Arsenal zapewnił sobie pierwszy tytuł Premier League od czasów legendarnych Niezwyciężonych z 2004 roku w najbardziej nieoczekiwany sposób — nie na boisku, ale z kanap. We wtorek wieczorem remis Manchesteru City 1:1 z Bournemouth matematycznie zakończył wyścig o tytuł, przekazując Kanonierom koronę, która umykała im przez ponad dwie dekady. Koronacja nastąpiła bez kopnięcia piłki przez podopiecznych Mikela Artety, co było ironicznie pasującym zakończeniem kampanii zdefiniowanej przez hart ducha ponad przepychem.
22-letnie oczekiwanie stało się albatrosem wokół szyi klubu. Odkąd Patrick Vieira podniósł puchar w 2004 roku, Arsenal trzykrotnie kończył na drugim miejscu, ostatnio w trzech poprzednich sezonach, za każdym razem przegrywając w bolesny sposób. Narracja się utrwaliła: Arsenal to "bottlers", pogardliwe określenie drużyny, która załamuje się pod ciężarem oczekiwań. Nawet Arteta, mimo całego postępu, był pod ciągłą obserwacją za styl gry, który niektórzy określali jako zbyt pragmatyczny.
W tym sezonie Arsenal wystartował jak z procy, prowadząc w tabeli od 7. kolejki i budując dziewięciopunktową przewagę nad machiną Pepa Guardioli do połowy zimy. Jednak gdy zbliżała się wiosna, pojawiły się znane rysy. Wyniszczający kryzys kontuzji pozbawił zespół serca kreatywności — Martin Ødegaard i Bukayo Saka doznali powtarzających się urazów, a ich nieobecność drenowała płynność ofensywną Arsenalu. W środku pola Martin Zubimendi, niegdyś odważny nosiciel piłki, cofnął się do mistrzostwa bezpiecznych podań bocznych. Bramki wyschły, a wraz z nimi pewność siebie.
Manchester City, jak prawie zawsze, wyczuł krew. Ciężkie zwycięstwo 1:0 z Burnley 22 kwietnia wyniosło ich na szczyt po raz pierwszy od miesięcy, a psychologiczny cios wydawał się śmiertelny. Co gorsza, City pokonało już Arsenal dwukrotnie w bezpośrednich spotkaniach: kliniczne 2:0 w finale Pucharu Ligi na Wembley 22 marca i 2:1 w lidze na Etihad 19 kwietnia. Podwójna porażka zdawała się potwierdzać każdą krytykę hartu ducha Arsenalu.
Jednak właśnie gdy pisano nekrologi, wahadło się odwróciło. Arteta dokonał odważnych zmian, przywracając do składu wyjściowego Mylesa Lewisa-Skelly'ego i Riccarda Calafioriego. Ich powrót wniósł energię i siłę napędową na skrzydłach, podczas gdy Saka i Leandro Trossard odzyskali najlepszą formę w krytycznym momencie. Stadion Emirates znów stał się kotłem, a kibice wykrzyczeli drużynę z odrętwienia.
Punkt zwrotny nastąpił 4 maja. City, płynąc ku kolejnemu nieuniknionemu tytułowi, niespodziewanie potknęło się na Evertonie w chaotycznym remisie 3:3. Arsenal w tym samym czasie wskoczył na właściwe obroty serią zwycięstw, która przywróciła impet. Taktyczne majsterkowanie Artety — często kwestionowane wcześniej — teraz przyniosło efekty, czy to przez fizyczną obecność Viktora Gyökeresa, czy bardziej bezpośrednie, mniej przewidywalne podejście. Jego niezachwiana pozytywność, nawet pośród kpin, chroniła zespół przed zewnętrznym hałasem.
Tytuł został przypieczętowany bez dramatyzmu: gdy City nie zdołało pokonać Bournemouth, los Kanonierów został przesądzony. Narracja o "bottlers" na razie nie żyje. Ten triumf to nie tylko zwycięstwo ligowe; to potwierdzenie długoterminowego projektu Artety, zbudowanego na rozwoju młodzieży, solidności defensywnej i kolektywnej odporności. Zmienia to również krajobraz Premier League, udowadniając, że dynastię Guardioli można obalić poprzez ciągłą presję, a nie tylko jednosezonowy cud.
Patrząc w przyszłość, sezon Arsenalu może stać się legendarny. Były Kanonier Gaël Clichy podsumował sentyment: "To bardzo dobry sezon, ale może stać się bardzo, bardzo, bardzo dobry, jeśli wygrają Ligę Mistrzów." Z europejską koroną w zasięgu ręki, podobieństwa do 2004 roku — gdy drużyna Arsène'a Wengera pozostała niepokonana — są nie do zignorowania. Na razie jednak czerwona część północnego Londynu może cieszyć się tytułem zbudowanym na wytrzymałości, inteligencji i najsłodszej formie cierpliwości.
Na podstawie raportów z L'Equipe.
