Sezon 2025-26 Women's Super League przyniósł nowego mistrza, niespodziankę i świeżą falę intryg, gdy Manchester City zakończył swoją dziesięcioletnią oczekiwanie na tytuł. Pod wodzą debiutującego menedżera Andree Jeglertza City zdominowało kampanię nieustępliwą serią, podczas gdy Tottenham Hotspur przeciwstawił się wszelkim oczekiwaniom, kończąc jako najlepszy z reszty. Zagrożony spadkiem Leicester City pożegnał się poprzez inauguracyjny baraż, a nowicjusz London City Lionesses udowodnił swoją ambicję. Oto kompleksowe spojrzenie na to, jak każdy klub wypadł i co wyniki oznaczają dla przyszłości.
1. Manchester City – Mistrz
Przewidywany na trzecie miejsce City dostarczył nienaganną kampanię, aby zdobyć pierwsze trofeum WSL od 2016 roku. Nieobciążony europejskimi zobowiązaniami zespół Jeglertza zanotował serię 13 zwycięstw między wrześniem a lutym, otwierając w pewnym momencie przewagę 12 punktów nad Chelsea. Partnerstwo Khadiji Shaw i Vivianne Miedemy okazało się zabójcze, a duet zdobył 31 z 62 ligowych goli City. Utrzymanie obu w formie było kluczowe. Jednak spodziewane odejście Shaw tego lata rzuca cień na obronę tytułu. City musi teraz wzmocnić się, aby konkurować zarówno na arenie krajowej, jak i w Lidze Mistrzów, ale głębia składu sugeruje, że są zbudowani na trwały sukces.
2. Arsenal – Drugie miejsce
Jako mistrz Europy Arsenal rozpoczął sezon z wysokimi oczekiwaniami odzyskania korony WSL, którą ostatnio zdobył w 2019 roku. Kontuzje i kilka słabych występów na początku kampanii pozostawiły ich jednak w tyle. Pomimo imponującego awansu do półfinału Ligi Mistrzów, ich ligowa rywalizacja osłabła. Lato 2026 przyniesie okres przejściowy, z odejściem starszych zawodniczek i nowymi nabytkami mającymi odmłodzić skład. Arsenal pozostaje siłą, ale luka do Manchesteru City podkreśliła potrzebę większej konsekwencji.
3. Chelsea – Trzecie miejsce
Po sześciu kolejnych tytułach upadek Chelsea był jedną z największych niespodzianek sezonu. Letnie nabytki Alyssa Thompson i Ellie Carpenter miały wzmocnić już i tak gwiazdorski skład, ale kryzys kontuzji w ataku wykoleił ich kampanię. Zakłócenia pozaboiskowe, w tym odejście szefa piłki nożnej kobiet Paula Greena, dodały niestabilności. Sonia Bompastor była pod rosnącą presją ze strony fanów, ale w marcu poprowadziła zespół do triumfu w Pucharze Ligi. Francuska menedżerka publicznie wezwała klub do budowania głębszych opcji składu na przyszły sezon, a przy wsparciu finansowym oczekuje się szybkiego powrotu na szczyt.
4. Manchester United – Czwarte miejsce
Łączenie debiutanckiej kampanii w Lidze Mistrzów z obowiązkami ligowymi naciągnęło stosunkowo cienki skład. Awans do ćwierćfinału był godnym uznania osiągnięciem, ale forma krajowa ucierpiała, gdy faza pucharowa stała się bardziej intensywna. Brak kluczowej pomocniczki Elli Toone przez większość 2026 roku był krytycznym ciosem. Dorobek menedżera Marca Skinnera przeciwko czołowej trójce pozostaje rażącą słabością: United stracił więcej goli przeciwko Chelsea, City i Arsenalowi niż przeciwko jakimkolwiek innym przeciwnikom podczas jego kadencji. Zajęcie się tą defensywną kruchością jest niezbędne, aby zmniejszyć dystans.
5. Tottenham Hotspur – Niespodzianka
Przewidywany na koniec stawki, transformacja Tottenhamu pod wodzą Martina Ho była historią sezonu, która podnosi na duchu. Przejmując zespół, który w 2024-25 uniknął spadku o włos, Ho zaszczepił wiarę i dyscyplinę taktyczną, prowadząc Spurs do piątego miejsca. Imponujące wyniki przeciwko Manchesterowi United i Arsenalowi podkreśliły ich postęp. Przemyślane styczniowe nabytki dodały dalszego impetu. Wraz z rosnącą ambicją Tottenham nagle wydaje się gotowy, aby zakłócić ustalony porządek.
6. London City Lionesses – Wpływ nowicjuszy
Pierwszy niezależny klub kobiecy WSL, wspierany przez miliarderkę Michele Kang, wzbudził ogromne zainteresowanie. Szóste miejsce w ich inauguracyjnym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej potwierdziło ich zrównoważony model. Jednak zwolnienie menedżerki Jocelyn Precheur w środku sezonu wzbudziło zdziwienie, a długoterminowa wizja następcy Edera Maestre pozostaje niejasna. Lionesses mają zasoby, aby stać się stałym kandydatem do czołowej czwórki, ale decyzje pozaboiskowe muszą odpowiadać ambicjom na boisku.
7. Brighton & Hove Albion – Uosobienie niekonsekwencji
Sezon Brightona oscylował między ekscytującymi wzlotami a frustrującymi upadkami. Dotarcie do pierwszego finału Pucharu Anglii kobiet było ogromnym krokiem naprzód, ale forma ligowa pozostawała nierówna. Menedżer Dario Vidosic widział, jak jego zespół radził sobie z najlepszymi drużynami, ale zmagał się z konsekwencją. Klub i zespół wykazali się ogromną odpornością po tragicznej śmierci ojca Vidosica, Rado, pracownika klubu, w styczniu. Plany dotyczące pierwszego w Europie stadionu dla kobiet zbudowanego od podstaw za 80 milionów funtów świadczą o długoterminowej ambicji.
8. Everton – Rozczarowanie po obietnicy
Z nowymi właścicielami i solidną podstawą pod wodzą Briana Sorensena Everton miał nadzieję na rozwój. Zamiast tego fatalny start doprowadził do zwolnienia Sorensena – dziwacznie zwolnionego dzień po zamknięciu zimowego okna transferowego. Tymczasowy szef Scott Phelan ustabilizował wyniki, ale lato zostanie poświęcone na poszukiwanie stałego menedżera i odbudowę składu, który spisał się poniżej oczekiwań. The Toffees muszą odzyskać tożsamość, która uczyniła ich zagrożeniem w górnej połowie tabeli.
9. Aston Villa – Zatrzymany postęp
Villa zainwestowała w młode talenty pod wodzą Natalii Arroyo, ale niekonsekwencja nękała ich sezon. Przekonujące występy przeciwko Chelsea i Manchesterowi City w marcu kontrastowały z porażkami z London City i West Hamem w maju. Przy zdrowym budżecie władze Villi będą wymagać wyraźnej poprawy w przyszłym sezonie. Stabilność im umyka, a Arroyo musi szybko znaleźć formułę, aby wprowadzić klub do rozmów o czołowej szóstce.
10. West Ham United – Ucieczka, ale bez przełomu
Kadencja Rehanne Skinner zakończyła się po jednym zwycięstwie w 11 meczach, a w grudniu zastąpiła ją Rita Guarino. W styczniowym oknie odeszli kluczowi gracze, ale Guarino sprowadziła zawodniczki pasujące do jej filozofii, co wywołało późny wzrost formy. West Ham oddalił się od zagrożenia spadkiem, ale ten klub od lat flirtuje z degradacją. Z ambitnymi zespołami z Championship potrzebne są poważne inwestycje, aby uniknąć przyszłych tarć.
11. Liverpool – Sezon próby
Kampania Liverpoolu została wykolejona jeszcze przed rozpoczęciem. Letnie odejścia Olivii Smith i Taylor Hinds do Arsenalu osłabiły skład, podczas gdy menedżer Gareth Taylor przybył późno z powodu problemów kontraktowych. Druzgocąca była śmierć byłego szefa Matta Bearda we wrześniu, która rzuciła cień na klub. Kontuzje narastały, a w połowie sezonu byli na dnie. Styczniowe nabytki dały koło ratunkowe, a ożywiona walka podniosła ich na 11. miejsce. The Reds muszą teraz odbudować odporność, która kiedyś uczyniła ich filarami WSL.
Sezon WSL 2025-26 podkreślił rosnącą konkurencyjność i nieprzewidywalność ligi. Triumf Manchesteru City, odrodzenie Tottenhamu i upadek Chelsea na nowo ustawiły krajobraz. Dla zdegradowanego Leicesteru porażka w inauguracyjnym barażu oznacza trudną nową rzeczywistość. Z ambicją nowicjuszy i odbudową uznanych potęg, 2026-27 zapowiada kolejny dramatyczny rozdział. Wyzwanie dla grupy pościgowej jest jasne: mądrze inwestować, budować głębię i przygotować się na nieustępliwą kampanię.
Na podstawie doniesień BBC Sport.
