Leonardo Bittencourts turbulente en uitgesproken zevenjarige periode bij Werder Bremen loopt ten einde, maar het lawaai dat ooit elke beweging vergezelde, is vervangen door een bijna griezelige stilte. De 30-jarige middenvelder, bekend om zijn vurige temperament en vocale leiderschap op en naast het veld, staat nu voor een vertrek dat meer aanvoelt als een fluistering dan het gebulder dat zijn persoonlijkheid verdient.
Bittencourt arriveerde in 2018 bij Bremen en werd al snel een publiekslieveling, niet alleen vanwege zijn meedogenloze inzet, maar ook vanwege zijn bereidheid om zijn mening te geven. In een lange reeks optredens in alle competities leverde hij cruciale doelpunten en assists, vaak als de emotionele hartslag van een ploeg die schommelde tussen de top en de tweede divisie van de Bundesliga. Zijn toewijding stond nooit ter discussie – maar zoals elk verhaal een laatste hoofdstuk heeft, eindigt het zijne zonder het grootse afscheid dat velen zich hadden voorgesteld.
De reden voor het ingetogen einde ligt in een combinatie van factoren. Ten eerste heeft Bittencourt dit seizoen onder de huidige technische staf moeite gehad met speeltijd. Tactische verschuivingen en de opkomst van jongere middenveldopties hebben hem naar een bijrol gedegradeerd, waarbij de veteraan slechts een handvol optredens heeft gemaakt in de afgelopen maanden. Zijn laatste basisplaats voelt als een verre herinnering, en zelfs zijn kenmerkende vurige invalbeurten zijn zeldzaam geworden.
Daarbij komt dat de club zelf in een overgangsfase zit. Met een focus op herbouw en het verlagen van de loonkosten, is het financieel weinig zinvol om een nieuw contract aan te bieden aan een ouder wordende, hoge salarisspeler die niet langer in de kernplannen past. Voor Bittencourt stond de boodschap al enige tijd op de muur. Ondanks zijn diepe banden met de club lijkt een contractverlenging zeer onwaarschijnlijk, en alles wijst op een vertrek in de zomer als transfervrije speler.
De brandende vraag is dan of hij nog een laatste kans krijgt om het groen-wit aan te trekken. De oorspronkelijke vraag van Kicker – “Hoe stil wordt Bittencourts afscheid bij Werder?” – zinspeelt op de mogelijkheid dat hij zijn laatste wedstrijd voor de club al heeft gespeeld. Met nog maar een paar wedstrijden te gaan in het seizoen en weinig op het spel voor Bremen wat betreft de competitiepositie, is er geen duidelijke noodzaak om een beroep te doen op zijn ervaring. Tenzij een blessurecrisis de coach dwingt, zou Bittencourt het laatste fluitsignaal van zijn Werder-carrière vanaf de tribune of de bank kunnen bekijken.
Zo'n stil vertrek zou schril afsteken tegen de bombastische persoonlijkheid van de speler. Gedurende zijn carrière was Bittencourt geen vreemde voor controverse: van verhitte uitwisselingen op het veld met tegenstanders tot emotionele persconferentie-excuses, hij heeft altijd zijn hart op de tong gedragen. Om weg te kwijnen zonder een fatsoenlijk afscheid lijkt bijna tegengesteld aan alles wat hij vertegenwoordigt. Toch is de aard van het professionele voetbal zelden sentimenteel.
Voor Werder Bremen kan het stil afsluiten van dit hoofdstuk beide partijen in staat stellen om met waardigheid verder te gaan. Bittencourt kan nieuwe kansen elders verkennen, misschien in een competitie waar zijn ervaring en vechtlust nog worden gewaardeerd. De club kan ondertussen zijn vernieuwing voortzetten zonder de afleiding van een ongemakkelijke afscheidstournee. Uiteindelijk laten de luidste stemmen soms de leegste stilten achter. Gebaseerd op berichtgeving van Kicker.