Duitsland gaat het WK 2026 in met een vertrouwd plan—leunen op een ruggengraat van Bayern München—maar vragen over individuele kwaliteit en tactiek bedreigen de ploeg van Julian Nagelsmann. Ondanks een dominante 6-0 overwinning op Slowakije die de kwalificatie vrijwel veiligstelde, onthulden vijf middelmatige optredens in de groepsfase, waaronder een 2-0 verlies in Bratislava, een alarmerende broosheid. Nagelsmann, ooit geprezen als een wonderkind na het redden van Hoffenheim en het bereiken van de Champions League, krijgt nu te maken met toenemende kritiek, waaronder een openlijke berisping van Bayern's erevoorzitter Uli Hoeness: “Onze bondscoach denkt dat hij de wedstrijd wint. Nee, het team wint de wedstrijd.”
Nagelsmanns tactische flexibiliteit is vaak een tweesnijdend zwaard geweest. Hij geeft toe: “We moeten met emotie spelen,” maar zijn voortdurende herschikkingen hebben inconsistentie opgeleverd. Voor het WK wordt verwacht dat hij een kern van Bayern München-spelers opstelt: Manuel Neuer, op 40-jarige leeftijd overgehaald om terug te keren uit internationaal pensioen; verdedigers Jonathan Tah en Aleksandar Pavlovic; middenvelders Joshua Kimmich en Leon Goretzka; en aanvallers Jamal Musiala en super-sub Lennart Karl. Serge Gnabry is geblesseerd. Kimmich, de aanvoerder, zal echter van zijn clubpositie op het middenveld naar rechtsback verschuiven—een gok die een pijnlijke waarheid onderstreept: Duitsland heeft niet langer de wereldklasse diepte van voorgaande generaties.
Het gebrek aan individuele elegantie is opvallend. Kimmich, met al zijn inzet, haalt het niet bij iconische voorgangers als Lothar Matthäus of Philipp Lahm, vooral niet in één-tegen-één verdedigen. Duitslands roemrijke keeperstraditie ziet er ook dun uit ondanks de terugkeer van Neuer; er is geen middenveldmetronoom opgestaan om de leegte van Toni Kroos of Mesut Özil te vullen. Deze talentkloof dwingt Nagelsmann om een ploeg in elkaar te zetten die moeite heeft om top tegenstanders te domineren.
Aanvallende kracht biedt een sprankje hoop. De nummer 10-positie is rijkelijk bezet met Florian Wirtz, Musiala, Kai Havertz en de tiener Karl. Havertz zal waarschijnlijk opereren als een hangende spits—een knipoog naar zijn technische finesse in plaats van klinische afwerking, een kwaliteit die hem in de steek liet op Euro 2024. Met Niclas Füllkrug en Nick Woltemade nog onbewezen op internationaal niveau, gaat Duitsland het toernooi in zonder een klassieke goalgetter, wat nog meer druk legt op Wirtz om zijn Liverpool-vorm op het grootste podium te herhalen. Nagelsmann verdedigt Wirtz: “Hij is extreem hardwerkend en geen klassieke nummer 10 die alleen de bal wil, maar iemand die ook veel werk verzet.” Toch moet de 23-jarige presteren tegen topverdedigingen, niet alleen tegen kleintjes.
Lennart Karl, pas 18, vertegenwoordigt de toekomst. Hij wees een proefperiode bij Real Madrid op 10-jarige leeftijd af om nu de Bernabéu zijn droombestemming te noemen—een zelfvertrouwen dat hem niet van zijn stuk heeft gebracht sinds zijn doorbraak in de Bundesliga in januari. Nagelsmann merkte op: “Hij is kalmer dan ik verwachtte. Ik had absoluut niet het gevoel dat de hype naar zijn hoofd was gestegen.” Als Karls dribbels tegenstanders laat in wedstrijden kunnen ontwrichten, zou hij de troefkaart van Duitsland kunnen zijn.
Verdedigend is Jonathan Tah de stille anker. Zijn samenwerking met Nico Schlotterbeck en Antonio Rüdiger haalt misschien geen krantenkoppen, maar Tahs fysiek en spel lezen zijn essentieel. “Het was nooit prettig om tegen mij te spelen,” vertelde Tah aan Zeit. “Nu ben ik nog onaangenamer, omdat ik mijn tegenstander altijd in het oog houd.” Op 30-jarige leeftijd maakt hij eindelijk zijn WK-debuut, met de taak om een achterhoede te versterken die kwetsbaar is gebleken.
Buiten het veld is de Duitse fan-cultuur in transitie. Op Euro 2024 klaagde Nagelsmann over de flauwe sfeer, wat de DFB ertoe bracht een werkgroep op te richten—de AG Stimmung—om supporters te leren wat ze moeten scanderen. Hoofdscander Bengt Kunkel gaf toe dat fans begeleiding nodig hebben, maar hij reist niet naar de VS vanwege de hoge kosten die het reizende contingent zullen beperken. Desondanks verwacht meer vocale steun dan in Qatar, ook al klinkt het beroemde “Olé, super Deutschland!” minder creatief dan Musiala's voetenwerk.
Duitslands groepsfase ziet hen het opnemen tegen Curaçao in Houston op 14 juni, Ivoorkust in Toronto op 20 juni, en Ecuador in New York/New Jersey op 25 juni—allemaal avondaftrappen lokale tijd. Het is een begaanbaar pad, maar het navigeren ervan vereist de samenhang die Nagelsmann is ontgaan. Zijn randverschijnselen en merkwaardige opmerkingen, zoals het publiekelijk berispen van matchwinnaar Deniz Undav na een vriendschappelijke wedstrijd tegen Ghana, onthullen een coach die nog leert omgaan met de verwachtingen van het nationale podium. Een decennium na zijn Hoffenheim-wonder blijft de belofte van genialiteit onvervuld. Wil Duitsland een nieuwe vroege uitschakeling voorkomen, dan moet Nagelsmann eindelijk zijn Bayern-centrische blauwdruk versmelten met de passie en precisie die ooit een voetbalmacht definieerden.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
