Thomas Tuchel heeft schokgolven door het Engelse voetbal gestuurd met zijn definitieve 26-koppige WK-selectie. In een reeks wat alleen maar als meedogenloze schrappingen kunnen worden omschreven, heeft de Duitse manager de topnamen Phil Foden, Cole Palmer en Harry Maguire weggelaten uit het team dat naar het zomertoernooi zal reizen. De beslissing, die zal worden bevestigd tijdens een persconferentie op Wembley, onderstreept Tuchel's compromisloze filosofie: geen enkele speler, ongeacht zijn staat van dienst, is verzekerd van een plek in het vliegtuig als zijn clubvorm niet overeenkomt met zijn visie. Het is een gok die de campagne van Engeland kan bepalen en die al voor fel debat heeft gezorgd onder supporters en analisten.
Foden en Palmer werden ooit beschouwd als de tweelingjuwelen van de aanvallende toekomst van Engeland. Foden, nog steeds pas 24, heeft zijn talent in flarden getoond bij Manchester City, maar een gebrek aan aanhoudende invloed dit seizoen - deels door het rotatiesysteem van Pep Guardiola - heeft hem de kop gekost. Palmer, de 23-jarige spelmaker van Chelsea wiens elektriserende prestaties vorig seizoen hem de PFA Young Player of the Year-award opleverden, heeft die hoogten niet kunnen evenaren. De onsamenhangende campagne van Chelsea heeft niet geholpen, maar Tuchel heeft duidelijk geconcludeerd dat geen van beide spelers de onmiddellijke impact biedt die nodig is voor een WK. Hun afwezigheid laat een creatief gat achter, wat vragen oproept over wie de munitie voor Harry Kane zal leveren.
Het meest aangrijpende verhaal is echter dat van Harry Maguire. De verdediger van Manchester United is een polariserende figuur geweest voor club en land, maar zijn veerkracht heeft hem vaak laten excelleren in het Engelse shirt. Nadat hij uit de gratie was geraakt bij Erik ten Hag, hervond Maguire zijn vertrouwen onder Michael Carrick, met solide prestaties die hem een oproep voor de interlands in maart opleverden. Starter tegen Uruguay en invaller tegen Japan, zag hij er zelfs gevaarlijk uit bij standaardsituaties. Maar Tuchel, hoewel hij Maguire's betrouwbaarheid prees, heeft gekozen voor centrale verdedigers waarvan hij denkt dat ze mobieler zijn. "Ik zie Ezri Konsa voor, ik zie Marc Guéhi voor. Het is geen geheim. Ik zie Trevoh Chalobah op het niveau van mobiliteit iets voor hem," zei Tuchel in een harde beoordeling. Maguire, overrompeld, ging naar sociale media: "Ik ben geschokt en teleurgesteld door de beslissing. Ik had er vertrouwen in dat ik deze zomer een grote rol had kunnen spelen na het seizoen dat ik heb gehad."
Maguire's weglating is de kop van een verdedigende schoonmaak. Naast Konsa, Guéhi en John Stones - geselecteerd ondanks slechts vier keer spelen sinds 2 december - overweegt Tuchel ook Trevoh Chalobah, Jarell Quansah van Liverpool en Dan Burn van Newcastle. De oproep van Burn in het bijzonder suggereert dat Tuchel waarde hecht aan fysieke kracht en ervaring in de selectie. Levi Colwill van Chelsea zou altijd waarschijnlijk ontbreken vanwege een langdurige knieblessure, maar de uitsluiting van Fikayo Tomori van AC Milan, een doorgewinterde Champions League-deelnemer, wijst op Tuchel's voorkeur voor verdedigers die in de Premier League spelen. Luke Shaw, ooit de eerste keus linksback van Engeland, lijkt ook te zijn afgeschreven ondanks een blessurevrij seizoen, waardoor er een gapend gat aan de linkerkant van de verdediging ontstaat dat Tuchel mogelijk met een noodoplossing moet dichten.
Op het middenveld is de inclusie van Kobbie Mainoo een lichtpuntje. De tiener is een openbaring geweest voor Manchester United, met kalmte boven zijn jaren in grote wedstrijden, waaronder de Champions League. Zijn selectie boven Adam Wharton van Crystal Palace, die volgens velen zijn plek had verdiend met consistente, volwassen optredens, geeft aan dat Tuchel gelooft in Mainoo's hogere plafond. Wharton's weglating zal een bittere pil zijn, maar het weerspiegelt Tuchel's bereidheid om potentieel boven bewezen betrouwbaarheid te verkiezen in bepaalde rollen.
De aanvalslinie kent zijn eigen verhaallijnen. Met Kane als onbetwiste leider is de strijd om de rol van reservedepartement hevig geweest. Ivan Toney, die pas terugkeerde van een schorsing wegens gokken, zit stevig in de race. Tuchel's overweging van Toney is een knipoog naar de strafschopgebiedkwaliteiten en fysieke kracht van de spits, eigenschappen die beslissend kunnen zijn in spannende knock-outwedstrijden. Ollie Watkins daarentegen is in geweldige vorm voor Aston Villa, en zijn werklust en snelheid worden gezien als ideaal om vermoeide verdedigingen laat in wedstrijden op te rekken. Het vooruitzicht om drie spitsen mee te nemen - Kane, Watkins en Toney - zou Engeland een gevarieerde aanval geven die niet is gezien in recente grote toernooien.
De bredere implicaties van Tuchel's selecties kunnen niet worden overschat. Door gevestigde sterren weg te laten, heeft hij een streep gezet onder de nostalgie van de 'gouden generatie' en een meritocratie opgelegd. Dit is een team gebouwd op systeemcohesie in plaats van individuele sterrendom. Het gaat echter gepaard met enorme druk: als Engeland struikelt in de groepsfase of vroegtijdig wordt uitgeschakeld, zal het oordeel van de manager in twijfel worden getrokken en zal de afwezigheid van spelbepalers als Foden en Palmer worden aangevoerd als bewijs van dwaasheid. Voor de weggelaten spelers is de psychologische klap ernstig. Maguire's emotionele reactie, slechts uren nadat hij het nieuws vernam, laat zien hoe diep internationale afwijzing snijdt.
Terwijl de selectie zich voorbereidt om naar het toernooi te vertrekken, zullen alle ogen gericht zijn op de nieuwe-look ploeg van Tuchel. Of zijn gedurfde, soms harde, selectiestrategie vruchten afwerpt, moet nog blijken, maar één ding is zeker: dit is geen selectie die veilig speelt. Het is een selectie die een manager weerspiegelt die niet bang is om vijanden te maken in het nastreven van glorie. De zomer zal de ultieme rechter zijn. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
