België gaat het WK 2026 in met het gewicht van een tanende gouden generatie. Het tijdperk dat werd bepaald door Eden Hazard, Vincent Kompany en Jan Vertonghen is grotendeels voorbij, maar overblijfselen van die klasse—met name Kevin De Bruyne en Romelu Lukaku—bieden nog steeds wereldklasse kwaliteit. Nu geleid door de ervaren Fransman Rudi Garcia, naderen de Rode Duivels wat een laatste dans zou kunnen zijn voor hun ervaren kern, in de hoop eindelijk decennia van talent om te zetten in een grote trofee. De groep van het team lijkt op papier beheersbaar, maar er doemen grote uitdagingen op, te beginnen met de fitheid van hun recorddoelpuntenmaker.
Het verhaal rond Romelu Lukaku is doorspekt met bezorgdheid. België’s all-time topscorer, met 90 interlanddoelpunten, heeft een zware voorbereiding achter de rug. Een reeks blessures beperkten hem tot schamele 64 minuten clubvoetbal bij Napoli dit seizoen, en hij had niet voor het nationale team gespeeld tot een invalbeurt in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Kroatië. Die invalbeurt leverde wel een late goal op, maar de bredere realiteit is grimmig: Lukaku gaat het WK in zonder enige wedstrijdritme. De emotionele tol van de recente dood van zijn vader voegt een extra laag complexiteit toe. Een speler die vaak het brandpunt van België's aanval is geweest, zal mogelijk voorzichtig moeten worden ingezet.
Hoofdcoach Rudi Garcia is openhartig geweest over zijn tactische aanpak, die wordt gevormd door de verdedigende kwetsbaarheden van het team na het vertrek van iconen als Toby Alderweireld, Kompany en Vertonghen. De achterhoede is nu de zwakste schakel, afgezien van de onberispelijke doelman Thibaut Courtois. Garcia geeft de voorkeur aan een systeem met vier verdedigers, met de uitleg: “Met vijf verdedigers moet ik een aanvallende speler opofferen en dat zou zonde zijn.” Zijn redenatie is om een medium blok te gebruiken, de verdediging te beschermen zonder de creatieve talenten ervoor te beperken. Het is een berekend risico dat de verantwoordelijkheid bij De Bruyne, Jérémy Doku en anderen legt om te leveren.
Garcia's stijl is vastberaden ouderwets. Bij zijn onthulling in januari 2025 verklaarde hij: “Het gaat niet om proberen, het gaat om doen, dat is mijn motto.” Hij heeft “mentaliteit” en “trots op het shirt” benadrukt als niet-onderhandelbaar, en herstelde een positieve sfeer na het tijdperk van Domenico Tedesco. Met een trainers-CV dat periodes bij Lille, Roma, Marseille, Lyon, Al Nassr en Napoli omvat, brengt Garcia veel ervaring mee, maar staat hij voor de unieke uitdaging van zijn eerste WK. Zijn afwijzing van datagedreven analyse ten gunste van instinct en menselijk management is een gok die België kan stimuleren of blootstellen.
Aanvallende sterren bieden oprechte hoop. Kevin De Bruyne blijft een van de beste spelmakers ter wereld, in staat om elke verdediging te splitsen. Jérémy Doku heeft eindproduct toegevoegd aan zijn vlijmscherpe snelheid; de vleugelspeler van Manchester City erkende dat hij zijn “statistieken” moest verbeteren en heeft dat gedaan met sprekende voorzetten en belangrijke doelpunten laat in het Premier League-seizoen. Ondertussen biedt de opkomst van Matias Fernandez-Pardo, een 21-jarige aanvaller van Lille die na een oproep zijn internationale trouw van Spanje wisselde, een wildcard. Met twijfels over Lukaku en de achteruitgang van Loïs Openda bij Juventus, zouden Fernandez-Pardo's snelheid en afwerkingsinstinct van vitaal belang kunnen zijn.
Verdedigend is Thibaut Courtois de hoeksteen. Het schotstopvermogen van de Real Madrid-doelman kan veel gebreken maskeren. Maxim De Cuyper van Brighton is verrassend een vaste waarde geworden als linksback onder Garcia, draagt offensief bij en scoort zelfs belangrijke doelpunten voor België. Zijn clubstitatie—vaak invaller in de Premier League—contrasteert met zijn nationale team belang, maar de coach vertrouwt er duidelijk op dat hij verdedigende taken combineert met aanvallende uithalen. De waarschijnlijke basiself bevat deze elementen, maar de diepte blijft een zorg.
België's WK-kwalificatiecampagne, hoewel succesvol, verliep niet zonder valkuilen. Ze bleven ongeslagen in een groep met Wales, Noord-Macedonië, Kazachstan en Liechtenstein, maar gelijke spelen tegen Noord-Macedonië (tweemaal) en Kazachstan deden wenkbrauwen fronsen. De 29 gescoorde doelpunten in acht wedstrijden onderstreepten de kracht van de aanval, maar het feit dat ze niet altijd meer scoorden dan tegenstanders wees op broosheid. In het toernooi zelf kunnen dergelijke fouten zwaarder worden afgestraft.
Het groepsfase schema staat vast: België speelt tegen Egypte op 15 juni in Seattle (12:00 lokale tijd), daarna tegen Iran op 21 juni in Los Angeles (12:00 lokale tijd), en Nieuw-Zeeland op 26 juni in Vancouver (20:00 lokale tijd). Deze wedstrijden beslaan de westkust en verschillende tijdzones, wat aanpassingsvermogen vereist. Egypte, met hun verdedigende organisatie, zou de aanval van België kunnen frustreren; Iran's tactische discipline onder druk wordt een test; en Nieuw-Zeeland, hoewel de underdog, zou eventuele zelfgenoegzaamheid kunnen uitbuiten. Toch is het op papier een groep waar België uit zou moeten komen.
Belgische fans, bekend om hun voorafgaand aan de wedstrijd door bier aangedreven feestgedruis, vertonen een paradox: gepassioneerd maar geografisch en taalkundig verdeeld. Het naast elkaar bestaan van Nederlands-, Frans- en Duitssprekenden maakt gecoördineerd scanderen moeilijk, waardoor liederen vaak overgaan op Engels. Er is ook een politieke ondertoon, met scepsis tegenover de Amerikaanse president Donald Trump—die Brusselse Molenbeek ooit een “hellhole” noemde—wat een laag ongemak toevoegt. Ticketprijzen hebben klachten opgeleverd, maar er is geen boycot ontstaan. De Belgische voetbalbond blijft publiekelijk stil over deze kwesties.
Voor de Rode Duivels is dit WK een afgrond. De laatste echte kans van de gouden generatie om zilverwerk te winnen valt samen met een coach die streeft naar bewijs op het wereldtoneel en een spits die worstelt met fitheid en verdriet. De winbare groep biedt een zachte weg, maar de knock-outrondes zouden meer vragen dan individuele briljantie. Of Garcia's nadruk op aanvallende vrijheid en eenheid een collectief kan smeden dat in staat is eerdere bijna-missers te overwinnen, zal het verhaal van België in Noord-Amerika bepalen. De reis begint tegen Egypte, met hoop—en vrees—in gelijke mate.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
