Het is twee decennia geleden sinds Arsenal's enige Champions League-finale, maar voor Robert Pirès zijn de wonden niet geheeld. In een exclusief interview sprak de voormalige Franse international over de nederlaag tegen Barcelona in 2006, een avond die hij omschrijft als de slechtste uit zijn carrière—niet alleen omdat de Gunners met 2-1 verloren, maar vanwege de brutale vroege wissel die zijn avond na slechts 17 minuten afkapte. De pijn, geeft hij toe, is nog steeds even rauw.
Pirès zou een sleutelrol spelen in het plan van Arsène Wenger die avond in het Stade de France. Met een uitverkocht stadion verdeeld in rood en blauw, en zijn familie en vrienden op de tribune, was de gelegenheid een droom die uitkwam. Arsenal begon sterk, zette Barcelona hoog onder druk en creëerde kansen, maar in de 18e minuut sloeg het noodlot toe. Nadat doelman Jens Lehmann werd beoordeeld dat hij Samuel Eto'o buiten de zestien had neergehaald, trok de scheidsrechter een rode kaart, waardoor Arsenal met een man minder kwam te staan. Wat volgde staat gegrift in Pirès' geheugen als een nachtmerrie.
"Ik dacht geen seconde dat Arsène mij eruit zou halen," herinnerde Pirès zich. Toen de vierde official het bord omhoog hield, verscheen zijn nummer. De wissel was nodig om reservedoelman Manuel Almunia te brengen, maar Pirès vond dat hij de verkeerde keuze was. Hij vond dat zijn technische samenspel met Thierry Henry essentieel was, en dat het weghalen van een aanvaller de aanvalsdreiging van Arsenal zou verminderen. "Om te winnen, moesten we doelpunten maken," zei hij. "Ik had die speciale band met Titi."
Wenger koos er in plaats daarvan voor om het middenveld te versterken, een beslissing die Pirès onacceptabel vond. Terwijl hij het veld afliep, werd hij verteerd door woede. "Ik keek hem niet aan. Het had geen zin om te praten," zei hij. De wandeling naar de bank leek eindeloos, en eenmaal daar isoleerde hij zich aan het verre uiteinde, los van de emotie van de wedstrijd—zelfs na Sol Campbells kopbal die Arsenal een verrassende voorsprong gaf. "Ik was afwezig, in een andere wereld," gaf hij toe.
Het stilzwijgen tussen speler en trainer duurde nog lang na het eindsignaal. In de twee decennia sindsdien hebben ze die beslissing nooit besproken. "Hij zei me maar één keer: 'Robert, ik hoop dat je die situatie nooit als coach hoeft mee te maken,'" onthulde Pirès. "Ik begrijp wat hij bedoelt, maar het verandert niets aan hoe ik me voelde." Desondanks onderhouden de twee een hartelijke relatie en komen ze af en toe samen eten, hoewel de finale van 2006 een taboe-onderwerp blijft. "We praten over alles behalve die avond."
Voor Pirès wordt de bitterheid versterkt door wat had kunnen zijn. Als Arsenal hun 1-0 voorsprong hadden vastgehouden, had hij de episode gemakkelijk kunnen vergeven. "Als we hadden gewonnen, als we de beker hadden opgetild, zou ik die 17 minuten zijn vergeten. Dan was ik Europees kampioen geweest," zei hij. In plaats daarvan zorgde de comeback van Barcelona—met doelpunten van Eto'o en Juliano Belletti—voor een dubbele wond. De vlucht terug naar Londen was stil, de kleedkamer een kerkhof van gebroken dromen.
Terugkijkend is Pirès er stellig van overtuigd dat de verkeerde man werd opgeofferd. Op de vraag wie er in plaats daarvan had moeten worden gewisseld, aarzelt hij niet: "Alexander Hleb." De tactische herschikking kostte Arsenal volgens hem hun scherpte. Het blijft een bittere pil, vooral gezien het controversiële karakter van Lehmanns rode kaart. Voormalig scheidsrechter Tony Chapron heeft Pirès sindsdien verteld dat de official voordeel had moeten geven, waardoor Ludovic Giuly's doelpunt had mogen tellen en 11 man op het veld zouden zijn gebleven. "Als dat was gebeurd, was ik gebleven," betreurt hij.
De finale van 2006 is een onontkoombaar deel van Pirès' nalatenschap geworden. "Iedereen praat nog steeds met me over die 17 minuten," zei hij met een berustende zucht. Het is een soort record—de kortste Champions League-finale optreden van een startende veldspeler zonder blessure. Maar voor Pirès is het een record dat hij liever niet zou hebben. Terwijl Arsenal blijft jagen op hun eerste Europese titel, blijft de pijn van die Parijse avond voortbestaan—een herinnering aan hoe snel glorie in wanhoop kan veranderen.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.