De Puskas Arena in Boedapest was het toneel van een epische Champions League-finale die evenzeer herinnerd zal worden om zijn slopende intensiteit als om zijn hartverscheurende conclusie. Arsenal's seizoen eindigde op de meest pijnlijke manier, verslagen na strafschoppen door Paris Saint-Germain na een 1-1 gelijkspel die diep in de Centraal-Europese nacht reikte. Drie uur lang wisselden de twee ploegen tactische stoten, fysieke uitputting en momenten van hoogstaande kwaliteit uit, waarna de loterij van strafschoppen een kampioen aanwees.
Mikel Arteta's teamkeuze wekte vanaf het begin interesse. Cristhian Mosquera, van nature een centrale verdediger, werd als rechtsback opgesteld om de betoverende Khvicha Kvaratskhelia te bestrijden. Op het middenveld was de beslissing om Myles Lewis-Skelly tegenover de invloedrijke Vitinha te starten een gewaagde gok. De tiener had een seizoen met horten en stoten, maar Arteta vertrouwde hem op het grootste podium – en dat vertrouwen zou rijkelijk worden beloond.
Arsenal nam het initiatief met hun eerste doeltreffende aanval van de wedstrijd. Leandro Trossard's schot week vriendelijk af in de baan van Kai Havertz, die koel en precies op het doel afstormde en de bal in het dak van het net joeg. Het was een droomstart, gemaakt in de chaotische omschakeling die een handelsmerk is geworden van Arteta's beste werk. Het volgende halfuur verstikte Arsenal's verdedigende vorm PSG, waardoor hun met sterren bezaaide aanvalslinie werd gereduceerd tot lichte kansen en halve kansen.
Maar kampioenen vinden een weg. Kvaratskhelia's meedogenloze pressie leidde uiteindelijk tot een overtreding van de overbelaste Mosquera in het strafschopgebied, en Ousmane Dembélé's koelbloedige strafschop herstelde de gelijkheid. Vanaf dat moment werd de finale een uitputtingsoorlog, elke tackle trilde van gevolgen en elke sprint droeg de pijn van een laatste inspanning van een seizoen.
Lewis-Skelly weigerde echter geïntimideerd te worden. Hij kreeg de taak om PSG's middenveldritme te verstoren, rende over het veld met de motor van een veteraan, onderschepte passes, won duels en stoof zelfs naar voren om de tegenstander lastig te vallen. Zijn verdedigende bewustzijn logenstrafte zijn leeftijd, en zijn late hersteltackle om Désiré Doué te stoppen was kenmerkend voor een prestatie die nog lang in de Arsenal-folklore zal voortleven, zelfs in de nederlaag.
Naarmate de minuten verstreken zonder verdere goals, veranderde het verhaal in een test van wilskracht. Arteta, een opgewonden bundel zenuwen langs de zijlijn, organiseerde minibesprekingen en gebaarde heftig. Tegenover hem leek Luis Enrique op een man die een marathon in een sauna had gelopen. Op het veld werden benen zwaar en geesten vertroebeld, maar geen van beide gaf een duimbreed toe. Het was voetbal teruggebracht tot zijn elementaire strijd – niet mooi in conventionele zin, maar absoluut boeiend.
De verlenging bracht meer van hetzelfde meedogenloze drama. Wissels gaven nieuwe impuls, maar duidelijke kansen waren schaars omdat beide verdedigingen standhielden. Toen het fluitsignaal voor de strafschoppen klonk, daalde een gevoel van vreselijke onvermijdelijkheid neer over de arena.
De strafschoppenserie was een meesterwerk in wreedheid. Alle schutters scoorden totdat Gabriel Magalhães, Arsenal's rots in de branding de hele avond, aan de beurt was. De scheidsrechter drong aan op langdurige instructies, waardoor het moment tot een eeuwigheid werd uitgerekt. Toen Gabriel eindelijk de bal raakte, zeilde hij vreselijk over de lat. De uitbarsting van de Parijse kant was onmiddellijk; Arsenal's spelers zakten door hun knieën, hun Champions League-droom oplossend in een waas van vuurwerk.
Voor Arsenal is de nederlaag zowel een verwoestende klap als een bewijs van hun groei. Een selectie vol jong Engels talent – Lewis-Skelly voorop – stond oog in oog met de titelhouder en kwam met een versterkte reputatie uit de strijd. De uitdaging is nu om deze pijn te verwerken en te gebruiken als brandstof voor een Premier League-titelstrijd die aan Arteta's project is ontglipt.
PSG verzekert zich ondertussen van een historische twee-op-eenrij, waarmee hun dynastie onder Enrique stevig wordt gevestigd. Ze werden tot het uiterste gedreven, moesten lijden door een Arsenal-team dat weigerde een gezalfd slachtoffer te zijn. Het was een overwinning die elk greintje van hun kwaliteit vergde en zal meetellen als een van de mooiste prestaties van de club.
Uiteindelijk besliste een enkele verkeerd getimede trap een verder foutloze finale. Het was een herinnering aan de kleine marges die glorie van hartzeer scheiden in de sport, en aan het ongeëvenaarde vermogen van voetbal om te verheffen en te verwoesten in dezelfde adem. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
