Droga Korei Południowej do Mistrzostw Świata 2026 w Ameryce Północnej jest wybrukowana bardziej niepewnością niż nadzieją, ponieważ kontuzje, dylematy taktyczne i kruchy duch zespołu grożą wykolejeniem kampanii, zanim ta się w ogóle rozpocznie. Menedżer Hong Myung-bo, który powrócił na stanowisko po chaotycznym okresie administracyjnych przewrotów, znajduje się pod ogromną presją, by rozproszyć duchy swojego pechowego Mundialu 2014, gdzie Taeguk Warriors nie wygrali ani jednego meczu.
Największym wyzwaniem Honga jest jego własna taktyczna niezdecydowanie. Po trzymaniu się czwórki obrońców podczas dominującej kampanii kwalifikacyjnej – Korea Południowa pozostała niepokonana w 16 meczach, kończąc z sześcioma punktami przewagi na czele grupy – zafascynował się trójką obrońców dopiero po zapewnieniu sobie awansu. Teraz, gdy mecz otwarcia z Czechami 12 czerwca w Guadalajarze jest zaledwie kilka dni, kadra miała bardzo mało czasu na zgranie się w systemie 3-4-3. Zmiana jest szczególnie niepokojąca, biorąc pod uwagę brak naturalnych wahadłowych w składzie. To kładzie ogromny ciężar na Jensie Castropie z Borussii Mönchengladbach, wszechstronnym graczu, który może grać w środku lub na skrzydle i może być przełomowym zawodnikiem – ale poleganie na relatywnym nowicjuszu w tak kluczowej roli podkreśla, jak cienkie są opcje.
Niestabilność taktyczną pogłębia raport medyczny, który czyta się jak horror. Kapitan i talizman Son Heung-min, najbardziej ukochany sportowiec narodu, ma trudności ze znalezieniem rytmu w LAFC i leczy uporczywe problemy. W obronie centralnej imponująca obecność Kim Min-jae została stępiona przez zmienną formę klubową, podczas gdy kreatywny motor Lee Kang-in spędzał więcej czasu na ławce niż na boisku. Pomoc, już pozbawiona głębi, została zdziesiątkowana: Lee Jae-sung dopiero niedawno wrócił po długiej przerwie, a sezon Hwang In-beoma to seria nieszczęść z powtarzającymi się urazami. Ponieważ kilku innych kandydatów zostało całkowicie wykluczonych, Korea Południowa przystępuje do turnieju z kręgosłupem dalekim od pełnej siły.
Wśród smutku jedna iskierka nadziei dotyczy napastnika Oh Hyeon-gyu. Były napastnik Celticu, obecnie w Besiktasie, prawie przeniósł się do Stuttgartu za 24 miliony funtów, zanim klub z Bundesligi nabrał podejrzeń co do starego urazu kolana – transakcja upadła mimo zapewnień Oh, że od czasów liceum nie miał problemów z kolanem. W Turcji utrzymuje bogatą formę i jest teraz poważnym kandydatem do startu przed Sonem na środku ataku. To, czy Oh zdoła powtórzyć swoje klubowe występy na światowej scenie, to pytanie, które wisi nad całą linią ataku.
Losowanie grupy nie było łaskawe. Korea Południowa zmierzy się z Czechami w meczu otwarcia 12 czerwca (20:00 czasu lokalnego), następnie spotka współgospodarzy Meksyk w Guadalajarze 18 czerwca, a następnie uda się do Monterrey na starcie z RPA 24 czerwca. Namiętne wsparcie domowe Meksyku i taktyczne know-how ich trenera będą stanowić potężną przeszkodę, podczas gdy solidny styl Czech i atletyzm RPA nie oferują łatwych punktów. Nawigacja po tej grupie będzie wymagała nie tylko talentu, ale spójności i jasności, których Korei Południowej obecnie brakuje.
Hong próbował stłumić narastający niepokój, mówiąc w niedawnym wywiadzie dla KBS: „Trudno polegać tylko na jednym podejściu taktycznym i mam w tym doświadczenie. Po pierwszym meczu jest około sześciodniowa przerwa, więc możemy ocenić siłę naszego następnego przeciwnika i dostosować formację, aby podejść do meczu w inny sposób.” Jednak takie słowa brzmią pusto dla fanów wciąż odczuwających skutki katastrofalnej ery Jürgena Klinsmanna i federacji, która przechodziła od kontrowersji do kontrowersji. Powołanie Klinsmanna przez prezesa KFA trwało niecały rok i zakończyło się wrogością, a powrót Honga został nadszarpnięty skandalami związanymi z selekcją. Działając bez niezbędnego wsparcia publiczności i mediów, Hong jest menedżerem oblężonym.
Rozdźwięk sięga trybun. W przeciwieństwie do poprzednich turniejów, gdzie Czerwone Diabły podróżowały w sile, geograficzna i emocjonalna odległość Meksyku prawdopodobnie spowoduje skromną koreańską obecność. Zerwane relacje między federacją a jej fanami – pogłębione przez niepopularność Honga i brak inspirującego przywództwa w zespole – oznaczają, że tych, którzy odbędą podróż, będzie niewielu. Nawet szersze prądy geopolityczne dodały warstwę zmęczenia; polityka taryfowa Donalda Trumpa w drugiej kadencji i nieprzewidywalne stosunki z Azją zepsuły niegdyś przyjazny obraz, jaki wielu Koreańczyków miało wobec USA, czyniąc kraj gospodarzy mniej gościnnym.
Historia oferuje trzeźwiącą perspektywę. Podróż do fazy pucharowej w Katarze 2022, zwieńczona oszałamiającym zwycięstwem nad Portugalią, wydawała się nowym początkiem. Ale późniejszy chaos administracyjny i regres w wynikach wciągnęły Koreę Południową z powrotem w stan niepewności. Hong zna stawkę: powtórka z 2014 roku, czyli kampania bez zwycięstwa, może trwale nadszarpnąć jego dziedzictwo jako jednej z największych postaci piłkarskich w kraju. Jego pierwszy cel, dotarcie do rozszerzonej rundy 32, jest skromny, ale nawet to może być poza zasięgiem zespołu tak nękanego problemami.
Realistycznie, Taeguk Warriors wkraczają do Ameryki Północnej z perspektywami ciemniejszymi niż kiedykolwiek w najnowszej historii. Chyba że chmury kontuzji się rozstąpią, taktyczna zagadka zostanie szybko rozwiązana, a weterani, tacy jak Son i Lee Jae-sung, odzyskają najlepszą formę, grozi wczesne odpadnięcie. Sześciodniowa przerwa między pierwszym a drugim meczem może dać trochę wytchnienia, ale przeciwko Meksykowi każdy spadek wydajności będzie bezlitośnie wykorzystany. Dla narodu, który kiedyś marzył o zostaniu pierwszym azjatyckim półfinalistą mundialu, edycja 2026 zapowiada się jako trzeźwiące sprowadzenie na ziemię.
Na podstawie doniesień The Guardian.
