale die niet is gezien sinds 2002. De huidige generatie werd ooit geprezen als een gouden oogst, en een diepe run zou dat label rechtvaardigen en Pochettino's lucratieve contract rechtvaardigen. Mislukking daarentegen zou de oproepen om te schakelen naar de volgende golf talent versterken en eindelijk doorbreken in de mondiale top 10. De Belgische ineenstorting en de nederlaag tegen Portugal hebben het scepticisme alleen maar verdiept.
Pochettino's eigen toekomst voegt een extra laag intrige toe. Hij nam de nationale team baan aan na een uitputtende periode bij Chelsea, en het wordt algemeen verwacht dat hij na het toernooi terugkeert naar clubmanagement. Voor nu is zijn focus gericht op het smeden van een eenheid die wedstrijden kan controleren in plaats van te vertrouwen op de bunker-en-counter tactieken van eerdere cycli. De spelers hebben een harmonieuzer kamp omarmd dan vier jaar geleden, en er is een collectieve vastberadenheid om te bewijzen dat ze tegen elite-tegenstanders kunnen opboksen. Of dat zich vertaalt in het stijlvolle, effectieve voetbal dat nodig is om een thuis-WK te overleven, is de open vraag die deze zomer zal bepalen. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.