De voetbalwereld stond stil op 3 augustus 2005. Rond 16.00 uur verscheen er een bericht op de persoonlijke website van Zinedine Zidane dat ondenkbaar leek: de Franse maestro beëindigde zijn afscheid van het internationale voetbal. "Ik heb besloten terug te keren naar Les Bleus", luidde de verklaring. "Ik heb er goed over nagedacht en ik wil het Franse team helpen." Het was een verbluffende ommekeer voor een speler die herhaaldelijk had gezworen nooit meer het blauwe shirt aan te trekken nadat hij was vertrokken na de teleurstellende EK-campagne van 2004.
Zidane's eerste afscheid was gekomen na een pijnlijke 1-0 nederlaag in de kwartfinale tegen de uiteindelijke kampioen Griekenland. Op 32-jarige leeftijd vond de sterspeler van Real Madrid dat zijn interlandhoofdstuk was afgesloten. Hij had alles bereikt, inclusief de titels op het WK 1998 en EK 2000, en de uitschakeling in de groepsfase van het WK 2002 had zijn vastberadenheid al op de proef gesteld. Toch was hij slechts 13 maanden na zijn vertrek terug, waarmee hij het toneel vormde voor een van de meest dramatische laatste aktes in de voetbalgeschiedenis.
Wat bracht deze plotselinge verandering van gedachten teweeg? In latere interviews hintte Zidane op een bijna mystieke ervaring. "Wat mij overkomt is behoorlijk mystiek", zou hij zeggen, verwijzend naar een mysterieuze innerlijke stem die hem aanspoorde terug te keren. Deze bijna spirituele roeping werd een bepalend verhaalelement van zijn comeback, dat de documentaireserie "9 juillet 2006" van L'Équipe met een frisse blik ontleedt.
De timing was cruciaal. Frankrijk had moeite met de kwalificatiecampagne voor het WK 2006 onder coach Raymond Domenech. Vast in een groep met Zwitserland, Ierland en Israël misten Les Bleus creativiteit en leiderschap. Zidane's terugkeer, samen met die van andere veteranen Lilian Thuram en Claude Makélélé die ook hun afscheid ongedaan maakten, bracht onmiddellijk vertrouwen. De zet veranderde de teamdynamiek zowel op als naast het veld.
Zidane's eerste wedstrijd terug was een oefenduel tegen Ivoorkust op 17 augustus 2005, waarin hij het openingsdoelpunt maakte. De echte test kwam in de kwalificatiewedstrijden. Op 3 september hielp hij het team aan een cruciale 3-0 overwinning op de Faeröer Eilanden, met twee assists. Frankrijk wist uiteindelijk directe kwalificatie af te dwingen door de groep te winnen op de laatste speeldag met een overtuigende 4-0 zege op Cyprus, waarbij Zidane een keer scoorde.
Het WK 2006 in Duitsland werd een verlossingsboog voor de verouderde gouden generatie. Door velen afgeschreven voor het toernooi, doorstond Frankrijk de groepsfase voorzichtig en vond daarna zijn ritme in de knock-outfase. Zidane draaide de klok terug met een meesterlijke prestatie tegen Brazilië in de kwartfinale, waarbij hij de winnende goal van Thierry Henry opzette. Een overwinning in de halve finale op Portugal via een strafschop van Zidane bracht Les Bleus naar de finale tegen Italië.
Natuurlijk staat de finale bekend om veel meer dan alleen voetbal. Zidane opende de score met een gedurfde Panenka-strafschop, maar de wedstrijd is voor altijd in het collectieve geheugen gegrift vanwege zijn kopstoot tegen Marco Materazzi in de 110e minuut en de daaropvolgende rode kaart. Het was een verbluffend einde aan een illustere carrière, en de documentaire belooft de culturele impact van dat moment en de hele reis die ernaartoe leidde te ontrafelen.
De "9 juillet 2006" van L'Équipe bezoekt de volledige boog opnieuw, beginnend op die noodlottige augustusdag in 2005. Via 30 video-afleveringen verkent de serie hoe Zidane's terugkeer het Franse team hervormde en een natie in vervoering bracht. Het plaatst het besluit in de bredere context van zijn carrière en de maatschappelijke weerklank van de WK-finale van 2006.
Voor fans die dat tijdperk hebben meegemaakt, blijft Zidane's comeback een bewijs van de onvoorspelbare kracht van sport. Een mysterieuze stem, een website-aankondiging en een laatste dans die bijna eindigde in ultieme glorie - het is een verhaal dat bijna twee decennia later nog steeds fascineert. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.