Wyścig o prezydenturę Realu Madryt przybrał dramatyczny obrót, gdy pretendent Enrique Riquelme złożył w hiszpańskiej telewizji rzucające się w oczy obietnice transferowe. W programie El Hormiguero Riquelme obiecał sprowadzić dwóch największych gwiazdorów Manchesteru City na Santiago Bernabéu, jeśli pokona urzędującego Florentino Péreza w nadchodzących wyborach.
Podczas swojego wywiadu w czasie największej oglądalności 37-letni biznesmen stwierdził wprost: „Haaland ma klauzulę odstępnego. Jeśli zostanę wybrany, dołączy do Realu Madryt”. Riquelme dodatkowo wzmocnił swoje twierdzenie, pokazując dokument, który jak twierdził, został podpisany przez norweskiego prodigium. Ta sztuczka natychmiast stała się wiralowa, dodając warstwę intrygi do kampanii już pełnej obietnic o wysokiej stawce. Następnie dodał, że zdobywca Złotej Piłki Rodri również „zagra dla Realu Madryt” pod jego prezydenturą.
Nie chcąc być gorszym, zespół kampanijny Péreza opublikował film na jego oficjalnym koncie X przedstawiający José Mourinho w koszulce Realu Madryt. Obraz był wyraźnym sygnałem, że samozwańczy „Special One” może wrócić na ławkę trenerską, jeśli Pérez przedłuży swoją dominującą kadencję. Mourinho trenował Madryt w latach 2010-2013, zdobywając Puchar Króla i mistrzostwo La Liga, ale jego odejście było nieprzyjemne, co budzi pytania, czy powrót zjednoczyłby, czy podzielił fanów.
Ujawnienie w sprawie Haalanda ma szczególne znaczenie ze względu na długotrwałą sagę dotyczącą klauzuli odstępnego w jego kontrakcie z City. Wiele doniesień sugeruje, że kwota przekraczająca 150 milionów euro stanie się aktywna w 2025 roku, a twierdzenie Riquelme’a – wraz z rzekomo podpisanym dokumentem – sugeruje, że wierzy on, iż może uruchomić ten mechanizm. Jednak takie klauzule często podlegają złożonym niuansom prawnym, a Manchester City zaciekle opierałby się stracie swojej maszyny do strzelania goli bez astronomicznej opłaty.
Obietnica dotycząca Rodriego jest jeszcze bardziej śmiała. Hiszpański pomocnik, świeżo po zdobyciu Złotej Piłki, jest kamieniem węgielnym systemu Pepa Guardioli i nie ma znanej klauzuli odstępnego. Wyciągnięcie go z Etihad wymagałoby monumentalnej opłaty i fundamentalnej zmiany w hierarchii City. Analitycy postrzegają to jako klasyczny wyborczy gambit: kandydat odwołujący się do tradycji galáctico, która zdefiniowała najbardziej efektowne epoki Realu Madryt.
Florentino Pérez, który przewodzi Madrytowi od 2009 roku (z przerwą) i zbudował nowoczesną dynastię klubu, niełatwo dać się wyprowadzić z równowagi. Jego odpowiedź filmem z Mourinho opiera się na nostalgii i sprawdzonym zwycięzcy. Pierwsza kadencja Mourinho przyniosła intensywną dyscyplinę taktyczną i przełamała dominację Barcelony, ale jego kadencja charakteryzowała się również napięciami w szatni i postrzeganiem negatywnego futbolu. Druga odsłona może być arcydziełem lub błędem, w zależności od ewolucji składu.
Konsekwencje dla projektu sportowego Realu Madryt są ogromne. Zwycięstwo Riquelme’a oznaczałoby powrót do agresywnej polityki transferowej napędzanej gwiazdami z początku lat 2000. Przybycie Haalanda połączyłoby go z Kylianem Mbappé, gdyby Francuz został, tworząc wymarzony atak. Rodri natychmiast wzmocniłby pomoc, która w dużym stopniu opierała się na starzejących się mistrzach, takich jak Luka Modrić. Ale takie ruchy wymagałyby wydatków, które mogłyby obciążyć nawet finanse Realu, zwłaszcza po remontach Bernabéu.
Z kolei wizja Péreza – podkreślona przez aluzję do Mourinho – sugeruje skupienie na pragmatyzmie taktycznym i być może bardziej organicznym budowaniu składu. Pod jego kierownictwem Madryt już sprowadził młode gwiazdy, takie jak Jude Bellingham i Eduardo Camavinga, łącząc ich z doświadczonymi graczami. Powrót Mourinho mógłby priorytetowo traktować solidność defensywną i futbol kontratakujący, co jest odejściem od płynnego stylu stosowanego przez Carlo Ancelottiego.
Z perspektywy ligowej te wyborcze obietnice mogą zakłócić letnie okno transferowe. Barcelona, Atlético Madryt i inni rywale również planują przebudowę składów. Gdyby Madryt sprowadził Haalanda i Rodriego, równowaga konkurencyjna w La Liga mogłaby się dramatycznie przechylić, przypominając erę, gdy klub wystawiał wielu zdobywców nagrody FIFA dla najlepszego piłkarza świata. Z drugiej strony, defensywna przebudowa prowadzona przez Mourinho mogłaby uczynić ich trudniejszymi do pokonania w Europie.
Należy pamiętać, że wyborcze obietnice w piłce nożnej są często przesadzone. Pokazanie dokumentu przez Riquelme’a wzbudziło zdziwienie wśród prawników; faktyczne wstępne porozumienie mogłoby naruszać przepisy, jeśli nie zostałoby autoryzowane przez obecny klub zawodnika. Podobnie film z Mourinho jest jedynie symbolicznym gestem – żadne konkretne negocjacje nie zostały potwierdzone. Prawdziwa praca zaczyna się dopiero po przeliczeniu głosów.
Te manewry ukazują klub na rozdrożu. Pérez, 77 lat, był synonimem nowoczesnego Realu Madryt, ale jego pretendent odwołuje się do pragnienia odświeżonego przywództwa i spektakularnych transferów. Fani są podzieleni między tych, którzy podziwiają trofea Péreza, a tych, którzy tęsknią za gwiazdorską siłą nowej ery galáctico. Następny prezydent ukształtuje nie tylko strategię transferową, ale także samą tożsamość klubu na lata.
W miarę zbliżania się wyborów oba obozy prawdopodobnie wzmocnią swoje obietnice. To, czy Haaland i Rodri kiedykolwiek założą białą koszulkę, czy Mourinho ponownie będzie przechadzał się po linii bocznej Bernabéu, ostatecznie zależy od głosowania. Na razie kampania zapewniła kuszący wgląd w dwie różne przyszłości jednej z najpotężniejszych instytucji piłkarskich. Na podstawie doniesień z L'Equipe.
