Mecz 60. Najdłuższy sezon w historii Crystal Palace kończy się w środę, gdy zmierzą się z Rayo Vallecano w finale Ligi Konferencji Europy w Lipsku. To podróż, która rozpoczęła się od nerwowego play-offu z Fredrikstad i przebiegła przez tak poważny kryzys zimowy, że menedżer Oliver Glasner oskarżył klub o porzucenie swojej drużyny. Teraz, z europejskim trofeum i automatyczną kwalifikacją do Ligi Europy w zasięgu, Orły dążą do zwieńczenia niezapomnianej kampanii chwałą.
Czynnik dobrego samopoczucia po trzech wyjazdach na Wembley i klubowym rekordzie 19 meczów bez porażki rozpadł się spektakularnie zimą. W ciągu szokującego tygodnia posiadacze Pucharu Anglii zostali upokorzeni 2–1 przez pozaligowe Macclesfield, kapitan Marc Guehi został sprzedany, a Glasner ogłosił zamiar odejścia pod koniec sezonu. Porażka 2–1 z Sunderland—ich dziesiąty mecz bez zwycięstwa z rzędu—wywołała wściekłą reakcję Austriaka, który twierdził, że klub "całkowicie porzucił" jego drużynę. Jego pozycja wydawała się nie do utrzymania, a sezon groził implozją.
Jednak pod chaosem kipiała uparta odporność. Palace przecisnął się przez fazę grupową Ligi Konferencji, robiąc wystarczająco, pomimo ponurej porażki 1–0 u siebie z AEK Larnacą. Glasner później przyznał: „Na początku nie czułem, że to była wyjątkowa podróż.” Występy były często płaskie, atmosfera napięta, ale pociąg jakoś pozostał na torach. Powoli skład—osłabiony sprzedażą Eberechiego Eze w środku sezonu, który odszedł po szansę gry w Lidze Mistrzów—zaczął odzyskiwać swoją tożsamość. Kluczowe postacie, takie jak Jean-Philippe Mateta, którego transfer w dniu ostatecznym do AC Milan upadł, pozostali, by zakotwiczyć odrodzenie.
Zmartwychwstanie nadeszło podczas hałaśliwej nocy na Selhurst Park. Fiorentina, klub przesiąknięty europejską tradycją, została rozbita w pokazie, który rozproszył zimową chandrę. Stadion eksplodował, gdy Palace dał występ godny przedsezonowych zapowiedzi. Glasner wspominał: „Mecz u siebie z Fiorentiną był pierwszym razem, kiedy poczułem, że to wyjątkowa noc.” Od tego momentu cała niechęć zniknęła, a skupienie zawęziło się do jednego celu: dostarczenie europejskiego trofeum, aby zakończyć erę Glasnera.
Półfinał przeciwko Szachtarowi Donieck był formalnością zrodzoną z nowo odkrytej wiary. Palace zmiażdżył ukraińską drużynę, aby zapewnić sobie miejsce w Lipsku, umawiając się na spotkanie z Rayo Vallecano. Zżycie drużyny—często przywoływane przez menedżera jako definiująca cecha sezonu—przetrwało odejścia Guehiego i Eze, a nawet upadły transfer w dniu ostatecznym Matety, który mógł zachwiać morale. Zamiast tego wykłuła się nierozerwalna więź.
Środowy finał niesie ze sobą ogromną stawkę. Zwycięstwo nie tylko wyryłoby nazwisko Palace po raz pierwszy na europejskim trofeum, ale także zapewniłoby automatyczny awans do przyszłorocznej Ligi Europy, z pominięciem kwalifikacji z ligi krajowej. Dla Glasnera to szansa na odejście triumfalną nutą po kadencji pełnej skrajności—od radości na Wembley po prawie implozję, a teraz szansę na kontynentalną chwałę. Przeciwnicy, Rayo Vallecano, stoją na drodze, ale impet i ciężar narracji są po stronie Orłów.
Podróż z Macclesfield do Lipska jest świadectwem charakteru drużyny i zdolności Glasnera do nawigowania w kryzysie, który zatopiłby większość klubów. To była kampania dwóch połówek: zima niezadowolenia i wiosna odkupienia. Orły przeciwstawiły się logice i oczekiwaniom, a teraz stoją 90 minut od nieśmiertelności. Nieważne, co się stanie, ta grupa graczy już wyryła historię, która będzie opowiadana przez lata, ale szansa na uczynienie jej bajkowym zakończeniem jest w ich zasięgu.
Na podstawie raportów z Sky Sports.