Nu het WK 2026 nadert, het toernooi dat plaatsvindt in de Verenigde Staten, Mexico en Canada, zal een groot aantal sterren ontbreken – niet vanwege blessures, maar door de kille berekeningen van de bondscoaches. Marca heeft een verrassende lijst samengesteld van spelers die, ondanks hun staat van dienst en vorm, niet zijn geselecteerd voor de definitieve selecties van de topfavorieten. Van EK 2024-winnaars tot WK-veteranen, de afwezigen lezen als een who's who van de voetbalelite, wat vragen oproept over loyaliteit, tactiek en de meedogenloze aard van internationale selectie.
Spanje's Luis de la Fuente, die net de Europese titel had gewonnen, nam een aantal opvallende beslissingen. Tot de afwezigen behoren Dani Carvajal en Robin Le Normand, beiden basisspelers in die zegevierende campagne. Carvajal, de rechtsback van Real Madrid, bracht ervaring en verdedigende ijver, terwijl Le Normands consistentie achterin een veilige gok leek. Ook achtergelaten werden doelman Álex Remiro, centrale verdediger Dean Huijsen, en veelzijdige verdedigers als Cristhian Mosquera en Alejandro Balde, evenals vleugelspeler Bryan Espí. De la Fuente lijkt te vertrouwen op jongere, dynamischere alternatieven, een riskante zet die averechts kan werken als de Spaanse verdediging barsten vertoont.
Julian Nagelsmann van Duitsland heeft ook de bijl gehanteerd en verschillende figuren uit de WK-selectie van 2022 weggelaten. Thilo Kehrer, Julian Brandt, Karim Adeyemi en de stevige spits Niclas Füllkrug ontbreken allemaal. Vooral Füllkrug was een favoriet bij de fans en een betrouwbare doelpuntenmaker in Qatar, waardoor zijn uitsluiting een gespreksonderwerp is. De beslissing signaleert een duidelijke verschuiving naar een nieuwe generatie, waarbij Nagelsmann vertrouwen stelt in minder bewezen maar snelle aanvallers. Toch kan de afwezigheid van Füllkrugs kopkracht en Brandts creativiteit hen achtervolgen in krappe knock-outwedstrijden.
Het nieuwe tijdperk van België onder Rudi Garcia kreeg een controversiële start met het weglaten van Ajax-vleugelspeler Mika Godts, een beslissing die onmiddellijk debat veroorzaakte. Naast Godts werden ook doorgewinterde routiniers als Yannick Carrasco, Loïs Openda en Roméo Lavia over het hoofd gezien. Garcia's selectie duidt op een herbouw, maar het weglaten van zoveel aanvallend vernuft en middenveldgrinta lijkt een gok voor een selectie die al in transitie is van zijn gouden generatie.
In Brazilië zal het samba-ritme zonder enkele vertrouwde gezichten zijn. Rodrygo's blessure had hem al uitgeschakeld, maar de beslissing van de technische staf om Richarlison, de startende nummer negen van het team in 2022, weg te laten, deed wenkbrauwen fronsen. Joao Pedro, sterk gelinkt aan een transfer naar Barcelona, en Manchester United's Antony haalden de selectie ook niet, net als Wolves-middenvelder Joao Gomes. Brazilië's aanval blijft dodelijk, maar het weglaten van een bewezen toernooispits als Richarlison kan hen beroven van een spelbepalende aanwezigheid in de zestien.
Frankrijk's Didier Deschamps liet verdedigers Castello Lukeba en Benoît Badiashile, samen met ervaren vleugelspeler Kingsley Coman, buiten de selectie. Twee legendes, Antoine Griezmann en Karim Benzema, hadden zich al teruggetrokken uit het internationale voetbal, waarmee alle speculatie eindigde. Deschamps lijkt zijn verdedigende opties te willen verfrissen, maar het gebrek aan Comans snelheid op de flanken kan voelbaar zijn tegen ingegraven tegenstanders.
Engeland's nieuwe manager Thomas Tuchel verspilde geen tijd om opschudding te veroorzaken. Zijn eerste WK-selectie werd met wijdverbreid ongeloof ontvangen, omdat meerdere leden van de diepe talentenpool van de Three Lions werden genegeerd. Hoewel er in de nasleep geen namen werden vrijgegeven, suggereren bronnen dat er een volledig basiselftal van hoogwaardige afwezigen zou kunnen worden samengesteld, met spelers die integraal deel uitmaakten van recente kwalificatiecampagnes. De beslissing om zo drastisch te schudden is ofwel een meesterzet of een recept voor onenigheid.
Nederland, onder Ronald Koeman, liet fans ook hoofdschuddend achter. Snelle Jeremie Frimpong, centrale verdediger Matthijs de Ligt en jonge middenvelder Kian Smit werden allemaal weggelaten. Frimpongs aanvallende flair vanaf de vleugelback en De Ligts balvaardigheid zouden een extra dimensie hebben toegevoegd, maar Koeman koos voor een meer behoudende mix. Met de Nederlanders die vaak worden bekritiseerd vanwege gebrek aan defensieve solideheid, kan het uitsluiten van een bewezen speler als De Ligt onder hevig vuur komen te liggen.
Portugal's Roberto Martinez, bekend om zijn uitgebreide selecties, slaagde er toch in om opvallende aanvallers Pedro Gonçalves en Paulinho, evenals ervaren doelman Anthony Lopes, buiten de boot te laten vallen. Met een overvloed aan aanvallend talent vond Martinez duidelijk dat hij kieskeurig kon zijn, maar Gonçalves' creatieve vonk is vaak het verschil geweest in cruciale momenten, en Lopes' ervaring had een aanwinst kunnen zijn in een slopend toernooi.
Uruguay, onder leiding van de excentrieke Marcelo Bielsa, zal een directe, intensieve aanpak hanteren, en die visie betekende dat spelers die een formidabel front trio en een robuust middenveld hadden kunnen vormen, werden weggelaten. Bielsa's filosofie waardeert systeem boven individu, dus zelfs getalenteerde namen werden opgeofferd. Het risico is dat wanneer Plan A hapert, er geen spelbepalend talent van de bank kan komen.
Tot slot zag Argentinië, de regerend kampioen, coach Lionel Scaloni linksback Marcos Acuña, verdediger Marcos Senesi, spelverdeler Emiliano Buendía en het hoog aangeschreven talent Franco Mastantuono over het hoofd zien. Acuña's uitsluiting was bijzonder omstreden gezien zijn eerdere heldendaden. Buendía's sterke clubseizoen was niet genoeg om de oude garde te verdringen, en Mastantuono's vormdip kostte hem zijn plek. Scaloni's loyaliteit aan zijn ervaren kern is begrijpelijk, maar het riskeert ook stagnatie op een moment dat rivalen hun gelederen vernieuwen.
In totaal schetst de lijst van afwezigen bij deze tien titelkandidaten een beeld van meedogenloze concurrentie en de steeds kleinere marges waarmee zelfs elite-spelers worden geconfronteerd. Coaches geven steeds vaker prioriteit aan tactische fitheid en toekomstig potentieel boven reputatie, een trend die ofwel een nieuwe golf van sterren kan opleveren of hen kan laten terugkijken op wat had kunnen zijn. Naarmate het eerste fluitsignaal nadert, worden deze beslissingen onder de loep genomen, en succes – of falen – zal de ultieme rechter zijn. Gebaseerd op berichtgeving van Marca.
