30-letnie oczekiwanie Aston Villi na poważne trofeum zakończyło się w spektakularny sposób, gdy rozgromili Bundesligowy Freiburg 3:0 w finale Ligi Europy na Besiktas Park w Stambule. Zwycięstwo nie tylko zapewniło pierwsze srebro od Pucharu Ligi w 1996 roku, ale także rozpaliło emocjonalne, maratońskie celebracje, w których książę William, właściciele klubu i byli bohaterowie dołączyli do hałaśliwej imprezy w szatni.
W ciągu kilku chwil po końcowym gwizdku zawodnicy Villi, prowadzeni przez kapitana Johna McGinna, utworzyli conga do autobusu drużyny, a Morgan Rogers założył gogle narciarskie, a Jadon Sancho puszczał muzykę. Festyny trwały dobrze po 7 rano czasu lokalnego, a menedżer Unai Emery i McGinn wygłaszali przemówienia, podczas gdy William, znany fan Villi, swobodnie mieszał się z drużyną. Matty Cash podsumował nastrój, trzymając butelkę piwa Efes i chwaląc "króla" – Emery'ego – za wyreżyserowanie triumfu.
Dla klubu, który uniknął spadku o jeden punkt w 2020 roku i stanął w obliczu finansowego niebezpieczeństwa przed awansem przez baraże w 2019 roku, ten triumf oznacza monumentalną zmianę. Emery, który przez trzy i pół roku przechodził obok Pucharu Europy z 1982 roku w gablocie trofeów w Bodymoor Heath, teraz przyniósł namacalną chwałę, dołączając do panteonu legend Villi. Byli zawodnicy, tacy jak Nigel Spink, od dawna nawoływali do nowego rozdziału, a przekonujący charakter tego zwycięstwa podkreślił dominację Villi.
Sam mecz to całkowita przewaga Villi nad Freiburgiem od początku do końca, a Rogers dołożył trzeciego gola, aby przypieczętować zwycięstwo. Napastnik Ollie Watkins, który przez sześć kolejnych sezonów regularnie zdobywał dwucyfrową liczbę bramek, zdobył swój pierwszy w karierze medal zwycięzcy, choć jego radość została przyćmiona przez obowiązkowe procedury antydopingowe. "Chcę to zapamiętać" – powiedział, odzwierciedlając gorzko-słodką konieczność udowodnienia czystego występu.
W hałaśliwej szatni McGinn zażartował, że książę William może "wyciągnąć swoją kartę kredytową", aby sfinansować celebracje, podczas gdy miliarderzy, współwłaściciele Nassef Sawiris i Wes Edens, patrzyli z zadowoleniem. Sawiris, w szaliku klubowym, opisał to uczucie jako "niesamowite" i podkreślił, że niebo jest granicą dla klubu, który znów jest wśród europejskiej elity. Obecność królewskiej osoby i magnatów biznesowych podkreśliła globalną uwagę skupioną teraz na Villa Park.
Jednak triumf nie był pozbawiony cieni. Bramkarz Emiliano Martínez, filar drużyny, złamał palec podczas rozgrzewki, co rzuca niepewność na jego najbliższą przyszłość. Jego nieobecność lub przedłużająca się kontuzja mogą wpłynąć na letnie przygotowania Villi i start przyszłego sezonu Ligi Mistrzów, do której zakwalifikowali się dzięki sukcesowi w Lidze Europy.
Zapewnienie sobie czwartego miejsca w lidze i teraz europejskiego srebra stawia Villę w silnej pozycji do przyciągnięcia elitarnych talentów podczas letniego okna transferowego. Źródła klubowe wskazują na chęć pozyskania zawodników, którzy wcześniej wydawali się poza zasięgiem, potencjalnie od bezpośrednich rywali. Jednak przepisy finansowe pozostają gorsetem dla klubów z wysokimi pensjami i skromnymi przychodami, co oznacza, że Villa prawdopodobnie będzie musiała działać sprytnie, a gwiazdy takie jak Rogers już budzą znaczne zainteresowanie.
McGinn, wspominając niskie punkty klubu, takie jak wyjazdy do Rotherham i Wigan w Championship, opisał końcowy gwizdek jako "wszystko, co zbudowaliśmy, zbiegło się w jedno". Jego emocjonalne słowa odbiły się echem wśród fanów, którzy znosili lata frustracji, teraz nagrodzeni paradą przez Birmingham. Cash, przekonany, że sen będzie zapomniany na kilka dni, uchwycił zbiorową euforię: "Nie, będę imprezował przez najbliższy czas, jak długo to potrwa."
Gdy autobus z otwartym dachem przejeżdżał przez ulice, niósł nie tylko drużynę, ale odrodzoną instytucję. Podróż Villi z krawędzi finansowego załamania do mistrzów Europy jest świadectwem taktycznego geniuszu Emery'ego i inwestycji właścicieli. Z już zapewnionym miejscem w Lidze Mistrzów, to zwycięstwo w Lidze Europy oferuje platformę do trwałego sukcesu, ale wyzwaniem będzie zrównoważenie ambicji z rzeczywistością zasad zrównoważonego rozwoju finansowego. Złamany palec Martíneza jest mikrokosmosem kruchości nieodłącznie związanej z takimi wzlotami.
Dla Ollie Watkinsa i innych, którzy przeszli przez Championship, wiszący na szyi medal jest dowodem, że lojalność i wytrwałość mogą w końcu zostać nagrodzone. Zwycięstwo w Pucharze Ligi w 1996 roku było samotnym przypomnieniem lepszych dni; teraz musi dzielić miejsce z nowym srebrem niosącym obietnicę jaśniejszej przyszłości. Na podstawie raportów z The Guardian.