Ross Stewart staat op het punt van twee carrièrebepalende momenten. Binnen enkele dagen zal de spits van Southampton naar Wembley lopen voor de finale van de Championship play-off tegen Hull City, en zich vervolgens aansluiten bij de eerste WK-ploeg van Schotland in 28 jaar. Het is een duizelingwekkend vooruitzicht voor een speler die tien jaar geleden van modderige jeugdvelden opstond met een gebroken neus en een gekwetst ego.
Stewarts onwaarschijnlijke opmars begon met een mislukking. Nadat hij was afgewezen door de jeugdopleidingen van St Mirren, Celtic en Partick Thistle, zag de tengere tiener zijn zelfvertrouwen verbrijzeld. Geconfronteerd met het vooruitzicht om volledig uit het betaalde voetbal te verdwijnen, belandde hij in het Schotse juniorvoetbal – een fel competitieve, semi-professionele omgeving ver verwijderd van het comfort van de academie.
Bij Ardeer Thistle en later Kilwinning Rangers vond Stewart een tweede kans bij geharde veteranen en tribunes die veerkracht eisten. "Toen ik bij de junioren ging spelen, in een volwassen omgeving, greep ik dat aan en werd ik weer verliefd op het voetbal, de kameraadschap en de lol," herinnerde Stewart zich. In tegenstelling tot jeugdvoetbal werd hij als volwassene behandeld, en al snel volgden goals.
Het juniorvoetbal is geen plek voor bangeriken, en Stewart draagt de littekens letterlijk met zich mee. Hij herinnert zich een duel tegen Pollok waarbij een schouder in het gezicht zijn neus verbrijzelde en scheef liet staan. "Er zat overal bloed... en je wordt uitgescholden voor 'simulanten' en dat soort dingen," zei hij. Die meedogenloze sfeer vormde een spits die niet bang is voor fysieke duels.
Toen Albion Rovers aanklopte met een terugkeer naar de SPFL, nam Stewarts pad een andere unieke wending. Kilwinning wilde £1.500, maar Rovers kon slechts £1.000 bieden. Stewarts vader, Cameron, zelf een voormalige junior verdediger, maakte het verschil goed. "Pap zegt dat het voor hem genoeg is dat ik mijn dromen leef, maar ik heb hem waarschijnlijk terugbetaald met gratis kaartjes," grapte Stewart. Die investering bleek scherpzinnig.
Van Albion Rovers klom Stewart naar St Mirren, daarna Ross County, voordat een overstap naar Sunderland zijn carrière transformeerde. Zijn goals vuurden de worstelende reus naar promotie uit League One, wat hem de liefdevolle bijnaam 'Het Monster van Loch Ness Drogba' opleverde onder fans. Maar net toen zijn ster rees, dreigde een helse blessureperiode bij Southampton hem te ontsporen.
Sinds zijn komst in 2023 heeft Stewart te maken gehad met langdurige fysieke tegenslagen. Maar zijn veerkracht scheen door in 2024. Negen goals sinds januari – waaronder een tegen Arsenal in een FA Cup kwartfinale en een andere in de play-off halve finale winst op Middlesbrough – hebben zijn reputatie als een speler voor de grote momenten nieuw leven ingeblazen.
Schots bondscoach Steve Clarke merkte het op. "Vanaf januari heeft hij een rijke vorm laten zien waarin hij bewees dat hij grote goals kan scoren in grote wedstrijden," zei Clarke, eraan toevoegend dat Stewarts verhaal en herstel van blessures zijn WK-selectie overtuigend maakten. De oproep markeert een terugkeer naar de internationale selectie na een afwezigheid van twee jaar.
Met het WK in zicht biedt de Wembley-showdown van zaterdag tegen Hull City Stewart een kans om een opmerkelijk seizoen te bekronen. Een overwinning zou Southampton's directe terugkeer naar de Premier League bezegelen en zijn cult-held status versterken.
Voor een speler die ooit werd afgedankt en bebloed op jeugdvelden, zou een eerste WK-optreden sinds 1998 voor Schotland de ultieme bevestiging zijn. "Het is een goed verhaal," zei Clarke. Het is een verhaal van doorzettingsvermogen, familie-offer en een liefde voor voetbal die opnieuw werd aangewakkerd in de meest ruige klaslokalen.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.