Pierwszy finał Arsenalu w Lidze Mistrzów od dwóch dekad zakończył się w najbardziej okrutny z możliwych sposobów, gdy Gabriel Magalhães przestrzelił karnego, dając Paris Saint-Germain zwycięstwo w serii rzutów karnych i drugie z rzędu europejskie trofeum. Obraz brazylijskiego środkowego obrońcy padającego w rozpaczy na murawę, pocieszanego przez kolegów z drużyny, ale samego niepocieszonego, będzie prześladować kibiców klubu przez lata. Mikel Arteta, którego pasja na ławce przerodziła się w żółtą kartkę po spornym braku karnego w dogrywce, mówił o zbiorowej dewastacji, ale także o determinacji, by przekuć ten ból w coś transformującego. „Ból, to wszystko” – powiedział menedżer Arsenalu. „Kiedy jesteś tak blisko w tych rozgrywkach i dzieli cię kilka karnych od wygrania najważniejszych klubowych rozgrywek, właśnie tak powinniśmy się czuć.” Jego przesłanie nie było jednak przesłaniem rozpaczy, ale determinacji: ból musi zostać strawiony, a następnie użyty jako paliwo do osiągnięcia wyższego poziomu.
Przez większą część nocy Arsenal wydawał się na dobrej drodze do skompletowania historycznej dubletu, kończąc tygodnie wcześniej 22-letnie oczekiwanie na tytuł Premier League. Wczesny gol Kaia Havertza, wykończony z opanowaniem człowieka odrodzonego pod wodzą Artety, wprawił czerwoną połowę stadionu w stan ekstazy. Pierwsza połowa była mistrzowską lekcją obrony, a forma i fizyczność Arsenalu frustrowały drużynę PSG, która rok wcześniej rozbiła Inter 5-0 w finale. Każdy pojedynek był kwestionowany, każda linia podań zablokowana, każdy kontratak zduszony, zanim zyskał impet. Był to rodzaj występu, który zdefiniował Arsenal Artety: odporny, inteligentny i bezwzględnie skuteczny.
Ale obrońca tytułu, określony przez Artetę jako „najlepsza drużyna na świecie”, nie zamierzał zniknąć. PSG zregroupowało się po przerwie i wyrównało po karnym Ousmane’a Dembélé, podyktowanym po analizie VAR, która uznała, że William Saliba nielegalnie zatrzymał dynamiczną akcję. Impuls zmienił się wyraźnie, a druga połowa stała się testem nerwów Arsenalu. Utrzymali się, doprowadzając do dogrywki, ale decydujący kontrowersyjny moment nadszedł tuż przed pierwszą dogrywką. Noni Madueke, wprowadzony jako zmiennik, wpadł w pole karne i upadł pod naciskiem Nuno Mendesa. Sędzia Daniel Siebert wskazał na grę, a Arteta eksplodował na ławce, zdobywając żółtą kartkę za swoje protesty. „Oglądałem wszystkie karne w tych rozgrywkach z ostatnich 72 godzin, ale to z łatwością może być karny” – powiedział później Arteta. „Tak się nie stało i tyle. Musimy się poprawić, aby osiągnąć inny wynik.”
Seria karnych była nerwową sprawą. David Raya, tak często bohater Arsenalu w tym sezonie, obronił fenomenalnie strzał Mendesa, podczas gdy pudło Eberechi Eze dla PSG postawiło Kanonierów na krawędzi chwały. Ale kiedy Gabriel podszedł do decydującego piątego karnego, napięcie było nie do zniesienia. Jego rozbieg był długi, strzał impulsywny, a piłka poszybowała wysoko w trybuny. Był to moment surowego bólu, który doprowadził Brazylijczyka do łez i pozostawił jego kolegów z drużyny rozrzuconych na murawie w niedowierzaniu. Arteta natychmiast wszedł na boisko, by pocieszyć swoich zawodników, ledwo panując nad własnymi emocjami.
Refleksje menedżera po meczu były starannie wyważone, ale nasycone znaczeniem. Przedstawiając porażkę jako paliwo, nie oferował jedynie pustych frazesów; sygnalizował psychologiczną zmianę w drużynie. Arteta wie, że aby podbić Europę, Arsenal musi ewoluować ponownie. „Po pierwsze, musisz przejść przez ten ból, strawić go i zamienić w paliwo” – powiedział. „Aby się poprawić i osiągnąć inny poziom, ponieważ będzie to wymagać innego poziomu, biorąc pod uwagę jakość w Europie.” Jego odniesienie do PSG jako „najlepszej drużyny na świecie” było publicznym uznaniem poziomu, który Arsenal musi przekroczyć — i wyzwaniem dla własnej kadry.
Declan Rice, który po raz kolejny dał z siebie wszystko w środku pola, powtórzył potrzebę perspektywy. „Spróbujemy spojrzeć z perspektywy na to, jak daleko zaszliśmy jako grupa” – powiedział angielski reprezentant. „Nawet najlepsze zespoły w historii przegrywały po karnych w finałach. To okrutne, ale taka jest piłka. Menedżer powiedział nam, jak bardzo nas kocha jako grupę. To dla nas dopiero początek.” Słowa Rice’a niosły ciężar szatni, która przyzwyczaiła się do przekraczania oczekiwań, a jego wiara w powrót była niezachwiana.
Dla PSG zwycięstwo przypieczętowało dynastię w budowie. Ludzie Luisa Enrique stali się dopiero drugą drużyną w erze Ligi Mistrzów, która obroniła trofeum, i dziewiątą ogólnie w historii rozgrywek. Trener, który wystawił tych samych zawodników z pola co w finale rok wcześniej, oddał hołd defensywnej odporności Arsenalu. „Może dziś obie drużyny zasłużyły na wygraną, ale biorąc pod uwagę cały sezon, myślę, że zasłużyliśmy” – powiedział Luis Enrique. „Jesteśmy przyzwyczajeni do atakowania, ale oni są silni fizycznie, wiedzą, jak się bronić i było bardzo ciężko. Spróbujemy zrobić to ponownie w przyszłym roku. Czemu nie?” Jego pochwała podkreśliła, jak blisko Arsenal był zdetronizowania dominującej siły kontynentu.
Porażka stawia Arsenal na rozdrożu. Po zakończeniu krajowej suszy tytułowej, kolejnym wyzwaniem jest podbicie Europy po raz pierwszy. Słowa Artety sugerują lato refleksji i „bardzo ważnych decyzji”, aby zmniejszyć dystans. Kadra ma niezaprzeczalną jakość i rosnące poczucie tożsamości zbiorowej, ale głębia i ostrość wymagane do wygrania finału Champions League z rywalem takim jak PSG mogą wymagać wzmocnień. Ból tej porażki albo zahartuje grupę, albo ujawni jej kruchość; Arteta stawia na to pierwsze.
Patrząc wstecz, finał był mikrokosmosem sezonu Arsenalu: momenty geniuszu, defensywna determinacja i okrutny zbieg okoliczności. Kontrowersja karna będzie ciążyć, ale Arteta starannie unikał rozwodzenia się nad nią, przedstawiając wynik jako lekcję. W annałach historii Arsenalu będzie to pamiętane nie tylko za to, co stracone, ale także za to, co może być zyskane, jeśli drużyna posłucha wezwania swojego menedżera. Podróż była niezwykła; cel pozostaje boleśnie poza zasięgiem. Ale jak jasno stwierdził Arteta, proces zamieniania bólu w paliwo już się rozpoczął. Na podstawie raportu z The Guardian.
